【 Co op | Make friends | DM 】
— ยินดีที่ได้รู้จัก พบและจาก ครับ —
#SKZ_commu
[ Doc : https://docs.google.com/document/d/1SAgDM4fYgXoi8ia8Jn7JIQ8g0HGi2BqpGoPKZvKF0LE/edit?usp=drivesdk ]
“ ผมคงจะเป็นคนบาปหนาเกินกว่าที่จะได้พบกับความสุขอะไรแบบนั้นล่ะมั้งนะ “
♦____________________________ ♦
平野 ゆき 【 ฮิราโนะ ยูกิ 】ʏᴇᴀʀ 𝟤
「 ᴄᴏ-ᴏᴘ | ʀᴏʟᴇᴘʟᴀʏ ᴇᴛᴄ. —ᴅᴍ 」
❆ — 𝗗𝗼𝗰 𝗶𝗻 𝗯𝗶𝗼 — ❆
#SKZ_commu
| เนื้อเรื่องบรรยาย | ( 𝟘𝟙 )
【 บันทึกปฐมนิเทศแห่งการเริ่มต้นใหม่—ฮิราโนะ ยูกิ 】
ท่ามกลางทุกอย่างที่โกลาหลในความเงียบงัน หน้ากากจิ้งจอกสีขาวโพลนที่ทุกคนใส่ ความกดดันที่โรยตัวในบรรยากาศเย็นเยียบหลังสิ้นเสียงประธานนักเรียน
「 จงพนมมือ.. และหลับตาลงเสีย 」
บรรยากาศที่อึดอัดอย่างบอกไม่ถูกในการรอคอยสิ่งที่ไม่รู้ทำให้ ฮิราโนะ ยูกิ หายใจติดขัดขึ้นมา
| เนื้อเรื่องบรรยาย | ( 𝟘𝟙 )
【 บันทึกปฐมนิเทศแห่งการเริ่มต้นใหม่—ฮิราโนะ ยูกิ 】
ท่ามกลางทุกอย่างที่โกลาหลในความเงียบงัน หน้ากากจิ้งจอกสีขาวโพลนที่ทุกคนใส่ ความกดดันที่โรยตัวในบรรยากาศเย็นเยียบหลังสิ้นเสียงประธานนักเรียน
「 จงพนมมือ.. และหลับตาลงเสีย 」
บรรยากาศที่อึดอัดอย่างบอกไม่ถูกในการรอคอยสิ่งที่ไม่รู้ทำให้ ฮิราโนะ ยูกิ หายใจติดขัดขึ้นมา
「 ครูดีใจนะ ที่เธอเลือกมานั่งวาดรูปกับครูวันนี้ 」
「 ถ้าวันไหนพูดไม่ออก… ลองวาดมันออกมาแทนนะ 」
「 ถ้าฉันวาดเธอใหม่อีกครั้ง… เธอจะไม่หายไปอีกใช่มั้ย…? 」
__________🍵🎨__________
มิสุฮาระ เอมิ
อาจารย์วิชาศิลปะและภาษาอังกฤษ
doc : bio
(Role | Co-op: DM ได้เลยค่า!)
「 ครูดีใจนะ ที่เธอเลือกมานั่งวาดรูปกับครูวันนี้ 」
「 ถ้าวันไหนพูดไม่ออก… ลองวาดมันออกมาแทนนะ 」
「 ถ้าฉันวาดเธอใหม่อีกครั้ง… เธอจะไม่หายไปอีกใช่มั้ย…? 」
__________🍵🎨__________
มิสุฮาระ เอมิ
อาจารย์วิชาศิลปะและภาษาอังกฤษ
doc : bio
(Role | Co-op: DM ได้เลยค่า!)
