(เป็น AU ที่ตัวตนในอดีตกับอนาคตสามารถเจอกันได้ โดยที่ไม่ส่งผลกระทบต่อเส้นเวลาค่ะ)
#ออลสึนะ #คลังฟิคของกานดา
(เป็น AU ที่ตัวตนในอดีตกับอนาคตสามารถเจอกันได้ โดยที่ไม่ส่งผลกระทบต่อเส้นเวลาค่ะ)
#ออลสึนะ #คลังฟิคของกานดา
และในตอนนั้นเองที่มินาโตะได้เขียนอะไรบางอย่างลงบนหน้ากระดาษจนเสร็จ มินาโตะจึงหยิบมันขึ้นมาอ่านทวนดูอีกครั้ง ก่อนที่จะยื่นให้ฟุงาคุไป
"แต่ผมก็ไม่อยากพลาด เพราะฉะนั้นฟุงาคุซังช่วยไปวางยาพิษพวกมันให้ผมตามนี้ทีนะครับ (633)
และในตอนนั้นเองที่มินาโตะได้เขียนอะไรบางอย่างลงบนหน้ากระดาษจนเสร็จ มินาโตะจึงหยิบมันขึ้นมาอ่านทวนดูอีกครั้ง ก่อนที่จะยื่นให้ฟุงาคุไป
"แต่ผมก็ไม่อยากพลาด เพราะฉะนั้นฟุงาคุซังช่วยไปวางยาพิษพวกมันให้ผมตามนี้ทีนะครับ (633)
เจ้าตัวจึงนั่งครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนที่จะเดินไปหยิบกล่องสีไม้มา แล้วใช้ยางลบลบตรงช่วงดวงตาออกไป
แล้วไกเซอร์ก็เริ่มวาดดวงตาของเด็กคนนั้นใหม่ (10)
เจ้าตัวจึงนั่งครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนที่จะเดินไปหยิบกล่องสีไม้มา แล้วใช้ยางลบลบตรงช่วงดวงตาออกไป
แล้วไกเซอร์ก็เริ่มวาดดวงตาของเด็กคนนั้นใหม่ (10)
เพราะอิทาจิคุงรักน้องมาก เจ้าตัวก็เลยพร้อมทำทุกอย่างที่จะทำให้ซาสึเกะคุงปลอดภัย
ยอมออกจากหมู่บ้านไปเป็นสายลับอยู่ในแก๊งอาชญากร อิทาจิคุงก็ยอมทำ เพราะดันโซเอาชีวิตของซาสึเกะคุงมาเครื่องต่อรอง (580)
เพราะอิทาจิคุงรักน้องมาก เจ้าตัวก็เลยพร้อมทำทุกอย่างที่จะทำให้ซาสึเกะคุงปลอดภัย
ยอมออกจากหมู่บ้านไปเป็นสายลับอยู่ในแก๊งอาชญากร อิทาจิคุงก็ยอมทำ เพราะดันโซเอาชีวิตของซาสึเกะคุงมาเครื่องต่อรอง (580)
"มันเจ็บนะซาสึเกะ แต่ก็เอาเถอะ ครั้งนี้ฉันจะยอมให้นายก็ได้ แล้วก็นะ ถ้ารู้สึกดีขึ้นแล้ว ก็กลับไปนอนสักที
ฉันง่วงแล้วเนี่ยไอ้ตูดเป็ด ให้ไวเลย" (538)
"มันเจ็บนะซาสึเกะ แต่ก็เอาเถอะ ครั้งนี้ฉันจะยอมให้นายก็ได้ แล้วก็นะ ถ้ารู้สึกดีขึ้นแล้ว ก็กลับไปนอนสักที
ฉันง่วงแล้วเนี่ยไอ้ตูดเป็ด ให้ไวเลย" (538)
"...ผมรู้ว่ามันทำใจเชื่อได้ยาก แต่ยังไงเด็กคนนั้นก็คือ อุจิวะ ซาสึเกะ ที่มาจากอนาคตจริง ๆ
ผมอยากให้ฟุงาคุซังช่วยเปิดใจให้หน่อยนะครับ"
ฟุงาคุยืนเงียบต่ออีกสักพัก เสมือนกับว่าเจ้าตัวกำลังใช้ความคิดอย่างหนักอยู่ (528)
