Dolayısıyla toplumsal eylemlerin daha etkili olabilmesi için şuursuzca tükettiğimiz, ‘yeni moda’ diye sürekli kovaladığımız ve kaynak israfı içeren her türlü tüketimi en aza indirgeyerek ilerlemek tek şansımız. Türkiye ve dünyada pusulayla değil, cüzdanımızla oy kullanıyoruz.

Öyle ki, bu yeni model verimlilik takıntısı, kaynak verimliliğinden ziyade kaynağa daha hızlı ve fütursuzca erişim için karar verme hızının verimliliği ile ilgilidir.

mevcut durumu sadece teknoloji şirketleri üzerinden değil, kapitalizmin yeni evresi olarak okumak toplumsal eylemlerin daha etkili olabilmesi için önemli olabilir.

Make Amerika Great Again nostaljisi de birey refahı, azınlık hakları gibi konularla vakit kaybetmektense ‘gold rush’ mantalitesiyle ‘saldırın, bulan alır’ narasıyla örülmüş bir slogandır.

Her ne kadar teknolojinin kaynak ihtiyacı burada önemli bir faktör olsa da -

ABD merkezli bu hızlı dönüşümün, giderek azalan kaynakların kapitalizme hizmet edebilmesi için uzlaşmadan ziyade, Çin modelindeki gibi tek ağızdan yönetilen; hızı ve çevikliği merkeze yerleştiren bir modele ihtiyaç duyulması ile bağlantılı olduğunu düşünüyorum.

Demokrasi nihayetinde kaynak dağıtımını uzlaşmayı şart koşarak yapmayı taahhüt eden bir kültürü, kurum ve denge mekanizmalarını da beraberinde getirir.

Burada hızdan ziyade uzlaşma ve hakkaniyetli dağılım için mücadele esastır.

Kapitalizm, daima büyümeyi şart koşan ve dizginlenmekten hoşlanmayan bir düzeni de beraberinde getirdiği için Trump-Musk ikilisi üzerinden yazıdaki sonuca varılabilir.

Ancak kapitalizmin beşiği Amerika’daki değişimi sadece teknoloji şirketleri üzerinden okumak yeterli olmayabilir.