Hellum – Toneelvereniging De Helmster Schans staat op vrijdag 7 en vrijdag 14 februari weer op de planken met haar jaarlijkse toneelvoorstelling. Dit jaar is gekozen voor het blijspel ‘Dolle Beestenboel’ van schrijver Henk Roede. Sinds oktober is er met veel enthousiasme gerepeteerd door de spelersgroep, onder regie van Geert en Gonnie Westerkamp. Het verhaal […]

Er zullen niet veel diersoorten zijn die in – naar evolutionaire normen – korte tijd zulke grote veranderingen in levensstijl doorvoerden als de mens. Tot 12.000 jaar geleden was hij een zwervende jager-verzamelaar, daarna muteerde hij in sneltreinvaart tot territoriale landbouwer. Het transitieproces was de start van een eerst geleidelijke en vervolgens woekerende bevolkingstoename, gecombineerd met het ontstaan van kwalijke maatschappelijke eigenschappen als machtsconcentratie en ongelijkheid. Voor de vrouwen was de transitie geen zegen. In de oorspronkelijke leefgemeenschappen waren ze gelijk aan de mannen. De hiërarchie in mensengroepen werd vooral bepaald door merites. Maar na het ontluiken van landbouw ontstond er gaandeweg een patriarchaat en raakten vrouwen ondergeschikt aan de man. Administratie, politiek en religie consolideerden de mannelijke machtsposities. Pas de laatste halve eeuw komen vrouwen stilaan onder het mannelijk juk vandaan. Ze eisen een gelijkwaardig bestaan op. Ze willen meer aandacht in het naar biologische normen vreemde concept van het huwelijk – ‘tot de dood ons scheidt’. In de prehistorie was de mens in de regel serieel monogaam, met per kind dikwijls een andere partner – dat bevorderde genetische diversiteit in kleine groepen. Met de introductie van territorialiteit kwam ook het huwelijk, dat partners dwong hun leven lang samen te blijven, zelfs als het indruiste tegen hun biologie. Dat resulteerde voor veel vrouwen in een miserabel bestaan. Als je écht slim bent, zet je maximaal in op welzijn, niet op vernietiging. Onlangs werd de stelling geponeerd dat vrouwen van de mens gemiddeld 47 minuten per dag aandacht van hun partner nodig hebben om gelukkig te zijn. Het zou zich vertalen in samen praten, samen koken, samen gezellig op de bank zitten, zonder beslommeringen. Maar niemand weet waar dat cijfer vandaan komt. Er bestaan geen wetenschappelijke artikels over, het dook ineens op op sociale media met vage verwijzingen naar ‘studies’ of ‘experts’. Het is waarschijnlijk vooral een aanwijzing dat we meer behoefte hebben aan interactie in een wereld van grootschaligheid en vervreemding, die hoe langer hoe ‘onmenselijker’ lijkt. De populatie van de mens explodeerde in 12.000 jaar tijd van zo’n 6 miljoen naar meer dan 8 miljard. Medische en technologische ontwikkelingen maakten dat de soort de hele aarde naar haar hand kon zetten. Ze heeft steeds meer noodlottige effecten op haar leefomgeving en die van veel andere soorten. De mens veroorzaakt momenteel zelfs een zesde grote uitstervingsgolf van dieren en planten in de lange geschiedenis van het leven. Hij roeit massaal andere soorten uit, passief én actief. De mens is ook de enige diersoort ooit die in staat is zichzelf uit te roeien door middel van technologie die ze zelf heeft ontwikkeld – zie de kernbommen met het absurde concept van mutually assured destruction (MAD, betekenisvoller kan een acroniem niet worden): ‘wederzijdse verzekerde vernietiging’. Voor wie meent dat de mens de intelligentste soort is die het leven op aarde heeft voorgebracht, moet dat een confronterende gedachte zijn. Als je écht slim bent, zet je maximaal in op welzijn, niet op vernietiging. Lees ook: – 7 mythes over het vrouwenlichaam –   Waarom vrouwen dubbel zoveel kans hebben op een depressie The post Dirk Draulans’ Beestenboel: ‘Vrouwen van de mens hebben elke dag 47 minuten aandacht nodig om gelukkig te zijn’ appeared first on Knack .

