music.youtube.com/watch?v=44Dr...

เห้นพิเจดในคอนวันนี้แล้วภาพย้อนไปตั้งแต่สมัยนั่งร้องไห้เพราะชีออกจากวง ร้องไห้ตอนฟังสตรีมเถื่อนในคอนโตเกียวโดมot8ปีนั้นเป็นบ้านเป็นหลังลอยเข้ามาเลย จากนั้นก็ห่างมาเรื่อยๆจนแทบลืมความรุ้สึกนี่ไปละะ แต่มาเห้นวันนี้แล้วฮืออ ฟุลฟิลมากเลยอะ มันปลดล้อคมากริงๆ จากที่คิดว่าเค้าน่าจะไม่อยากแตะสิ่งนี้แล้ว หวังว่าอนาคตคงมีเรื่องดีๆเกิดขึ้นแบบที่คิดกัน

คิดถึงเจสสิก้าโซนยอชิแดมาก คิดถึงเพลงโซชิที่มีเสียงสิก้ามากที่สุดในโลก

กูรักโซชิมากจริง ๆ มึง ไม่ว่าจะไปตามวงไหน ๆ สุดท้ายที่สุดของกูก็คือโซชิอะ

กูโทรไปหาเพื่อนแล้วร้องไห้เพราะพี่เจร้องเพลงวงจนเพื่อนตกใจ นึกว่าเป็นอะไร หลังจากนั้นมันขำกู 😭😭😭😭

สิก้าร้องเพลงวงในรอบ 12 ปีอะมึง 😭

ชั้นรักคนใจดีมากอะ รุสึกขอบคุนทุกคนที่ผ่านมาในทุกๆช่วงชีวิตที่เคยใจดีกับชั้น😭😭 อวยพรเสมอ

อยากให้คนย้ายเข้าบลูสกายเยอะๆแล้วปล่อยอิ x มันล่มสหายไปเถอะ 😔

ใครจะคิดว่าสงครามโลก(บนดิน)ครั้งที่สามจะเป็นเมกากับโลก

แทงกี่บาทดี กุว่าไทยจะเข้าผิดฝั่งเหมือนเดิม -"-

HNY 2026 🤪

ขอให้ปีหน้า 2026 และปีต่อ ๆ ไป คนในครอบครัวทุกคนสุขภาพร่างกายแข็งแรง ไม่ขออะไรมากมาย แค่อย่าเจ็บอย่าป่วยก็เพียงพอแล้ว

และสุดท้าย ปี 2025 เป็นปีที่กูเสียใจหนักที่สุดในชีวิตแล้ว ดีที่ช่วงเวลา ณ ตอนนั้นที่ยังเป็นช่วงที่เรียนอยู่ ยังมีเพื่อนชวนออกไปทำนั่นนี่ ไม่ปล่อยให้อยู่คนเดียว มีพ่อและแม่ที่คอยโทรหาอยู่ตลอด ขนาดตาที่ไม่ค่อยได้คุยยังโทรมาหาอะ 555555555 ต้องกลัวหลานเครียด โทษตัวเองขนาดไหนวะ แต่ทุกคนไม่เคยว่าอะไรกูเลย 😭

ปี 2025 เป็นปีแห่งการเรียนรู้จริง ๆ
อย่าคิดว่าสิ่งที่เราไม่เคยเจอมันอยู่ไกลตัว มันอยู่ใกล้ตัวจริงๆ เกิดขึ้นกับเราได้จริงๆ ปีนี้เป็นปีที่รู้สึกผิดกับพ่อและแม่มากๆ แต่ก็เป็นอีกปีที่ได้เรียนรู้ว่าตัวเองโชคดีมากๆที่มีพ่อแม่คอยซัพพอร์ต คอยหนุนอยูาตลอด น่าจะเป็นปีที่ได้คุยกับพ่อและแม่มากที่สุดด้วยมั้ง 555555555555 ทะเลาะกับพ่อน้อยที่สุดด้วยปีนี้ เป็นปีที่ตัวกูเองเริ่มเล่านั่นเล่านี่ให้ที่บ้านฟัง (บ่น) ซึ่งปกติจะเล่าให้แค่

ปีนี้มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นเยอะมาก ทั้งที่ดีและไม่ดี ไม่อะไรหรอกก็บทเรียนนึงในชีวิต เป็นอีกปีที่รู้สึกว่าตัวเองโชคดีในเรื่องเพื่อนและคนรอบตัว ขอบคุณที่ได้เข้ามาพบและรู้จักกัน ส่วนคนที่จากไปก็ขอบคุณที่ครั้งนึงได้เข้ามาเป็นความทรงจำทั้งที่ดีและไม่ดีร่วมกัน เป็นปีแรกที่เข้าสู่วัยทำงาน สนุกบ้าง เครียดบ้างก็ปกติแหละ ดีที่เพื่อนร่วมงาน / พี่ ๆ น่ารัก ใจดีกับกู มีอะไรก็ช่วยก็เรียกตลอด รู้สึกโชคดีมากที่ได้เจอ

แค่ผ่านปีนี้มาได้ก็ถือว่าเก่งมากๆแล้วนะตัวกู

ทิ้งไว้ปีนี้ ปีหน้าจะไม่ส่อง ไม่พูดถึง ไม่อะไรอีกแล้ว ให้มันจบที่แค่นี้

จะร้องไห้ว่ะ คิดถุงเพื่อน วันนี้เป็นวันที่กูกับเพื่อนมัธยมต้องรวมตัวกันทุกปีด้วยซ้ำ แต่ปีนี้กูไม่ได้กละบ ทำไมวพ อยากเจอดพื่อน คิดถุงเพื่อน ไอ้เหี้ย

ในขณะที่เพื่อได้กลับบ้านไผ่ ได้ไปรวมตัวกันกูยังต้องติดอยู่ที่พะเยา

หรือจริงๆควรออกไปทำที่ กทม วะ

กูอยากคุยกับพี่นัทจริงๆตอนนี้

ถามว่าเพื่อนมีมั้ย มันก็มี คนที่พร้อมจะคุยจะเข้าใจเรามันก็มี แต่มันก็ไม่ใช่ทุกคนที่กูสบายใจจะคุยอะไรแบบนี้ด้วยอะ เก้ทมั้ย ต้องเป็นมะนเท่สนั้นจริงๆ

ปกติทุก ๆ ปี จะมีมันคอยรับฟัง แต่ปีนี้แม่งไม่มีมันแล้วอะ ไม่รู้จะหันหน้าไปคุยกับใครเลยด้วยซ้ำ

ควาทรู้สึกนี้กละบมาอีกแล้วอะ กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่สตัวเองรู้สึกอะไร อยู่ดีๆก็ดิ่ง เส้า ไม่รู้แม่งเป็นเหี้นไอะไร หรือเพราะหน้าหนาวแล้วบรรยากาศมันเส้าวะ

นับถือใจติ่งเอ้กโทรเวิดแบบที่บังเอินเจอศิลปินจริงๆแล้วกล้าเข้าไปทักทายเค้าเนอะ กุเจอละต้องแอ๊บทำมักเกิ้ลตลอด มันไม่กล้าคุยจริงๆอะ ขนาดยืนต่อหน้า ห่างกันติ้ดนึง หรือต่อให้ไปตามดูในงานอีเว้นที่คนเยอะๆก็ไม่กล้าคุยด้วยอยู่ดี 😅

คิดถึงแบมญะ