Hij sprak weinig. Geen grote woorden, geen uitleg. Maar als hij mijn fietsband plakte, wist ik dat hij me begreep. Zijn handen vertelden verhalen die zijn stem niet kon dragen. Toen ik verhuisde, stond hij bij de auto. Hij zei: “Tot later.” Geen omhelzing. Alleen die blik. Die zachte tik op mijn schouder. Vandaag repareer ik mijn eigen fiets. Mijn zoon kijkt toe.

Elke ochtend legde hij een steen. Precies zoals zijn vader hem had geleerd.Rond, glad, gezegend met een gebed.De tempel groeide langzaam.Elke steen vertelde een verhaal.Elke boog een droom.Ze noemden hem de bouwer van goden.Maar op een dag bleef de hemel stil.Geen vogels. Geen zon.En niemand kwam nog helpen.De stad viel stil.

Ze wist precies wat hij wilde. De juiste kleur, het juiste formaat. Dagenlang zocht ze. Hij had niets door. Op zijn verjaardag gaf ze het hem, ingepakt in goud. Zijn ogen straalden. “Je weet echt alles van me.”Hij opende het. Zag de inhoud. De glimlach verstarde.“Hoe…”Zij zei niets.Hij las het briefje: “Voor jou, omdat je dacht dat ik het nooit zou ontdekken.”

Hij werd aangenomen als preventiemanager. “Veiligheid boven alles,” zei hij trots.De eerste dag plaatste hij brandblussers. In elke gang, elke hoek.De collega’s lachten. Overdreven. Paranoïde.Maar hij wist: beter voorkomen dan genezen.Op dag drie brak er brand uit.Hij rende. Greep de dichtstbijzijnde brandblusser.Leeg.Volgende: defect.Volgende: op slot.Hij bluste uiteindelijk met zijn koffie.Het werkte niet.

Het begon op dinsdag. De koelkast zong. Eerst zacht. Sinatra. Daarna Beyoncé.Woensdag deed de broodrooster mee, als achtergrondkoor.Donderdag danste het koffiezetapparaat.Vrijdag belde ik de monteur. Die zong ook."Technisch probleem," zei hij op de maat van ABBA.Zaterdag probeerde ik te verhuizen. De dozen beatboxten.Zondag gaf ik op.Maandag stond ik op en zong mee.Het was best gezellig, eigenlijk.