Anne Vleeshouwers van Dierenasiel De Beestenboel vraagt elke week extra aandacht voor een dier. Deze week: Nono, een gesteriliseerde poes van ongeveer zes maanden.

Anne Vleeshouwers van Dierenasiel De Beestenboel vraagt elke week extra aandacht voor een dier. Deze week: Moos, een gecastreerde kater van ongeveer acht jaar.

Anne Vleeshouwers van Dierenasiel De Beestenboel vraagt elke week extra aandacht voor een dier. Deze week: Deuce, een kruising Leonberger-teef van twee jaar.

De laatste tien jaar schrijft de lepelaar een succesverhaal. De sneeuwwitte schoonheid met de opvallende snavel is met een sneltreinvaart ons land aan het veroveren. Veel mooier vind je ze niet in onze contreien. Met zijn sneeuwwitte verenkleed en grote lepelvormige snavel is de lepelaar – een watervogel uit de familie van de ibissen – een beauty. In het broedseizoen krijgen ze ook een witte afhangende kuif en een heldere gele vlek op bek, keel en borst – schoonheidsattributen om indruk te maken op potentiële partners. Lepelaars broeden doorgaans in kolonies. Ze zien er lieflijk uit, maar kunnen behoorlijk agressief zijn tegen elkaar, weliswaar kortstondig. Samenleven is prima, maar in het nest blijft privacy belangrijk. Lepelaars houden elkaars nek schoon. Geregeld zie je twee vogels elkaar een wasbeurt geven. De rand van de snavel die de soort haar naam gaf, is hypergevoelig. Daardoor kan een lepelaar actief voedseldeeltjes uit het water oppikken. Hij gaat dus niet zomaar willekeurig met zijn bek door het water. Lepelaars eten alles wat ze te pakken krijgen, inbegrepen vrij grote vissen. De bek kan wel hinderlijk zijn bij wasbeurten. Hij is zo lang en breed dat lepelaars hem niet kunnen gebruiken om hun nek schoon te maken. Daar hebben ze iets op gevonden: de dieren houden elkaars nek schoon. Geregeld zie je twee lepelaars elkaar wassen. Eieren rapen Een Belgische vogelatlas uit 1972 meldt dat in de ruim anderhalve eeuw die het boek beschrijft, er 160 keer lepelaars in ons land gezien werden, en dan vooral aan de kust. Vogels kijken was toen lang niet zo populair als nu, maar het illustreert toch wel dat de lepelaar destijds een grote zeldzaamheid was. Zo goed als alle lepelaars die in België gezien werden, zullen vogels uit Nederland geweest zijn. Daar heeft de soort altijd gebroed, vooral op de Waddeneilanden . In de 20 e eeuw kreeg ze er zware klappen, door de drooglegging van haar moerassige broedgebieden en door actieve verdelging, zoals het op grote schaal rapen van eieren uit nesten. De lepelaar kan nu overal in Vlaanderen gezien worden, van de IJzervlakte in het westen tot de Maasvallei in het oosten. In 1900 zouden er nog zo’n 300 broedpaartjes geweest zijn, in 1968 was het broedbestand gezakt tot amper 160 koppeltjes. De grootschalige watervervuiling was een extra probleem voor de vogel. Het leek er zelfs even op dat de lepelaar uit West-Europa zou verdwijnen. Gelukkig daagde het net op tijd dat er moest worden ingegrepen. Er kwamen verregaande beschermingsmaatregelen voor zowel de vogel als zijn biotoop. De populatie begon weer toe te nemen. In 1997 werd in Nederland de kaap van 1000 broedparen gerond. In 2024 waren het er ongeveer 4000. De soort lijkt op het nippertje ontsnapt uit de gevarenzone. Bangeriken Als het regent in Nederland, druppelt het bij ons. In 1999 was er een eerste