“ ไม่คิดจะให้นอนอยู่นี่คนเดียวหรอกน่า ”

ว่าพลางท้าวคางกับเตียงสบายใจ มองคนที่กำลังกินอยู่พลางเอ่ยถาม

“แล้วไปทำอะไรมาถึงป่วย?“

”ฝืนซ้อมมากเกินไปรึไง“

“ ไม่หิวก็ต้องกิน”

เขาขมวดคิ้วพลางถอนหายใจ ให้เพื่อนตัวเล็กดีลกับอีกฝ่ายไปส่วนตัวเองก็ไปเอาโจ๊กร้อนๆใส่ลงถ้วยพร้อมกับรินน้ำใส่แก้วให้

พอกลับมาข้าว น้ำและถุงใส่ยาก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย

” ตื่นขึ้นมากินข้าวเร็วเจ้าบื้อ ”

พอจะเดาได้เลยว่าเจ้าเพื่อนตัวเล็กข้างหน้าต้องไม่รู้ว่าต้องกินยาตัวไหน

ส่วนคนที่อยู่บนเตียงนั่นก็ไม่มียาที่ห้อง

“ ตัวนี้กับตัวนี้ ”

ชี้ยาแก้ไข้กับแก้ปวดหัว

“แต่ต้องให้หมอนั่นกินข้าวก่อน”

เดินเตาะแตะไปเตียงที่มีคนนอนฟุบอยู่ มือก็ลากคาเสะฮายะมาด้วย

“ยังไม่ได้กินข้าวใช่มั้ย”

“พอกินโจ๊กได้รึเปล่า ?”

ถอนหายใจออกมาทันทีเมื่อเห็นข้อความนั้น

ให้พูดตรงๆคือเขาง่วงเกินจะวีนได้ต่างหาก

“ ไม่อยากรังแกคนป่วย”

“ค่อยให้หมอนั่นชดใช้เลี้ยงขนมหลังจากหายดีก็แล้วกัน”

ว่าพลางยิ้มชั่วร้ายออกมา มือก็พิมพ์หาเจ้าของห้อง

: ถึงแล้วเจ้าบื้อ ลงมารับเร็ว

เมื่อโดนเร่งราวกับกำลังงอแงใส่สุดท้ายโยชิเอะก็ต้องวิ่งจ้ำมาถึงที่พักของเพื่อนสนิทจนได้

“คุณหนู“

เอ่ยทักทายทันทีที่ได้เห็นพลางเอ่ย

“ขึ้นไปกันเถอะ เจ้าหมอนั้นงอแงชะมัด”

ปากก็บ่นไปงั้นแต่มือก็ถือถุงยาและของบำรุงหลายอย่างมาให้อยู่ดี

ขมวดคิ้วออกมาตอนได้ยินคำว่าตัวถ่วง ถึงจะไม่ได้ถือวาอะไรแต่ก็โมโหอยู่ดีก็เลยใช้พัดดันศอกออกไปพลางกรอกตา

“ นายนั่นแหละ ”

“ราเม็งหรอ? งั้นไปร้านใกล้ๆมั้ยล่ะ ”

มองเจ้าเด็กที่ชูแขนขึ้น พเยิดหน้าไปทางฮิโรโตะเป็นอันรู้กันว่าหน้าที่คนที่ต้องแบกคือใคร

“ว่านายด้วยนั่นแหละ ! ”

หันไปแว้ดใส่ฮิโรโตะ

”ก็อยากจะตัดให้สั้นอยู่หรอก..“

มองผมตัวเองพลางบ่นอุบ แต่ที่ตระกูลดันมีกฏแปลกๆอย่างห้ามตัดผมสั้นนี่สิ

ก็ไม่ใช่กับคนอื่นหรอก แต่โยชิเอะน่ะต้องไว้ผมยาวเท่านั้น

“ รับทราบ รอบหน้าจะตีให้โดนเยอะกว่านี้แน่ ”