สดับฟังเมื่อเจ้าอยู่
รับรู้จึงเฝ้าเขียน
บันทึกเพื่อร่ำเรียน
คอยเพียรอ่านและขานไป
— 「 與義 」
สดับฟังเมื่อเจ้าอยู่
รับรู้จึงเฝ้าเขียน
บันทึกเพื่อร่ำเรียน
คอยเพียรอ่านและขานไป
— 「 與義 」
วินาทีที่หยิบหน้ากากขึ้นมาสวม
คือวินาทีเดียวกับที่มีความรู้สึก
ราวกับบางสิ่งคืนคลานไปทั่วร่างกาย
เหมือนมือที่มีกรงเล็บยาวจิกเข้าไปในผิวหนัง
เหมือนแมงมุมนับร้อยตัวไต่ตั้งแต่เท้าขึ้นมา
ผิวหนังถูกชโลมด้วยเหงื่อ แต่กระนั้นร่างกายกลับรู้สึกหนาวเย็น
เสียงกระซิบไม่มีทิศทาง ไม่ได้ศัพท์ ไม่มีความหมาย ผสมปนเป
วิตก กังวล สับสน หวาดกลัว
ผสมกันเป็นหนึ่งเดียว
+
วินาทีที่หยิบหน้ากากขึ้นมาสวม
คือวินาทีเดียวกับที่มีความรู้สึก
ราวกับบางสิ่งคืนคลานไปทั่วร่างกาย
เหมือนมือที่มีกรงเล็บยาวจิกเข้าไปในผิวหนัง
เหมือนแมงมุมนับร้อยตัวไต่ตั้งแต่เท้าขึ้นมา
ผิวหนังถูกชโลมด้วยเหงื่อ แต่กระนั้นร่างกายกลับรู้สึกหนาวเย็น
เสียงกระซิบไม่มีทิศทาง ไม่ได้ศัพท์ ไม่มีความหมาย ผสมปนเป
วิตก กังวล สับสน หวาดกลัว
ผสมกันเป็นหนึ่งเดียว
+
『 砂糖 塞壬 』
อาจารย์สอนณิตศาสตร์และวิชางานช่าง
"ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจ ได้โปรดถามมาได้เลยค่ะ"
"แล้วเราจะหาแนวทางการแก้ปัญหาไปพร้อมกัน"
▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁
∑ Co | role | talk | เวิ่น DM 24/7
∑ Doc - in bio
『 砂糖 塞壬 』
อาจารย์สอนณิตศาสตร์และวิชางานช่าง
"ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจ ได้โปรดถามมาได้เลยค่ะ"
"แล้วเราจะหาแนวทางการแก้ปัญหาไปพร้อมกัน"
▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁▁
∑ Co | role | talk | เวิ่น DM 24/7
∑ Doc - in bio
ความมืด ตามด้วยความว่างเปล่า และผู้คน
เสียงฝีเท้าเคลื่อนไหว สับสน และหยุดนิ่ง
ใครกันจะให้คำตอบได้ ไม่ใช่คนข้างๆ ไม่ใช่แม้แต่ตัวเอง หรือจะเป็นหน้ากากจิ้งจอก หยิบมันขึ้นมา และสวมไว้บนหน้า
และแล้ว ความมืดอีกครั้ง
(๑/๕)
ความมืด ตามด้วยความว่างเปล่า และผู้คน
เสียงฝีเท้าเคลื่อนไหว สับสน และหยุดนิ่ง
ใครกันจะให้คำตอบได้ ไม่ใช่คนข้างๆ ไม่ใช่แม้แต่ตัวเอง หรือจะเป็นหน้ากากจิ้งจอก หยิบมันขึ้นมา และสวมไว้บนหน้า
และแล้ว ความมืดอีกครั้ง
(๑/๕)
#SKZ_HigetsuDay1
หน้าที่ของพวกคุณคือชำละล้างสิ่งที่ผิดบาปออกไป จนกว่าจะได้คำตอบ เก็บเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาว่าพวกคุณได้ทำอะไรลงไปบ้างครั้นเมื่อยังมีชีวิตอยู่
คุณคือคนบาป และทุกคนที่นี่เองก็เป็นคนบาปเช่นเดียวกัน
จงลงโทษพวกเขาเสียสิ ด้วยวิธีอะไรก็ได้ที่คุณอยากจะทำ คุณจะหนีก็ได้ถ้าไม่อยากรับรู้สิ่งใดแล้วเช่นความทรงจำที่หายไป
[1]
#SKZ_HigetsuDay1