broedgeval, tussen de parkvogels van het Zwin in Knokke. In 2003 broedde er een eerste koppeltje in het wild, op een hoop takken in een moerasgebied in de Waaslandpolder. Mogelijk waren de pioniers daar vogels uit een van de grootste Nederlandse lepelaarkolonies in de buurt van Bergen-op-Zoom, in vogelvlucht slechts 20 kilometer ver. Lepelaars zijn bangeriken. Ze verdedigen hun jongen niet. Het aantal koppels op de takkenhoop nam gestaag toe. In 2010 waren het er 20, in 2021 41 en in 2024 85. In 2019 liep het even mis, toen een vos de kolonie kon bereiken. Lepelaars zijn bangeriken. Ze verdedigen hun jongen niet. Zelfs als die jongen een passage van een vos overleven, keren de ouders meestal niet terug naar het nest. Op veel plekken gaan lepelaars trouwens in bomen broeden om aan grondpredatoren te ontsnappen – niet zelden nestelen ze in reigerkolonies. © Getty Images/iStockphoto Volgens de recentste gegevens van het Instituut voor Natuur- en Bosonderzoek (INBO) – in oktober 2026 verschijnt er een nieuwe Vlaamse vogelatlas – waren er in 2024 voor het eerst meer dan honderd broedkoppels in Vlaanderen, verspreid over twaalf vooral kleine vestigingen van de IJzervlakte in het westen tot de Maasvallei in het oosten. De lepelaars konden ons land veroveren mede dankzij de verhoogde aandacht voor het belang van natte gebieden als buffer tegen de gevolgen van de klimaatopwarming. Een lepelaar die geregeld in de Waaslandpolder passeert, vliegt elk jaar naar Senegal, een afstand van 4764 kilometer. In 2010 registreerde de waarnemingensite van Natuurpunt meldingen van zo’n 8500 lepelaars in zeventig gemeenten. Voor 2025 zijn het er, nog voor het jaar helemaal verstreken is, al meer dan 106.000 voor 202 gemeenten, op een totaal van 285 Vlaamse gemeenten. Je kunt de lepelaar dus stilaan zo goed als overal zien. Af en toe vind je zelfs troepen van honderden pleisterende vogels. Snelle vliegers De meeste lepelaars zijn trekvogels. Vroeger overwinterden ze doorgaans in Mauritanië en Senegal. Een geringde vogel die geregeld in de Waaslandpolder passeert, reist nog altijd elk jaar naar hetzelfde wintergebied in Senegal, heen en terug een afstand van twee keer 4764 kilometer. Maar steeds meer vogels blijven nu in Spanje en Portugal hangen. Lepelaars zijn snelle vliegers. In tien dagen tijd kunnen ze de 1800 kilometer tussen het Waasland en de Algarve overbruggen. Meestal doen ze onderweg enkele korte tussenstops, op vaste plekken, zoals de delta van de Somme in Frankrijk of de lagunes in de buurt van het Noord-Spaanse kuststadje Pontevedra. Een interessante tendens is dat er steeds meer lepelaars bij ons blijven overwinteren. Door de zachte winters zijn er zelden nog periodes met lange ijsbedekking, waardoor lepelaars hier ook in de winter kunnen foerageren. Het blijft een berekende gok. Maar als het lukt kunnen ze duizenden kilometers minder vliegen, en dat betekent een stevige energiebesparing en mogelijk meer succes tijdens het volgende broedseizoen. Vandaag is er een groeiend aantal honkvaste lepelaars, terwijl andere ver blijven reizen. Persoonlijkheden, karakters en gewoontes – je vindt ze niet alleen bij de mens, maar ook overal in het dierenrijk. The post Dirk Draulans’ Beestenboel: de ene lepelaar is een fervente reiziger, de andere honkvast als een huismus appeared first on Knack .