“อี๋!?!?💢💢💢“

โดนพ่นน้ำลายใส่ก็วีนแตก ยกพัดมาไล่ฟาดพวกตัวแสบทันที

”เป็นเด็กอนุบาลกันรึไงฮะ ?!?! เล่นน้ำลายเนี่ย💢💢💢“

เพราะผิดเทอมเอาแต่ซ้อมรำพัด ไม่ได้แตะการต่อสู้ร่างหายก็เลยเหนื่อยง่ายกว่าตอนเปิดเทอมปีสองมากโข

“ ยังสักหน่อย ”

ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้พูดให้ตนเสียศักดิ์ศรี

“ 1000 ครั้ง ? นายจะเป็นยอดมนุษย์รึไง”

“ นี่กำลังจะบอกว่าเราแข็งแกร่งไม่พองั้นเราะ 💢💢 ”

“ ไม่อยากได้ยินคำนั้นจากนายหรอกเจ้าบื้อ !! ”

มือก็โจมตี ปากก็พร่ำบ่นไม่หยุด

“ ก็อย่ามาพึ่งอาคมของเราก็แล้วกัน💢 ”

พูดอย่างมั่นใจเชียวล่ะ เพราะเขาเชี่ยวชาญเรื่องนี้สุดๆยังไงล่ะ

“รีบจัดการให้จบไวที่สุดก็ต้องดีกว่าอยู่แล้ว”

เขากรอกตาใส่ มองรุ่นน้องที่หันไปสนใจเพื่อนข้างๆก็ตัดสินใจอ้อมไปโจมตีจากข้างหลังแทน

“ ถูกแล้วล่ะ นายจะได้ทำงานอยู่คนเดียวยังไงล่ะ ฉลาดเนาะ“

โยชิเอะเกลียดการมาอยู่แนวหน้าที่สุดเลยล่ะ

”กวนประสาทนักนะเจ้าตัวเล็ก💢”

“ หา คนที่เกะกะมันนายต่างหาก 💢”

โดนเหยียบเท้าก็ฉุนกึก มือที่ถือพัดอยู่ใช้ฟาดไปที่เอวคนที่อยู่ข้างๆอย่างไม่เสียเวลาคิดด้วยซ้ำ

“ หลบไปเลยเจ้าบื้อ “

เริ่มที่จะกระโดดเข้าไปโจมตีแล้ว เพราะว่าเป็นคนที่ต่อสู้เน้นใช้ความเร็วเป็นหลักก็เลยพุ่งเข้าไปทันทีน่ะ

“ขอเป็นโอฮางิ”

เขาหันไปยืดแขนคลายตัวน้อยๆ มือก็หยีดมีดออกมาจากปลอก

ถ้าใช้พัดคงจะวุ่นวายแย่

“เตรียมรับมือ”

หันไปเตือนน้องก่อนจะตั้งท่าจะโจมตีเข้าไป

“ของร้อนก็คือของร้อง “

ถ้าเขาไม่ยอมรับเสียอย่างอีกฝ่ายจะว่าอะไรได้

”คนเก่งทำยังไงก็เป็นคนเก่ง“

เขาหรอกตาก่อนจะเอ่ยกับเพื่อนตัวเล็ก

” งั้นก็รุมนายละกัน?“

“หา คนที่เสิร์ฟชาร้อนจี๋นั่นแหละที่ผิดน่ะ ”

อย่ามาโทษกันนะเฮ้ย

“ อย่างนั้นก็ได้นะ ”

ยังไงเขาก็ยังไงก็ได้อยู่แล้ว

“หรือจะโจมตีเราก็ได้ ยังไงก็เป็นเรื่องที่ทำมากที่สุดนี่นา”

เพราะว่าใช้พัดและเขียนอาคมเป็นส่วนใหญ่เจ้าตัวเลยเป็นสายสนับสนุนตั้งแต่แรกแล้ว

“ ยังไม่ได้เริ่มซ้อมกันเลยต่างหาก ”

ส่ายหน้าไปมา ก่อนจะแบมือไปข้างหน้าขอขนมกินด้วย

“ มาซ้อมด้วยกันมั้ยล่ะ?”