"...ผมรู้ว่ามันทำใจเชื่อได้ยาก แต่ยังไงเด็กคนนั้นก็คือ อุจิวะ ซาสึเกะ ที่มาจากอนาคตจริง ๆ
ผมอยากให้ฟุงาคุซังช่วยเปิดใจให้หน่อยนะครับ"
ฟุงาคุยืนเงียบต่ออีกสักพัก เสมือนกับว่าเจ้าตัวกำลังใช้ความคิดอย่างหนักอยู่ (528)
แล้วอีกอย่างที่สำคัญแบบมาก ๆ เลยก็คือ พ่อมีทั้งนารูโตะคุงกับซาสึเกะคุงอยู่ด้วยตั้ง 2 คน แถมซาสึเกะคุงยังเคยเอาชนะดันโซมาได้อีก
ในตอนนี้ฝั่งของพวกเราน่ะเป็นต่อมากกว่าฝั่งของดันโซเยอะ (362)
แล้วอีกอย่างที่สำคัญแบบมาก ๆ เลยก็คือ พ่อมีทั้งนารูโตะคุงกับซาสึเกะคุงอยู่ด้วยตั้ง 2 คน แถมซาสึเกะคุงยังเคยเอาชนะดันโซมาได้อีก
ในตอนนี้ฝั่งของพวกเราน่ะเป็นต่อมากกว่าฝั่งของดันโซเยอะ (362)
"นินจาทั้ง 2 คนนี้เคยเป็นหน่วยลับที่ขึ้นตรงต่อท่านโฮคาเงะรุ่นที่ 3 มาก่อน ถ้าทุกท่านยังไม่วางใจ ทุก ๆ ท่านก็สามารถไปสอบถามท่านโฮคาเงะรุ่นที่ 3 ได้เลยครับ (344)
"นินจาทั้ง 2 คนนี้เคยเป็นหน่วยลับที่ขึ้นตรงต่อท่านโฮคาเงะรุ่นที่ 3 มาก่อน ถ้าทุกท่านยังไม่วางใจ ทุก ๆ ท่านก็สามารถไปสอบถามท่านโฮคาเงะรุ่นที่ 3 ได้เลยครับ (344)
มินาโตะถอนหายใจออกมาเล็กน้อยให้กับโชคชะตาของลูกชายตัวเองกับเพื่อนสนิทลูกชาย จากนั้นเจ้าตัวก็เดินตรงเข้าไปหานารูโตะกับซาสึเกะ แล้วกอดไหล่เด็กทั้ง 2 คนเอาไว้แน่น (308)
มินาโตะถอนหายใจออกมาเล็กน้อยให้กับโชคชะตาของลูกชายตัวเองกับเพื่อนสนิทลูกชาย จากนั้นเจ้าตัวก็เดินตรงเข้าไปหานารูโตะกับซาสึเกะ แล้วกอดไหล่เด็กทั้ง 2 คนเอาไว้แน่น (308)
จะให้ไปหาอิรุกะตอนนี้ อีกฝ่ายก็ยังเป็นนักเรียนนินจาในอะคาเดมี่อยู่เลย นารูโตะจึงรู้สึกเคว้งคว้างและอ้างว้าง จนอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูกเลยจริง ๆ (19)
จะให้ไปหาอิรุกะตอนนี้ อีกฝ่ายก็ยังเป็นนักเรียนนินจาในอะคาเดมี่อยู่เลย นารูโตะจึงรู้สึกเคว้งคว้างและอ้างว้าง จนอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูกเลยจริง ๆ (19)
หลังจากที่สงครามได้จบลงไป นารูโตะก็รู้สึกวูบโหวงขึ้นมาอยู่ภายในใจไม่ยอมหาย ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็ได้เป็นวีรบุรุษในสงคราม แล้วก็ได้รับการยอมรับจากทุกคนในหมู่บ้านแล้ว (1)
#ออลนารุ #คลังฟิคของกานดา
หลังจากที่สงครามได้จบลงไป นารูโตะก็รู้สึกวูบโหวงขึ้นมาอยู่ภายในใจไม่ยอมหาย ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็ได้เป็นวีรบุรุษในสงคราม แล้วก็ได้รับการยอมรับจากทุกคนในหมู่บ้านแล้ว (1)