Dankzij een bijdrage van de Lelystadse gemeenteraad is het nieuwe magazine ‘Wat een beestenboel!’ gerealiseerd. Het blad, dat gratis verkrijgbaar is, laat zien hoe rijk de Lelystadse stadsnatuur is. Op 48 pagina’s met zo’n 200 kleurenfoto’s worden grote én kleine dieren beschreven die in tuinen, parken en zelfs binnenshuis leven.

Anne Vleeshouwers van Dierenasiel De Beestenboel vraagt elke week extra aandacht voor een dier. Deze week: twee nestbroertjes van bijna zes maanden.

De fazant roept interessante vragen op. Zoals: hoe lang moet een exoot ingeburgerd zijn om officieel tot onze inheemse fauna te behoren? Onze fazant is in oorsprong een Aziatische soort. De Oude Romeinen zouden de eersten geweest zijn die fazanten in Europa importeerden. In onze contreien gebeurden de eerste introducties op het einde van de 16 e eeuw, vooral ten behoeve van de jacht. Het blijft merkwaardig dat mensen fazanten kweken en loslaten om ze vervolgens af te kunnen schieten – je zou denken dat het makkelijker is om ze rechtstreeks van de kooi naar de keuken te brengen. Maar de uitgezette fazant moest vooral ‘schietplezier’ verschaffen, in een soort natuurlijke schietkraam, want tamme vogels vliegen amper weg van mensen. Vandaag zijn fazanten alomtegenwoordig in ons landschap. Toch doet de soort het de laatste tijd minder goed. De Vlaamse broedpopulatie wordt op 8000 à 20.000 koppels geraamd. Die produceren elk 8 tot 15 kuikens per jaar, wat een totaalpopulatie van zo’n kwart miljoen exemplaren kan opleveren. Veel dieren sterven echter snel. Gekweekte fazanten hebben drie keer meer kans om besmet te zijn met voor de mens gevaarlijke borreliabacteriën dan wilde. De achteruitgang van de fazant wordt geïllustreerd door afschotgegevens. Volgens het Agentschap voor Natuur en Bos werden er in 2011 in Vlaanderen meer dan 100.000 fazanten geschoten, maar tien jaar later waren het er nog slechts 34.000. De afname wordt toegeschreven aan de intensivering van de landbouw, waardoor er minder geschikte fazantenbiotoop overblijft. Er is ook de toename van predatoren zoals de vos en, belangrijk, een verbod op het uitzetten van gekweekte fazanten sinds 2002 – maar pas in 2020 werd het laatste achterpoortje in die wet gesloten. Het uitzetverbod is een goede zaak, al was het maar uit dierenwelzijnsoverwegingen. Een studie in Ecology Letters toonde ook aan dat uitgezette fazanten bijna drie keer meer kans hebben dan wilde individuen om besmet te zijn met de borreliabacterie, die de ziekte van Lyme veroorzaakt. Het is een zoveelste indicatie van het feit dat kweekdieren een extra risico vormen voor de verspreiding van ziekteverwekkers. Een studie in Nature Ecology & Evolution concludeerde dat niet alle fazanten even gevoelig zijn voor predatie door vossen. Een combinatie van intelligentietests (in gevangenschap) en tracking van verplaatsingen in een natuurlijk leefgebied wees uit dat de individuen met de grootste ruimtelijke vaardigheden ook het grootste territorium hebben. Dieren bleken kwetsbaarder voor vossen aan de rand van hun leefgebied dan in het hart ervan. De randen kennen ze minder goed, zodat ze er minder goed weten waar vossen in een hinderlaag kunnen liggen. Een wat bizarre studie in Philosophical Transactions of the Royal Society B wees uit dat de kop van een fazant afkoelt vlak voor hij aan een knokpartij met een concurrent begint. Er vloeit dan bloed vanuit de extremiteiten van het lichaam naar het hart. De dieren moeten zichzelf ‘oppompen’ voor de strijd. Het geldt zowel voor aanvallers als voor verdedigers, voor winnaars en voor verliezers. Maar een paar minuten na het beëindigen van een gevecht is alles weer bij het oude. The post Dirk Draulans’ Beestenboel: de fazant houdt het hoofd koel tijdens knokpartijen met concurrenten appeared first on Knack .

