ฉันเกลียดกาลเวลา
ฉันกลัวการถูกเกลียด

แฮร่ๆ คาเฟ่ fallout 🚀

มีใครอยากนอนสนามบินเป็นเพื่อนชัันบ้าง #airportvibe #คนไทยในต่างแดน #ประสบภัย

อยากให้ระบบเนตปรินต์ฮิตในไทยมากเลย อยากแจกกิฟอะเวย์ให้ไปรับกันง่ายๆ โดยไม่ต้องมาเจอเรา ←

ถ้ามันคิดว่า she/her = AFAB แล้วมันจะงงมั้ยถ้าเจอ name/bro ของชั้น

ตอนนี้ชั้นมีทุกอย่างแล้ว ยกเว้นสิ่งที่จะเติมความว่างเปล่าในใจ ตอนมีแฟนก็ไม่เคยเติมได้ ตอนไม่มีแฟนใช้ชีวิตอิสระตามใจไม่ขัดสนเรื่องเงิน ก็ยังว่างเปล่า ไม่มีความต้องการอะไรถึงขั้นต้องวิ่งไล่ตาม มันว่างเปล่า โล่ง ๆ เหมือนโดเรม่อน

พุทธคงจะบอกว่านี่คือ the best condition

ก็ยังดีนะ จากที่เคยอยู่ในจุดที่ไม่อยากอยู่เพราะสิ่งนี้มาแล้ว แต่ตอนนี้มันกลับไป งงๆ อึนๆ เหมือน 10 ปีก่อน ไม่เจ็บไม่ปวด

ราวกับว่ามันจะไม่มีวันถูกเติมเต็ม ต่อให้มีมากเท่าไหร่ก็ตาม

มนุษย์เปราะบาง เปราะบางเหลือเกิน

พระเจ้า ดวงดาว อีโก้ ถ้าไม่เกาะยึดอะไรไว้สักอย่าง ตัวตนก็จะหลุดไหลไปตามกระแสธารแห่งมโนสำนึก ถูกหมุนปั่นอยู่ในความคิดตัวเองอย่างกับเสื้อผ้าในถังซัก

คนที่ทิ้งทุกอย่างได้มีอยู่จริงไหมน้อ

(Repost Appreciated)

ตอนนี้ที่ร้านมีรับทำออเดอร์เคสคอลลาจ รับทำรูปสัตว์เลี้ยงแปะลงบนงานศิลปะนะคับ ใครสนใจมาสั่งมาสอบถามได้เลย แบบว่าลูกเราต้องน่ารักและเก๋กว่าใคร ใช้อวดได้ยาวๆ

IG : ramona.case 🥺💖

เวลามองย้อนกลับไปในวัยเด็ก จะมีหน้าคนนอกครอบครัวเต็มไปหมด ก็เลยรักเด็กมากเพราะรู้สึกว่าไม่ใช่แค่พ่อแม่ที่มีหน้าที่เลี้ยงเด็ก ไม่เคยบ่นพี่ที่ทำงานเวลาเค้าลาเรื่องลูก หรือเวลาเค้าเบลอเวลาทำงานเพราะต้องเหนื่อยกับลูก ให้เหตุผลเรื่องเด็กมาเหนือเรื่องอื่นเสมอ เป็นกำลังใจให้พ่อแม่ทุกคนจริง ๆ ถึงตัวเองจะไม่มั่นใจพอที่จะเป็นพ่อแม่ให้ใคร แต่ก็อยากทำเท่าที่ทำได้เพื่อช่วยให้เด็ก ๆ โตมาอย่างมีความสุขที่สุด

แอบอยากให้โลกหลังความตายเป็นโลกแฟนตาซี คลิเช่ๆ พล็อตเกลื่อน ชั้นจะไปเปิดโรงตีดาบ ขัดเกราะไปวันๆ รอจอมมารมาถล่มเมือง

สมัยมหาลัยชั้นเป็นฟีลๆ ประธานของสาขา อจก้ให้พจนานุกรมเล่มหนาแบบกันกระสุนได้เพื่อมาแจกน้องปี 1 ในงานโอเพ่นเฮ้าส์ (คือแม่จะเคลียร์ห้องเฉยๆแหละเลยเอาขยะมาฝากนศ.ทิ้ง ดูออก) ชั้นก็แบบ สมัยนี้ใครมันจะใช้วะพจนานุกรม physical เล่มขนาดนี้ ก้เลยเก็บไว้เองเพราะไม่กล้าแจก กลัวเด็กมันมองค้อน

และตอนนี้ชั้นกำลังใช้อีเล่มนั้นแหละทำงานแปลมูลค่าหมื่นบาท

อยากให้ผ้าปูที่นอนซักตัวเองได้ ทุกวัน เพราะฟออินฟรินมากทุกครั้งหลังซักใหม่ๆ

ฝันดีนะทุกคน
ส่วนฉันก็ขอฝันถึงโลกหลังทุนนิยม โลกหลังเจนเดอร์ โลกที่เราในตอนนี้จินตนาการถึงมันไม่ออก เฝ้าฝัน ฝันใฝ่

ดูเผินๆเหมือนกุจะทำตัวแอนตี้โสเชียว แต่ดูดีๆ กุน่าจะโดนโสเชียวแอนตี้มากกว่า

เออชั้นว่าแฟชั่นน่าเบื่อๆโมโนโทนของญี่ปุ่นมันคงเริ่มมาจากยุคอิสเซ่มิยาเกะ ยุคกอมเดอกาซง ยุคมายาโมโตะโยจิแถวๆนั้นแหละ