#ออลนารุ #คลังฟิคของกานดา
'บ้าฉิบ! ถ้าทำไม่ได้ละก็ ไอ้เด็กเวรนั่นคงได้เอาเรื่องนี้มาพูดไม่หยุดแน่!' พอคิดแบบนี้เสร็จ ซันซัสก็หยิบกระดาษแผ่นใหม่ขึ้นมา เพื่อเขียนข้อความให้สควอโล่อ่านอีกครั้ง
[ครบ 7 วันเมื่อไหร่ แกตายแน่ไอ้สวะ!!!] (123)
'บ้าฉิบ! ถ้าทำไม่ได้ละก็ ไอ้เด็กเวรนั่นคงได้เอาเรื่องนี้มาพูดไม่หยุดแน่!' พอคิดแบบนี้เสร็จ ซันซัสก็หยิบกระดาษแผ่นใหม่ขึ้นมา เพื่อเขียนข้อความให้สควอโล่อ่านอีกครั้ง
[ครบ 7 วันเมื่อไหร่ แกตายแน่ไอ้สวะ!!!] (123)
"ขอบคุณพวกเธอมากเลยนะที่ยังไม่ยอมแพ้ ขอบคุณจริง ๆ" (1:346)
"ขอบคุณพวกเธอมากเลยนะที่ยังไม่ยอมแพ้ ขอบคุณจริง ๆ" (1:346)
"ฉันไม่เห็นว่าการทำแบบนี้ มันจะทำให้ทันจิโร่ดีขึ้นเลยสักนิด นี่เธอคิดที่จะรักษาให้ทันจิโร่จริง ๆ ไหม!" ชิโนบุเดินเข้ามาโวยวายทามาโยะเสียงดังลั่น (1:254)
แต่ทว่าทันจิโร่ก็กระโจนเข้ามากอดตัวมุอิจิโร่เอาไว้แน่น ก่อนที่จะพูดออกไปว่า
"ขอร้องล่ะโทคิโทคุง ช่วยพาทุกคนหนีไปที ถ้าผมบาดเจ็บ มุซันจะต้องออกมาช่วยผมแน่
ขอร้องละ---อั่ก!" (1:325)
แต่ทว่าทันจิโร่ก็กระโจนเข้ามากอดตัวมุอิจิโร่เอาไว้แน่น ก่อนที่จะพูดออกไปว่า
"ขอร้องล่ะโทคิโทคุง ช่วยพาทุกคนหนีไปที ถ้าผมบาดเจ็บ มุซันจะต้องออกมาช่วยผมแน่
ขอร้องละ---อั่ก!" (1:325)
"ถ้าแค้นมันมาก พวกคุณก็ช่วยให้ความร่วมมือกับฉันด้วยนะคะ เพราะตอนนี้เนซึโกะยังไม่ถูกพวกมันมาเอาตัวไป
แล้วนายเหนือหัวเองก็ยังรู้สึกได้ว่า ทันจิโร่ยังมีชีวิตอยู่" (142)
"ถ้าแค้นมันมาก พวกคุณก็ช่วยให้ความร่วมมือกับฉันด้วยนะคะ เพราะตอนนี้เนซึโกะยังไม่ถูกพวกมันมาเอาตัวไป
แล้วนายเหนือหัวเองก็ยังรู้สึกได้ว่า ทันจิโร่ยังมีชีวิตอยู่" (142)
"ได้ครับซาเอะซัง" พอได้ยินแบบนี้แล้ว ซาเอะจึงขอตัวลุกขึ้นเดินไปสั่งขนมใส่กล่องกลับบ้านที่หน้าเคาน์เตอร์ โดยที่เจ้าตัวได้เขียนการ์ดแนบลงไปในขนมด้วยว่า
[วันนี้กินให้อร่อยนะพ่อคนเก่ง เพราะหลังแข่งจบแกอาจจะได้กินกับน้ำตาแทน] (400)
"ได้ครับซาเอะซัง" พอได้ยินแบบนี้แล้ว ซาเอะจึงขอตัวลุกขึ้นเดินไปสั่งขนมใส่กล่องกลับบ้านที่หน้าเคาน์เตอร์ โดยที่เจ้าตัวได้เขียนการ์ดแนบลงไปในขนมด้วยว่า
[วันนี้กินให้อร่อยนะพ่อคนเก่ง เพราะหลังแข่งจบแกอาจจะได้กินกับน้ำตาแทน] (400)