Anne Vleeshouwers van Dierenasiel De Beestenboel vraagt elke week extra aandacht voor een dier. Deze week zijn enkele echte ‘boederijkatjes’ aan de beurt.

De goudjakhals is een van de vele predatoren die sluipend profiteren van beschermingsmaatregelen, nadat ze eeuwenlang meedogenloos zijn aangepakt door de mens. Mogelijk puurt hij ook voordeel uit de klimaatopwarming . Hij leeft vooral van muizen, ratten en konijnen, hoewel hij genoeg flexibiliteit in zijn levenswijze ingebouwd heeft om ook andere dieren en zelfs bessen te eten. Opportunisme is doorgaans een uitstekende overlevingsstrategie. De soort leefde aanvankelijk vooral in het Midden-Oosten, met een areaal dat tot Centraal-Azië reikte. Halverwege de 20 e eeuw bereikte ze de Balkan. Vanaf de jaren 1980 breidde ze haar leefgebied verder west- en noordwaarts uit. In 2016 werd ze voor het eerst in Nederland waargenomen door een wildcamera. Sinds 2020 worden daar bijna elk jaar goudjakhalzen opgemerkt, onder meer via detectie van DNA-stalen. Er zijn ook al dode dieren gevonden. Dat de goudjakhals in Nederland voorkomt, staat dus niet ter discussie. Voor België ligt het anders. Op de waarnemingensite van Natuurpunt staan vijf meldingen sinds 2020, waarvan vier uit Wallonië. Op 23 mei 2023 zou er rond middernacht een individu gezien zijn in het Limburgse Beverst. De beschrijving luidde: ‘groter dan een vos, stuk kleiner dan een wolf, tweekleurig, slank’. Vooralsnog houden biologen het erop dat de kans reëel is dat er al goudjakhalzen in ons land gepasseerd zijn, maar dat er nog geen ondubbelzinnig bevestigde waarneming is. Wolf, goudjakhals en vos vormen in die volgorde een carnivorenhiërarchie. Het dier is discreet, en omdat verwarring met de vos niet uitgesloten is, bestaat de kans dat het over het hoofd wordt gezien. De goudjakhals biedt een mooie illustratie van het concept ‘niche’ in de natuur – een specifieke plek voor elke soort: hij staat in grootte inderdaad netjes tussen wolf en vos in. Zijn vacht is een mix van grijs en rossig. Hij heeft een hondenkop met grote oren en een staart met een zwarte punt die altijd naar de grond hangt. Qua sociaal gedrag leunt de goudjakhals tegen de wolf aan, met roedels waarin jongen soms vrij lang bij het ouderkoppel blijven voordat ze zelf een leven gaan opbouwen. Ze helpen niet zelden met het grootbrengen van de volgende generatie. Wolf, jakhals en vos vormen in die volgorde een carnivorenhiërarchie. Er is vastgesteld dat goudjakhalzen wolventerritoria mijden wegens te gevaarlijk, maar het is onduidelijk wat hun impact op de vos is. Het is niet zeker dat ze vossen aanvallen, maar voedselconcurrentie zou wel kunnen. Een studie in Biological Conservation besloot dat goudjakhalzen niet als een pest moeten worden beschouwd – de kans dat ze vee doden is klein – maar als een zegen, omdat ze knaagdieren liquideren en karkassen van dode dieren opruimen. De studie schatte dat de Europese jakhalspopulatie tien jaar geleden goed was voor het ‘opruimen’ van 13.000 ton aan kadavers en 158 miljoen pestknaagdieren per jaar, wat een economische waarde van telkens een paar miljoen euro zou betekenen. De goudjakhals is dus een nuttig dier in plaats van een probleem. The post Dirk Draulans’ Beestenboel: ‘De kans is groot dat de goudjakhals al in Vlaanderen is gepasseerd’ appeared first on Knack .