หน้าที่ของพวกคุณคือชำละล้างสิ่งที่ผิดบาปออกไป จนกว่าจะได้คำตอบ เก็บเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาว่าพวกคุณได้ทำอะไรลงไปบ้างครั้นเมื่อยังมีชีวิตอยู่
คุณคือคนบาป และทุกคนที่นี่เองก็เป็นคนบาปเช่นเดียวกัน
จงลงโทษพวกเขาเสียสิ ด้วยวิธีอะไรก็ได้ที่คุณอยากจะทำ คุณจะหนีก็ได้ถ้าไม่อยากรับรู้สิ่งใดแล้วเช่นความทรงจำที่หายไป
[1]
เสียง
มากมายเกินไป
เสียงฝีเท้า เสียงหายใจ คำกระซิบที่ไม่ตั้งใจให้ได้ยิน
ทุกเสียงซ้อนทับกันจนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดที่สำคัญ
แต่สิ่งหนึ่งที่ตระหนักได้ คือการ'ทำตามที่พวกเขาบอก'
(1/7)
เสียง
มากมายเกินไป
เสียงฝีเท้า เสียงหายใจ คำกระซิบที่ไม่ตั้งใจให้ได้ยิน
ทุกเสียงซ้อนทับกันจนแยกไม่ออกว่าสิ่งใดที่สำคัญ
แต่สิ่งหนึ่งที่ตระหนักได้ คือการ'ทำตามที่พวกเขาบอก'
(1/7)
หลังจากที่คนหลายๆคนทยอยกันเดินออกจากอาคาร บ้างก็ยังนั่งปรับอารมณ์ บ้างก็เดินออกมาอย่างไร้จุดหมาย และตัวเขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้น
ความรู้สึกไม่สบายใจที่ท่วมท้นในอก มันทำให้เขารู้สึกอึดอัดอย่างน่าประหลาด กระนั้นการเดินออกไปรับลมเสียหน่อยก็คงจะดี
เพราะตอนนี้ก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี..
+
หลังจากที่คนหลายๆคนทยอยกันเดินออกจากอาคาร บ้างก็ยังนั่งปรับอารมณ์ บ้างก็เดินออกมาอย่างไร้จุดหมาย และตัวเขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้น
ความรู้สึกไม่สบายใจที่ท่วมท้นในอก มันทำให้เขารู้สึกอึดอัดอย่างน่าประหลาด กระนั้นการเดินออกไปรับลมเสียหน่อยก็คงจะดี
เพราะตอนนี้ก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี..
+
(โพสต์สำหรับเก็บแจ้งข่าวให้เพื่อนๆชาวห้อง3-Aให้ทราบครับผม)
(ตอบกลับในโพสต์นี้จะเก็บทุกกิจกรรมที่ห้องทำขึ้นมาด้วยกันทั้งหมดไว้
ทั้งกิจกรรมที่กำลังดำเนินอยู่และจบไปแล้วเพื่อให้เพื่อนๆทุกคนสามารถมีส่วนร่วมในกิจกรรมประจำห้องได้✨)
(จากนี้ไปก็ฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนด้วยนะครับ 💖)
(โพสต์สำหรับเก็บแจ้งข่าวให้เพื่อนๆชาวห้อง3-Aให้ทราบครับผม)
(ตอบกลับในโพสต์นี้จะเก็บทุกกิจกรรมที่ห้องทำขึ้นมาด้วยกันทั้งหมดไว้
ทั้งกิจกรรมที่กำลังดำเนินอยู่และจบไปแล้วเพื่อให้เพื่อนๆทุกคนสามารถมีส่วนร่วมในกิจกรรมประจำห้องได้✨)
(จากนี้ไปก็ฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนด้วยนะครับ 💖)
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
คุณกำลังทยอยออกจากแถวหลังจากทำตามคำสั่งของประธานนักเรียนหญิง เสียงพูดคุยพึมพำดังขึ้นเป็นระยะ บางคนกังวล บางคนตื่นเต้น คุณอาจจะกำลังหาทางออก แต่กลับถูกนักเรียนชายคนหนึ่งเรียกไว้
“ ว่างรึปล่าว..?
