(ขอบคุณครับบ😭🙏✨)

(ขอบคุณครับบ หู้ย บุญหัวจริงๆๆ🙏✨✨)

(กริ๊ดด สุขสันต์วันเกิดน้องคนหล่อของทางนั้นด้วยนะคะะ🫶✨)

สร้อยเงินแนบกับแผ่นอกที่เคลื่อนไหวอย่างสม่ำเสมอ คืนนี้ไม่มีเสียงผู้คน ไม่มีแรงกดดันจากการฝึกบิน มีเพียงสายลม ดวงดาว และความสงบที่โอบกอดเขาไว้

แต่แล้ว…เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นในค่ำคืนเงียบงัน [คุณ]ทำให้เขาตื่นเสียแล้ว

“ฮุ…นั้นแหละผมบอกว่าเดี่ยวจะเข้าตัวน่ะ”

“ไม่มีใครเข้าหาก็ไม่เป็นไร…ผมชอบอยู่เงียบๆมากกว่า”

เซนหลุดหัวเราะออกมาพลางเอียงคอมองคนตรงหน้ากลับไป

“รอยยิ้ม?…มันทำไมกันละ?”

“มันทำให้เธอฝันร้ายหรือไง?”

“งั้นเหรอ?”

“เธอก็ยังเป็นองค์หญิงปากจัดเหมือนเดิม…ระหว่างย้อนเข้าตัวเองล่ะ”

เซนถอยออกมาก้าวหนึ่งแล้วยืนผายอกเหมือนเคย เขารู้ว่าตัวเองไม่เหมือนองค์ชายองค์อื่นๆ

แต่เขาก็ไม่ได้ไร้ราศี…

“แล้วเธอจับได้สักดอกบ้างไหม?…องค์หญิงเพิ่ง“

เขาเอ่ยและยิ้มกว้างขึ้น ทั้งที่เซนก็รู้อยู่แก่ใจว่าตนเองเวลายิ้มจะเป็นยังไง…แต่มันก็สนุกเกินจะหุบไว้

“ชุดสวย…ตัดอย่างประณีต…”

เซนพูดด้วยเสียงเรียบนิ่งพร้อมกับเดินก้าวเท้าเข้าไปใกล้อีกคนมากขึ้น เขาเอนตัวลงเล็กน้อยให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับเธอ

“…แต่ชายมีด้ายหลุด”

เขาพูดยี่ยวนแหย่เธอเล่น ดูเหมือนจะว่าเธอจะไม่เปลี่ยนไปเลยจากครั้งที่เจอกัน

เซนชะงักเมื่อได้ยินเสียงคุ้นหูหัวคิ้วก็กระตุกทันที เขาไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าจะเดินมาเจอโจทย์ของเขา

แล้วนั้น…แหม่ ไหนว่าเรื่องบังเอิญไม่มีจริงไง

“ชุดสวยนะ…”

เซนยืนมองหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะกอดอกแล้วส่งยิ้มทักทายให้เธอไป

(ฉลองสอบผ่านวิชาแรกไงล่ะ…)

(มาจ๊ะ นายกำหมัดมานานละฉันรู้ว)