ชู อุเอมุระ บอกว่าการละครน่าสนใจเพราะทำให้เราได้ลองใช้ชีวิตแบบอื่น อ่านแล้วก็แบบ จริงหรอ? พอคิดไปเรื่อยๆ ก็ซื้อนะ บทบาทที่ทุกคนในพื้นที่นั้นสวม ฉาก เพลง องค์ประกอบต่างๆ โดยเฉพาะพวกละครเวทีน่ะ มันคงจะสร้าง “ความจริง” ในพื้นที่ชั่วคราวนั้นขึ้นมาได้เลยเชียวแหละ

สมัยสอบเข้ามหาลัย เคยมีรุ่นพี่คณะพูดว่า คณะนี้สอนให้เข้าใจมนุษย์ แต่เรียนจบมาแล้วไม่เข้าใจมนุษย์กว่าเดิม ตอนแรกก็นึกว่าพูดเล่นขำ ๆ หมายถึงรู้หลายภาษาจนลืมภาษาแม่ สรุปตอนนี้ชั้นตอบคำถามว่า “มนุษย์คืออะไร” ไม่ได้ด้วยซ้ำ แล้วก็ไม่เข้าใจคนที่สามารถตอบคำถามนี้ได้ด้วย

อะไรคือความจริง

คำแปลที่ตรึงใจชั้นตลอดกาล มันอยุ่ในกาตูนในโอ้คบี เรื่องที่ไม่ค่อยมีคนอ่าน ตั้งแต่สมัยเปนเด็กน้อยยังไม่เคยทำงานแปล แต่คำแค่บับเบิ้ลเดียวมัน shape อัตลักษณ์งานแปลของชั้นตอนนี้เลยล่ะ นักแปลรุ่นพี่คนนั้นเค้าจะรุ้มั้ยน้อ ว่ากาตูนกากๆที่เค้าแปลหาค่าข้าว จะประกอบสร้างเปนนักแปลอีกคนขึ้นมาโดยมีเศษเสี้ยวตัวตนของเค้าส่งกลิ่นจาง ๆ อยู่ในงานของชั้น

Tomori wa kawaii daiyo

ก็ยังงงนะว่าทำไมไม่มีหนังสือของจูดิธบัตเลอร์แปลไทยเลย มันกลายเป็นว่า เหมือน gender studies ถูกจำกัดไว้เฉพาะคนที่อ่านและเข้าใจภาษาอังกฤษได้เท่านั้นเลย คนชายขอบก็ยิ่งชายขอบขึ้นไปอีก เกลียดการที่ทุกคนต้องรู้ภาษาเพื่อทำความรู้จักคอนเซปต์ใหม่ ๆ ไอ้แนวคิด “เรียนภาษาเพื่อเพิ่มโอกาสทางการศึกษา” แอบเหมือนการผลักภาระ

วันที่ชั้นกลายเป็นทาสของความคิดตัวเองโดยสมบูรณ์ ก็คือวันที่ถูกบังคับให้จำนนต่อความเชื่อว่าตัวเองไม่รู้อะไรอ่ะ พอรู้ตัวว่าตัวเองไม่รู้อะไรเลย ความรู้ที่เคยมีมันก็กลายเป็นเหมือนฝุ่นผง เหมือนเศษดินทรายที่ชั้นพยายามกอบกำเอามันกลับขึ้นมา ชั้นกลายเป็นทาสของมัน จะหยิบจะจับมันอย่างเดิมเหมือนตอนเป็นนายความคิดก็ไม่ได้ ต้องพยายามหาภาชนะมารองรับอยู่เรื่อยไป

ตอนมหาลัยอ่านฟูโกต์ไม่รู้เรื่องเลย แบบ ชั้นก็คิดว่า อ๋อ ศัพท์แสงมันพิเรนทร์น่ะต้องค่อย ๆ อ่านไล่ลำดับ พอมาอ่านตอนนี้ที่ผ่านซารต์ กับกามูส์มาแล้ว อ่านเข้าใจอิพวกศัพท์แสงประหลาด ๆ แล้ว พอมาอ่านงานที่เค้าอ้างถึงฟูโกต์อีกที ก็เข้าใจนะ กลายเป็นว่า งงกามูส์มากที่สุดละตอนนี้ แต่ไม่แน่ ถ้าไปอ่านออริจินอลของฟูโกต์ อาจจะงงตาแตก แบบตอนอ่านกามูส์ก็เป็นได้ โอ้ละน้อชีวิต คิดถึง ontology class

ถ้าโลกนี้ไม่มีกระจก ไม่มีเงาสะท้อน แกว่าบิวตี้พรีวาเลตจะเปลี่ยนไปในลักษณะไหน เราจะกำหนดคุณค่าด้าน appearance ให้ตัวเองแบบไหน

สุดท้ายแล้วถ้าคุณค่าด้าน appearance ที่เราบอกว่ามันคือการรักตัวเอง เป็นสิ่งที่เราสมาทานมา นั่นแปลว่าเรารักคุณค่าที่สังคมส่วนใหญ่ถือร่วมกัน มากกว่าจะเป็นการรักตัวเองรึเปล่า

อะไรคือการรักตัวเอง

【Fukukaicho no Omo na Oshigoto】
【รองประธาน วัน ๆ ทำงานอะไร】 01

เมื่อทั้งสภานักเรียนมีกันอยู่แค่สองคน เรื่องราวของรองประธานสุดเพอร์เฟคแต่แอบเพี้ยนกับยัยประธานตัวจิ๋ว🤏 (171cm & 146cm เขินส่วนสูงมาก)

ซีรีส์ comedy GL สั้น ๆ สามนาที เคี้ยวข้าวยังไม่หมดคำก็จบแล้ว