มาเล่นเกมฆ่าเวลาหน่อยมั้ย ”
คุณอาจจะคุ้นหน้าเด็หคนนี้หรือไม่คุ้นก็ได้ แต่ว่า..คนๆนี้ไม่ใช่ว่ายืนข้างประธานเมื่อหี้นี้หรอ?
(+ได้นะ)
โรลเปิด | หลังจบพิธีปฐมนิเทศ
คุณกำลังทยอยออกจากแถวหลังจากทำตามคำสั่งของประธานนักเรียนหญิง เสียงพูดคุยพึมพำดังขึ้นเป็นระยะ บางคนกังวล บางคนตื่นเต้น คุณอาจจะกำลังหาทางออก แต่กลับถูกนักเรียนชายคนหนึ่งเรียกไว้
“ ว่างรึปล่าว..?
มาเล่นเกมฆ่าเวลาหน่อยมั้ย ”
คุณอาจจะคุ้นหน้าเด็หคนนี้หรือไม่คุ้นก็ได้ แต่ว่า..คนๆนี้ไม่ใช่ว่ายืนข้างประธานเมื่อหี้นี้หรอ?
(+ได้นะ)
【 โรลเปิด | แยกรูท 】
หลังจบพิธีปฐมนิเทศไปนั้น ริวเซย์ได้ออกเดินสำรวจสถานที่มาบางจุดก่อนจะเดินมาสะดุดตากับ(คุณ)เข้า จึงลองเข้าไปถามดูเพราะเห็นคุณดูไม่ค่อยดี
" คือว่า…สวัสดีนะคะ "
" คุณที่อยู่ตรงนั้นน่ะค่ะ "
ก่อนจะเดินเข้ามาให้ใกล้ๆทีละนิดแต่ก็ยังคงเว้นระยะห่างไว้อยู่
" อ่า…ต้องการให้ฉันช่วยอะไรมั้ย เห็นคุณดูไม่ค่อยดีเยยนะคะ "
เธอถามคุณด้วยความเป็นห่วง
【 โรลเปิด | แยกรูท 】
หลังจบพิธีปฐมนิเทศไปนั้น ริวเซย์ได้ออกเดินสำรวจสถานที่มาบางจุดก่อนจะเดินมาสะดุดตากับ(คุณ)เข้า จึงลองเข้าไปถามดูเพราะเห็นคุณดูไม่ค่อยดี
" คือว่า…สวัสดีนะคะ "
" คุณที่อยู่ตรงนั้นน่ะค่ะ "
ก่อนจะเดินเข้ามาให้ใกล้ๆทีละนิดแต่ก็ยังคงเว้นระยะห่างไว้อยู่
" อ่า…ต้องการให้ฉันช่วยอะไรมั้ย เห็นคุณดูไม่ค่อยดีเยยนะคะ "
เธอถามคุณด้วยความเป็นห่วง
「 อย่ามาที่นี่เลยนะคะ พี่ชายไม่สมควรได้รับโอกาสหรอกค่ะ 」
เสียงของเด็กผู้หญิงที่เขาเองก็ไม่รู้จักพูดซ้ำ ๆ มันมากซะจนเขาอยากยกมือขึ้นมาปิดหูเอาไว้ แต่ร่างกายกลับชาขยับอะไรไม่ได้ อาจเป็นเพราะบรรยากาศเย็บเยียบน่ากลัวจากที่แห่งนี้ หรืออาจเป็นเพราะน้ำเสียงของคนที่เรียกตัวเองว่า “ประธานนักเรียน” ตอนนี้ที่ทำได้คงมีแค่พนมมือ หลับตา แล้วฟังสิ่งที่เธอคนนั้นพูดต่อไป
+
「 อย่ามาที่นี่เลยนะคะ พี่ชายไม่สมควรได้รับโอกาสหรอกค่ะ 」
