“ฉันรีบมาโดยเร็วที่สุดแล้ว ดีนอยู่ที่ไหน“

แคสเทียลลงจากรถด้วยความร้อนรน สองเท้าสาวก้าวเดินตรงปรี่ไปยัวจุดหมาย แซมไม่ตอบอะไร, เขาเพียงแต่ยกกระต่ายในมือขึ้นมาชูในระดับสายตา

เทวดาขมวดคิ้วด้วยความงุนงง ”ฉันไม่เข้าใจ“

”นี่ไงดีน“ แซมตอบ

มือเรียววางประดับบนพรมนุ่มอย่างค่อยที ดวงหน้ามนละม้ายคล้ายคลึงกระต่ายซุกซนเงยขึ้น มรกตงามช้อนมองสบ ทรวดทรงกระบอกที่เขาโปรดปรานเอี้ยวไปตามท่อนแขนสีเนียนสวยที่ยันพื้นเอาไว้ ขาเรียววางซ้อนกัน องศาวางตัวของคนตรงหน้าช่างงดงามราวประติมากรรมชิ้นเอก

สวย จนยากจะละสายตา

ดีนมองหน้า เอื้อมมือมาจับที่ขาของเขา

"เหมียว"

พระเจ้า แคสเทียลพึ่งเข้าใจคำว่า ’ใจแตก‘ ก็วันนี้

( the sandman )

( supernatural )

( hannibal )

Dreamingstar

ดินแดนแห่งฝันนั้น อยู่ไม่ไกลไปจากแดนนรกโลกันต์มากเท่าไหร่นัก

บ้างก็ว่าแท้จริงแล้ว ความฝันนั้นเป็นดินแดนขั้นกลางระหว่างโลกคนเป็นและโลกคนตาย หากหลับฝันแล้วตื่นขึ้น นับว่าเป็นเรื่องโชคดีนัก แต่หากหลับฝันแล้วถลำลึกจนไม่อาจฟื้นคืนได้อีก นับว่าเป็นเรื่องโชคร้ายยิ่ง

อันนี้มีเวอไทยด้วย งุงิ

ดีนมีกลิ่นเฉพาะตัวที่... ประหลาด

เป็นกลิ่นที่ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในบ้านที่มีเตาผิงไฟในฤดูหนาว, ตัวของดีนอุ่น อุ่นมาก อาจเพราะเป็นมนุษย์ เขาอธิบายไม่ถูกว่ามันคือกลิ่นอะไร อาจเป็นกลิ่นของน้ำยาปรับผ้านุ่มหรือน้ำหอมผสมกัน หรือกลิ่นบางอย่างที่ลอยฟุ้งในบังเกอร์

แคสรู้เพียงแต่ว่า มันหอม "เธอตัวหอม"

ดีนกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น และกดศีรษะของเขาให้แนบชิด

"งั้นก็อย่าพึ่งขยับไปไหนแล้วกัน"

end

อยากเอาของมนุดทรายมาลงมาก แต่ไม่จบสักอัน โว้ยยยยยยยยนน

อยากจะลองจูบดูสักครั้ง

ความคิดนั้นแว้บเข้าหัวของเขามานับครั้งไม่ถ้วน ในตอนที่ได้นั่งเล่นเกมข้างเคียง พลันลอบมองริมฝีปากที่พูดเจี้ยวจ้าวโวยวายไม่หยุดนั่น

เขาสงสัยว่าสัมผัสของจูบ จะนุ่มนิ่มและรู้สึกดีเหมือนอย่างที่เคยดูมาหรือไม่

วิลคนนั้น เขา, คนที่ไม่ชอบให้ใครมาวิเคราะห์จิตใจของตัวเอง แต่กลับยอมเล่าทุกอย่างให้ฮันนิบาลฟังเสมอ และรับฟังทุกคำพูดราวกับรู้จักเขาดีนักหนาด้วยความเต็มใจ

และคุณ, ฮันนิบาล คนที่เกลียดคนที่ทำตัวหยาบคายยิ่งกว่าใคร แต่กลับหลงใหลในวิล, คนที่หยาบคายกับคุณที่สุดในโลกตั้งแต่แรกเห็น

กุแต่งฮันนิบาลเยอะมาก ทั้ง ๆ ที่อยุ่ด้อมแค่เดือนเดียว ฮา

cannibalism! hannigram

”มันจะเจ็บนิดหน่อย คุณไม่จำเป็นต้องมองมันหรอก”

ผมนั่งนิ่ง มองเนื้อแขนของตนที่ถูกเฉือนออกไปอย่างประณีต

“การหั่นแนวขวางลายเนื้อจะทำให้เวลาย่างเนื้อจะนุ่มกว่าหั่นตามลายเนื้อ และเวลาหมักซอสจะเข้าถึงตัวเนื้อได้ชุ่มยิ่งกว่า“

“คุณจะปลอดภัย วิล ไม่มีใครทำอะไรคุณได้”

“ผมจะพาคุณไปในที่ที่ปลอดภัยที่สุด ในที่ที่ไม่มีใครตามหาคุณเจอ ที่ที่สันติสุขจะนำมาซึ่งเราทั้งสอง ที่ที่แม้แต่ความตายก็ไม่อาจแยกเราออกจากกัน”

ผมหลับตาลง แม้ร่างกายรู้สึกถึงแรงโน้มถ่วงและแรงลมที่ตีตื้นขึ้น หากจิตใจกลับสงบนิ่ง

“เป็นจิตแพทย์ดูจะมีเวลาว่างน่าดูเลยนะครับ ดร.เล็คเตอร์”

ผมยิ้มอ่อน ในตอนที่ศาสตราจารย์คนเก่งเก็บของบนโต๊ะและเดินมาทางผม

“ผมมีเวลาให้คุณเสมออยู่แล้ว” ผมตอบ “คุณไปไหนต่อรึเปล่า จะว่าอะไรไหมถ้าคุณจะให้เกียรติมาทานอาหารบ้านผมสักหน่อย”

เราก้าวเดินไปด้วยกัน วิลเงียบไปครู่หนึ่ง

ฮันนิบาลชอบสัมผัสร่างกายของวิล เกรแฮม

ตัวของเขาอุ่นอยู่เสมอ, เพียงสัมผัสแค่ปลายนิ้วความอบอุ่นก็เคลื่อนที่จากผิวกายแผ่ขยายไปทั่วร่างราวกับกำลังผิงไฟ

ผิวหนังที่หยาบกร้านเพราะไม่ค่อยได้ดูแลตัวเองมากนัก ทว่าน่าประหลาดที่ตัวเขา, ฮันนิบาล ชอบสัมผัสมันเหลือเกิน

ควรย้ายจากแอคทวิตมาหรือเริ่มแต่งใหม่เลยดีหนอ

* fan—fiction ( station ) 🚋🎧