เซเฟริโน่กล่าวถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ทำตอบที่ได้รับกลับมาก็ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมายาวเหยียด

"เอาไปพูดที่บ้านทีได้มั้ย..." กล่าวด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจระคนปวดหัว ก่อนที่เขาจะเมินแล้วหันไปให้บริการลูกค้าคนอื่นต่อ

ก่อนที่หูทั้งสองบนหัวจะพับลงเล็กน้อยเพราะไม่อยากฟังเสียงง้องแง้งงอแงของอีกฝ่ายที่กำลังเสนอเงินให้เขาเพื่อให้เขายอมใส่สายรัดนั่นให้ดู

เซเฟริโน่กรอกตาเล็กน้อยคล้ายรำคาญ ก่อนจะขยับไปนั่งลงบนเตียง

"5 เหรียญทองถ้าจะให้ใส่"

"แต่ 10 เหรียญทอง... จะอนุญาตให้ใส่ให้" เขาว่าเช่นนั้น

จริงๆ ก็ไม่ได้อยากคิดเงินคนรักหรืออะไรหรอก

แต่เพราะหมั่นไส้นี่แหละเลยคิดเงิน

💢

เหมือนกับทุกคืนที่ผ่านมา แสง สี เสียง อย่างว่า ก็เป็นบาร์นี่นะ

"ขอบคุณที่ออกหน้าให้นะ" หันไปกล่าวขอบคุณบาร์เทนเดอร์อีกคนที่เข้ากะเดียวกันกับเขาหลังจากที่จัดการลูกค้าจอมตื้อได้แล้ว

'เรื่องเล็กน้อยน่า ครั้งที่แล้วก็ได้คุณช่วยไว้ ช่วยๆ กันนั่นล่ะ'

เซเฟริโน่พยักหน้าให้เบาๆ ก่อนจะหันกลับไปทำงานต่อ

อ่า

คืนนี้ก็ยังเป็นคืนที่วุ่นวายล่ะนะ

ได้แต่คิดในใจว่าตนก็เป็นตาลุงที่หน้าดูดุแท้ๆ แต่ก็ยังมีคนใจกล้าที่จะสั่งเขาอยู่

เซเฟริโน่เลยทำตามที่ลูกค้ากระเป๋าหนักร้องขอ... กล้าขอก็กล้าทำ

ไม่ว่าจะเป็นการคาบทิปจากมือ หรือการก้มตัวลงให้คุณลูกค้าได้สัมผัสกับใบหูหมาป่านุ่มฟูได้ตามใจอยาก

แต่ถ้าคำขอมากเกินไป... เขาก็ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด และสลับที่กับบาร์เทนเดอร์คนอื่นทันที

เจ้าตัวยืนถอนหายใจเบาๆ กับความวุ่นวาย