เสียงของเด็กผู้หญิงที่เขาเองก็ไม่รู้จักพูดซ้ำ ๆ มันมากซะจนเขาอยากยกมือขึ้นมาปิดหูเอาไว้ แต่ร่างกายกลับชาขยับอะไรไม่ได้ อาจเป็นเพราะบรรยากาศเย็บเยียบน่ากลัวจากที่แห่งนี้ หรืออาจเป็นเพราะน้ำเสียงของคนที่เรียกตัวเองว่า “ประธานนักเรียน” ตอนนี้ที่ทำได้คงมีแค่พนมมือ หลับตา แล้วฟังสิ่งที่เธอคนนั้นพูดต่อไป
+
โรลเปิด | แยกรูท
หลังพิธีปฐมนิเทศจบลงไป เก็นไซหอบร่างตนเดินออกมาเพื่อเดินเลาะไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย
เมื่อเหนื่อยก็นั่งพักกายลงพื้นหญ้า
ปล่อยความคิดหลงกระเจิงด้วยดวงตาเหม่อลอย
ภาพตรงหน้าตลกไม่น้อย มีหญิงสติไม่ดีนั่งตากแดดดูกลืนไปกับโลกหลังความตายเหลือจริง
| จะลองเข้าไปทักทายดูสักหน่อยหรือเปล่า ?
โรลเปิด | แยกรูท
หลังพิธีปฐมนิเทศจบลงไป เก็นไซหอบร่างตนเดินออกมาเพื่อเดินเลาะไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย
เมื่อเหนื่อยก็นั่งพักกายลงพื้นหญ้า
ปล่อยความคิดหลงกระเจิงด้วยดวงตาเหม่อลอย
ภาพตรงหน้าตลกไม่น้อย มีหญิงสติไม่ดีนั่งตากแดดดูกลืนไปกับโลกหลังความตายเหลือจริง
| จะลองเข้าไปทักทายดูสักหน่อยหรือเปล่า ?
TW : สีแดงแสบตานิดหน่อย
*ยื่นหน้าไปดมกลิ่นคุณ*
“ไม่ถนัดเท่าไหร่เลยแฮะ ใช้ความคิดเยอะมันยุ่งยากออกนี่เนอะ!”
“…อย่าทำแบบนั้นอีกละ คราวหน้าฉันจะไม่ใจดีด้วยแล้วนะ”
__________________________
狼谷 狼牙 • คามิทานิ โรวกะ
2年 | 188/81 | ชมรมเบสบอล
——Doc : docs.google.com/document/d/1...
——(โค,เวิ่น,โรล or DM👌✅! อาจตอบกลับดีเลย์มากๆ)
TW : สีแดงแสบตานิดหน่อย
*ยื่นหน้าไปดมกลิ่นคุณ*
“ไม่ถนัดเท่าไหร่เลยแฮะ ใช้ความคิดเยอะมันยุ่งยากออกนี่เนอะ!”
“…อย่าทำแบบนั้นอีกละ คราวหน้าฉันจะไม่ใจดีด้วยแล้วนะ”
__________________________
狼谷 狼牙 • คามิทานิ โรวกะ
2年 | 188/81 | ชมรมเบสบอล
——Doc : docs.google.com/document/d/1...
——(โค,เวิ่น,โรล or DM👌✅! อาจตอบกลับดีเลย์มากๆ)
สิ่งที่รบกวนจิตใจฮาคุมีเพียงสถานที่ประหลาดตรงหน้า
—โรงเรียนโชคุไซ และพิธีปฐมนิเทศ เขารู้แค่นั้น
บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
เขารู้เพียงชื่อของตนเอง ส่วนคำถามว่ามาจากที่ไหน เคยเป็นอะไร กลับไร้คำตอบ ..