Anne Vleeshouwers van Dierenasiel De Beestenboel vraagt elke week extra aandacht voor een dier. Deze week: Jaxx, een middenslag poedelreutje van vijf jaar.

Het is niet te vatten hoe groot de dichtheid van diersoorten kan zijn. Dat geldt zeker voor de zeebodem, waarin tal van diertjes ingegraven zijn, afgeschermd van predatoren in het water. Een extreem voorbeeld zijn borstelwormen, zoals de gestippelde dieseltreinworm die in onze wateren vaak voorkomt. In zijn langste versie kan hij 275 lichaamssegmenten tellen, goed voor een totale lengte van 15 centimeter. Elk segment draagt twee borstelvormige poten en een opvallende donkere stip op de rug. Op de piepkleine kop zitten twee ogen, antennes en voelstructuren. Maar het dier is toch vooral een langgerekte, dunne wandelmachine. Onderzoek in de Waddenzee heeft uitgewezen dat de wormen populatiedichtheden tot liefst 700 beestjes per vierkante meter kunnen halen. Het gemiddelde is ongeveer de helft, wat nog altijd veel is. De hoogste dichtheden worden in de winter gemeten. De wormen zijn dan even actief als in de zomer, vrij uitzonderlijk in ons dierenrijk. Mogelijk heeft het te maken met het feit dat er dan minder wormeneters en voedselconcurrenten, zoals krabben, actief zijn. Er zijn dan ook veel prooien, omdat dieren gemakkelijker sterven in de koudere wintercondities en de stormen die ermee gepaard gaan. Dieseltreinwormen zijn namelijk gepatenteerde aaseters. Ze komen vooral ’s nachts en bij laagtij uit de zeebodem om kadavertjes van bijvoorbeeld schelpdieren op te sporen. Die spoelen bij hoogtij aan en blijven bij laagwater in het slib achter, waardoor ze gemakkelijk te vinden zijn. Een worm kan een kadaver tot 15 meter ver lokaliseren. In dieper water werkt de detectie niet zo goed, omdat de geursporen van kadavers er te sterk verdund raken om efficiënt gecapteerd te kunnen worden. In de lente zitten de vrouwtjes zo vol geslachtscellen dat hun darm samengedrukt wordt. De voedselzoekende wormen zijn kwetsbaar voor wormeneters zoals vissen en vogels. Ze proberen hun publieke verschijningen dus zo veel mogelijk te beperken. Tijdens hun trektocht naar een kadaver produceren ze een dik slijmspoor, waardoor ze minder smakelijk worden. Tegelijk leggen ze op die manier een geurspoor naar een voedselbron, wat soortgenoten aantrekt die hetzelfde traject volgen. Het leidt tot spoorvorming, vandaar de treinanalogie in de naamgeving. In korte tijd kunnen er tot 500 wormen op een dood dier samentroepen. Onderlinge competitie lijkt er niet te zijn. De macht van de massa zou zelfs een vorm van individuele bescherming bieden: hoe meer diertjes er zijn, hoe kleiner de kans dat net dat ene beestje er als prooi wordt uitgepikt. Een eetsessie is meestal na een kwartier afgelopen. De beestjes hebben geen kaken, maar stulpen hun slokdarm uit en zuigen daarmee weefsel uit het dode dier. Ze kunnen op korte tijd een derde van hun lichaamsgewicht opzuigen, waarna ze zich in hun zandige vertrek terugtrekken. In de lente eten de wormen niet. De vrouwtjes zitten dan zo vol geslachtscellen dat hun darm samengedrukt wordt. Een vrouwtje kan, doorgaans in het gezelschap van mannetjes, meer dan tienduizend eitjes afzetten op een groene druifachtige geleimassa die ze aan wiertjes hangt. Dieseltreinwormen kijken niet op een beestje meer of minder. The post Dirk Draulans’ Beestenboel: de gestippelde dieseltreinworm kijkt niet op een beestje meer of minder appeared first on Knack .