“ก็ต้องสวนกลับอยู่แล้ว”

จะให้อีกฝ่ายตั้งรับฝ่ายเดียวน่ะมันเสียศักดิ์ศรีไป

“ โจมตีมาให้สุดล่ะ ”

พูดก่อนจะสะดุ้งเฮือกจากเสียงเคาะ เขาขมวดคิ้วก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ

“อ๋า— พูดถึงไปไม่ทันขาดคำเลยนะ”

ตัวป่วนมาแล้ว

เมื่อแมวโดนอุ้มออกไปเขาก็พรูหายใจออกมาอย่างโล่งอก ถึงอย่างนั้นก็อดเสียดายความนุ่มฟูนั้นขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้

“ หา— เราไม่ใช่หมานะ”

ขมวดคิ้วมุ่นกว่าเดิมเมื่อเห็นรอยยิ้มยียวนบนใบหน้าของอีกคน หมั่นไส้นึกอยากจะเอาพัดในมือตีเพี๊ยะสักรอบ

นึกแล้วก็ทำเลย พัดอันเก่งเลยถูกตีเบาๆไปที่ขาของอีกคน ไม่ลืมที่จะเลี่ยงไม่เห็นโดนเจ้าแมวด้วย

พอทำเสร็จก็ยิ้มอย่างพอใจเชียวล่ะ

“ —อย่างเราไม่มีคำว่าข้อยกเว้นหรอกนะ”

ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่เสียงตอนท้ายกลับอ่อนลงนิดหน่อยยามที่แมวย้ายมานอนจุ้มปุ้กที่ตักของตน พอเป็นอย่างงี้ก็เลยวางไม้วางมือไม่ถูกเผยภาพที่ชวนขบขันขึ้นมาหน่อยๆ

“ ! .. ไหนนายบอกว่ามันจะหนีไง”

ตามนิสัยไม่ชอบอะไรมาแตะตัวแบบไม่จำเป็น สิ่งนั้นรวมถึงแมวด้วยเขาก็เลยทำอะไรไม่ถูกเข้าไปใหญ่

จะไล่ออกไปก็ไม่ได้ ใบหน้าก็เลยฉายแววยุ่งยากขึ้นมา

“ก็เพื่อไม่ให้ฝีมือตกยังไงเล่า“

เขาว่าก่อนจะนิ่งไปอย่างชั่งใจตอนที่เห็นอีกคนผายมือเชิญ แม้จะเชิญให้ไปนั่งด้วยกันแต่ตามปกติแล้วโยชิเอะไม่มีทางรับมันอย่างแน่นอน แต่ว่า

‘เมี้ยว— ‘

แต่ว่าถ้ามันเป็นสถานการณ์ปกติล่ะนะ

สุดท้ายก็ยอมนั่งลงแม้จะเว้นระยะห่างอยู่ประมาณนึงก็ตามที

ดวงตาหลุบมองต่ำก่อนมันจะประกายขึ้นมาหน่อยๆยามลูกแมวตัวน้อยมาคลอเคลีย

“..เจ้าก้อนขนเอ้ย”

รอยยิ้มที่ถูกส่งมาแม้จะเป็นมิตรทว่าคนทั้งโลกรู้ว่าคนอย่างโยชิเอะมักจะไม่มองสิ่งต่างๆในแง่ดีสักเท่าไหร่นักหรอก

“ —กำลังทำอะไรอยู่ล่ะ ไม่ไปซ้อมรึไง”

มือที่กำพัดอยู่ก็เอามันขึ้นมาคลี่บดบังใบหน้าท่องล่างอย่างเคยชิน สายตาเหลือบไปยังเจ้าแมวเหมียวอย่างอดไม่ได้

อยากจับชะมัด แต่ว่าเจ้าหมอนี่ดันอยู่ซะได้

^ คิดแบบนั้นทั้งที่ตัวเองเป็นฝ่ายมาทีหลังนั่นแหละ