เสียงกระซิบดังระงมจากทั่วทุกทิศ จับใจความไม่ได้
' น่าหนวกหูชะมัด… ' เขาคิดเงียบ ๆ อยากออกไปสูดอากาศสักนิดก็คงจะดี
(1 / ? )
สิ่งที่รบกวนจิตใจฮาคุมีเพียงสถานที่ประหลาดตรงหน้า
—โรงเรียนโชคุไซ และพิธีปฐมนิเทศ เขารู้แค่นั้น
บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
เขารู้เพียงชื่อของตนเอง ส่วนคำถามว่ามาจากที่ไหน เคยเป็นอะไร กลับไร้คำตอบ ..
เสียงกระซิบดังระงมจากทั่วทุกทิศ จับใจความไม่ได้
' น่าหนวกหูชะมัด… ' เขาคิดเงียบ ๆ อยากออกไปสูดอากาศสักนิดก็คงจะดี
(1 / ? )
พิธีปฐมนิเทศจบลง เธอเดินออกมา เสียงกระซิบกระซากชวนอึดอัดใจยังคงดังก้อง ภาพฉากสุดท้าย สายตาที่เฝ้ามองดอกไม้ที่กำลังเฉาลง บนเตียงแคบภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ว่างเปล่า กลิ่นของโรงพยาบาลคละคลุ้งขึ้น ช่างกระอักกระอวน
แต่แล้วความรู้สึกทั้งหมดไม่ได้ถูกแสดงออกมาผ่านสีหน้า มันมีเพียงรอยยิ้มจาง ๆ ของเธอหลังจากถอดหน้ากากออกน่ะสิ
( 1/? )
พิธีปฐมนิเทศจบลง เธอเดินออกมา เสียงกระซิบกระซากชวนอึดอัดใจยังคงดังก้อง ภาพฉากสุดท้าย สายตาที่เฝ้ามองดอกไม้ที่กำลังเฉาลง บนเตียงแคบภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ว่างเปล่า กลิ่นของโรงพยาบาลคละคลุ้งขึ้น ช่างกระอักกระอวน
แต่แล้วความรู้สึกทั้งหมดไม่ได้ถูกแสดงออกมาผ่านสีหน้า มันมีเพียงรอยยิ้มจาง ๆ ของเธอหลังจากถอดหน้ากากออกน่ะสิ
( 1/? )
มิซึกิ—ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่หายใจได้ไม่ทั่วท้อง เขาลุกขึ้นมาสวมชุดที่แขวนอยู่ในห้อง หยิบบัตรนักเรียนและเดินตามคนอื่นๆไปจนถึงจุดหมาย
เขาสวม..หน้ากากจิ้งจอก? เสียงเด็กชายที่กระซิบที่ข้างหู?...หัวใจเขารู้สึกหนึกอึ้ง เศษเสี้ยวความทรงจำก็ปรากฏเข้ามาในหัว—
สถานที่ที่มืดสนิทแต่กลับมีแสงจันทร์นวลที่ยังคงส่องมาถึง
" ผมคง...ตายไปแล้วจริงๆสินะ "
มิซึกิ—ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่หายใจได้ไม่ทั่วท้อง เขาลุกขึ้นมาสวมชุดที่แขวนอยู่ในห้อง หยิบบัตรนักเรียนและเดินตามคนอื่นๆไปจนถึงจุดหมาย
เขาสวม..หน้ากากจิ้งจอก? เสียงเด็กชายที่กระซิบที่ข้างหู?...หัวใจเขารู้สึกหนึกอึ้ง เศษเสี้ยวความทรงจำก็ปรากฏเข้ามาในหัว—