Anne Vleeshouwers van Dierenasiel De Beestenboel vraagt elke week extra aandacht voor een dier. Deze week zijn de laatste jonge kittens die nog steeds in het asiel verblijven aan de beurt.

Uit alle hoeken van de wereld komen ze als verstekeling toe in onze contreien, als neveneffect van de globalisering: insecten waar onze fauna en flora geen ervaring mee hebben en dus geen verdedigingsmechanismen tegen hebben ontwikkeld. Een van de laatste ‘aanwinsten’ is de walnootboorvlieg, afkomstig uit Noord-Amerika. Het is een mooi gekleurd vliegje van minder dan een centimeter groot met grote groene ogen en zwarte banden op de vleugels. In 1988 werd het voor het eerst in Europa aangetroffen, in Zwitserland, waarna het zich geleidelijk verspreidde naar andere landen. In 2015 dook het in Nederland op, in 2016 in Vlaanderen. Zijn populatie blijft uitbreiden. De volwassen vliegjes kruipen in de zomer uit de pop, waarin ze in de bodem overwinterden. Zo zijn ze present wanneer hun voornaamste voortplantingsbron, de okkernoot, begint te rijpen. De vrouwtjesvliegen zijn sterk geconditioneerd op de geur van groeiende noten. De rijping van hun eitjes wordt zelfs gestimuleerd door die geur. Minder dan twee weken na hun ‘ontwaken’ uit de bodem zijn ze klaar voor de eileg. Mannetjes worden niet door noten aangetrokken, maar door vrouwtjes. Ze volgen ze hardnekkig tot ze kunnen paren. Hoe meer mannetjes er rond een vrouwtje hangen, hoe langer een paring duurt – de strijd tegen de concurrentie voor nageslacht wordt dan opgevoerd. Na een paring begint een vrouwtje eitjes te leggen. Ze produceert er drie- tot vierhonderd en kan vijftien eitjes in één noot droppen. Op plekken met veel walnootboorvliegen kunnen bijna alle noten in een boom geviseerd worden. De vrouwtjes maken met hun legboor een gaatje van enkele millimeters in de nog zachte bolsters, waarna ze wat wrikken om het groter te maken en hun eitjes af te kunnen zetten. Er zijn situaties beschreven met een notenoogstverlies van 80 procent als gevolg van de aanwezigheid van de vlieg.  De vormeloze maden leven van het weefsel aan de binnenkant van een bolster. Na een maand vallen ze, al dan niet met de bolster, op de grond, waarna ze in de bodem kruipen en verpoppen voor de winter. In principe veroorzaken de vlieg en haar maden zelf geen schade aan de noten, maar als een besmetting vrij vroeg in het notenseizoen gebeurt kunnen er achteraf schimmels in de noot terechtkomen, waardoor ze oneetbaar of op zijn minst onverkoopbaar wordt. Er zijn situaties beschreven met een notenoogstverlies van 80 procent als gevolg van de aanwezigheid van de vlieg. Bestrijden ligt niet voor de hand. Pesticiden zijn uiteraard uit den boze, zeker wanneer de noten geconsumeerd zullen worden. Er wordt gewerkt aan feromoon vallen om de vliegjes te vangen voor ze hun eitjes kunnen leggen, maar echt efficiënt lijken die niet te zijn. Er bestaat ook een hazelnootboorder, een inheemse soort, maar dat is geen vlieg, wel een kleine snuitkever. De vrouwtjes leggen eitjes in de nog zachte noot . De larven eten het nootweefsel helemaal op en knagen zich nadien door de harde schaal een weg naar buiten. De noot blijft leeg achter met een gaatje in haar wand. In de VS zijn gewasbeschermingsautoriteiten er als de dood voor dat ze ‘onze’ hazelnootboorder binnen zouden krijgen. Hij zou er een even grote ravage onder hun hazelaars kunnen aanrichten als ‘hun’ walnootboorvlieg onder onze okkernoten. The post Dirk Draulans’ Beestenboel: de walnootboorvlieg dreigt een groot probleem te worden voor onze okkernoten appeared first on Knack .