"กินข้าวกับน้ำสักหน่อยนะซากุระจัง" คุเรไนเดินเอาห่อข้าวกับกระบอกใส่น้ำไปยื่นให้ซากุระ แต่คนเด็กกว่าก็ยังนิ่งเฉยอยู่ดี
เพราะความรู้สึกของซากุระในตอนนี้ มันกำลังย่ำแย่อย่างถึงที่สุดแล้วจริง ๆ (103)
"กินข้าวกับน้ำสักหน่อยนะซากุระจัง" คุเรไนเดินเอาห่อข้าวกับกระบอกใส่น้ำไปยื่นให้ซากุระ แต่คนเด็กกว่าก็ยังนิ่งเฉยอยู่ดี
เพราะความรู้สึกของซากุระในตอนนี้ มันกำลังย่ำแย่อย่างถึงที่สุดแล้วจริง ๆ (103)
ไปเถอะ เทมาริรอนายอยู่ที่โคโนฮะแล้ว"
เมื่อได้ยินคันคุโร่พูดขึ้นมาแบบนี้ มันก็เลยทำให้กาอาระตัดสินใจได้เลยทันทีว่าจะทำยังไงต่อไป
"ขอบคุณนะคันคุโร่" แล้วกาอาระก็รีบวิ่งออกไปเตรียมของและเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อพรางตัวทันที (57)
ไปเถอะ เทมาริรอนายอยู่ที่โคโนฮะแล้ว"
เมื่อได้ยินคันคุโร่พูดขึ้นมาแบบนี้ มันก็เลยทำให้กาอาระตัดสินใจได้เลยทันทีว่าจะทำยังไงต่อไป
"ขอบคุณนะคันคุโร่" แล้วกาอาระก็รีบวิ่งออกไปเตรียมของและเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อพรางตัวทันที (57)
แต่โอเปร่าที่เป็นหัวข้อหลักในการนินทากลับยังมีสีหน้าที่เป็นปกติอยู่ อิรุมะจึงอดที่จะถามออกมาอย่างเสียไม่ได้ว่า
"โอเปร่าซังไม่รู้สึกเขินบ้างเหรอครับ?"
"ไม่นะครับท่านอิรุมะ ก็มันคือเรื่องจริงนี่นาที่ผมดูดี แล้วทำไมผมถึงจะต้องเขินด่วยล่ะครับ" (275)
แต่โอเปร่าที่เป็นหัวข้อหลักในการนินทากลับยังมีสีหน้าที่เป็นปกติอยู่ อิรุมะจึงอดที่จะถามออกมาอย่างเสียไม่ได้ว่า
"โอเปร่าซังไม่รู้สึกเขินบ้างเหรอครับ?"
"ไม่นะครับท่านอิรุมะ ก็มันคือเรื่องจริงนี่นาที่ผมดูดี แล้วทำไมผมถึงจะต้องเขินด่วยล่ะครับ" (275)
"อะไรนะ! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ! แล้วทำไมนารูโตะถึงออกไป!" แล้วอิรุกะโวยวายขี้นมาอย่างตกใจ (45)
"อะไรนะ! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ! แล้วทำไมนารูโตะถึงออกไป!" แล้วอิรุกะโวยวายขี้นมาอย่างตกใจ (45)
เอ้อ เดี๋ยวตอนที่แกไปเป็นผู้ช่วยโค้ชให้โนอาที่สเปน ฉันจะพาแกไปรู้จักกับเพื่อนฉันที่เป็นโค้ชอยู่ที่นั้นด้วย เตรียมตัวให้ดีล่ะอิซางิ" (255)
เอ้อ เดี๋ยวตอนที่แกไปเป็นผู้ช่วยโค้ชให้โนอาที่สเปน ฉันจะพาแกไปรู้จักกับเพื่อนฉันที่เป็นโค้ชอยู่ที่นั้นด้วย เตรียมตัวให้ดีล่ะอิซางิ" (255)