สถานที่ที่มืดสนิทแต่กลับมีแสงจันทร์นวลที่ยังคงส่องมาถึง
" ผมคง...ตายไปแล้วจริงๆสินะ "
ว่างเปล่า...เขาลืมตาขึ้นมาให้สถานที่ไม่คุ้นเคยด้วยความรู้สึกเช่นนั้น
เด็กหนุ่มสวมชุดเดียวที่แขวนอยู่ในห้อง หยิบเอาบัตรนักเรียนและปล่อยตัวเดินตามผู้คนที่เคลื่อนไหวไปหาจุดหมายเดียวกัน
สวมหน้ากากจิ้งจอก ได้ยินเสียงกระซิบประหลาด ...และรับรู้ถึงความทรงจำของวัตถุเรียวเล็กร้อนระอุที่พุ่งเข้ากลางลำคอ
สิ่งแรกที่ได้รับรู้หลังตื่นจากนิทรา
ก็คือ โยรุฮาระ เอย์เซย์ได้ตายไปแล้ว
ว่างเปล่า...เขาลืมตาขึ้นมาให้สถานที่ไม่คุ้นเคยด้วยความรู้สึกเช่นนั้น
เด็กหนุ่มสวมชุดเดียวที่แขวนอยู่ในห้อง หยิบเอาบัตรนักเรียนและปล่อยตัวเดินตามผู้คนที่เคลื่อนไหวไปหาจุดหมายเดียวกัน
สวมหน้ากากจิ้งจอก ได้ยินเสียงกระซิบประหลาด ...และรับรู้ถึงความทรงจำของวัตถุเรียวเล็กร้อนระอุที่พุ่งเข้ากลางลำคอ
สิ่งแรกที่ได้รับรู้หลังตื่นจากนิทรา
ก็คือ โยรุฮาระ เอย์เซย์ได้ตายไปแล้ว
魅淫美 慕霧 | Miemi Mumu
(มิเอมิ มูมู) | 3 年 | จงกั๋วเหริน
🐉🥡🥢🪭
"รายการต่อไปจะเป็นการแสดงเชิดสิงโตค่ะ"
"เด็กสาวคนนี้ช่างมีพรสวรรค์เหลือล้นจริงๆ"
🍚🥢
Doc : in bio
Co/role 24/7
魅淫美 慕霧 | Miemi Mumu
(มิเอมิ มูมู) | 3 年 | จงกั๋วเหริน
🐉🥡🥢🪭
"รายการต่อไปจะเป็นการแสดงเชิดสิงโตค่ะ"
"เด็กสาวคนนี้ช่างมีพรสวรรค์เหลือล้นจริงๆ"
🍚🥢
Doc : in bio
Co/role 24/7
1. หอพักจะบังคับ 1 คนต่อ 1 ห้องเท่านั้น
2. ห้ามออกนอกห้องหลังจากเวลา 22.00 น. เป็นต้นไป
3. ห้องว่างมักจะมีเสียงบางอย่างอยู่เสมอ ไม่ควรทักมันจะดีที่สุด
4. หากไปข้างนอกและมั่นใจว่าตนเองจะกลับหอพักช้าให้แจ้งสภานักเรียนท่านใดก็ได้ไว้เพื่อรับทราบ
สภานักเรียนจะออกตรวจตราหลัง 21.00 น. ทุกวันโดยจะสับเวรกันไป ห้ามฝ่าฝืนกฎเป็นอันขาด
1. หอพักจะบังคับ 1 คนต่อ 1 ห้องเท่านั้น
2. ห้ามออกนอกห้องหลังจากเวลา 22.00 น. เป็นต้นไป
3. ห้องว่างมักจะมีเสียงบางอย่างอยู่เสมอ ไม่ควรทักมันจะดีที่สุด
4. หากไปข้างนอกและมั่นใจว่าตนเองจะกลับหอพักช้าให้แจ้งสภานักเรียนท่านใดก็ได้ไว้เพื่อรับทราบ
สภานักเรียนจะออกตรวจตราหลัง 21.00 น. ทุกวันโดยจะสับเวรกันไป ห้ามฝ่าฝืนกฎเป็นอันขาด