-จบ-

แววตาของเจ้าตัวอ่อนลง ความกังวลที่เคยกดทับอยู่ถูกแทนที่ด้วยความแน่วแน่ เธอส่ายหัวเล็กน้อย เหมือนปฏิเสธความคิดว่าความรู้สึกเหล่านี้จะถูกลดคุณค่าลงเพียงเพราะมีใครอีกคนเข้ามา

“จะไม่ให้ความรู้สึกนี้หายไปเด็ดขาดเลย”

โยรุขยับเข้าไปใกล้อีกนิด ให้หน้าผากแตะกับรินเบา ๆ อย่างที่เคยทำมาตั้งแต่ยังเด็ก

โยรุบีบมือตอบกลับรินเบา ๆ ราวกับต้องการยืนยันว่าคำพูดนั้นไม่ได้เป็นเพียงความยินดี

“ขอบคุณนะ… ริน”

เธอสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะเอ่ยต่อช้า ๆ เหมือนกำลังเรียบเรียงความรู้สึกของตัวเองให้เป็นรูปเป็นร่าง

“ถึงตอนนั้น… ฉันก็ยังรักรินกับยูเมะนะ”

+

คำพูดของรินทำให้ความตึงที่ค้างอยู่ในอกของโยรุค่อย ๆ คลายลง มือที่ถูกกุมไว้แน่นนั้นอุ่นกว่าที่คิด ราวกับเป็นหลักยึดเดียวที่ทำให้ความสับสนในหัวไม่ไหลล้นออกมา

เธอก้มมองมือของตนและแฝดพี่สาวครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สบตาอีกฝ่ายด้วยแววตาที่สั่นไหว แต่จริงใจอย่างที่ไม่ค่อยได้เผยให้ใครเห็น

“ฉันดีใจนะ… ที่ได้รู้แบบนั้นน่ะ”

+

เธอหันไปมองนาโอเอะด้วยแววตานิ่ง ๆ อีกครั้ง แต่ดูก็รู้ว่าแอบแฝงความพอใจบางอย่างเอาไว้

ความพอใจที่จะได้กินยังไงล่ะ

“มันน่าอร่อยดีนี่…”

“กินได้หมดเลยน่ะ”

โยรุเอ่ยอย่างไม่ทันคิดให้ถี่ถ้วน ก่อนจะยกมือขึ้นเกาแก้มตัวเองเบา ๆ คล้ายแก้เขินกับคำตอบที่ฟังดูไม่ค่อยระวังตัวเท่าไรนัก

ของกินมันละลานตาเกินไปจริง ๆ และเธอก็รู้ดีว่าควรจะเลือกอย่างพอเหมาะ อย่างน้อยก็ในสายตาของคนเป็นเหมือนพี่สาว

สายตาหยุดอยู่ที่ตัวเลือกหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้ตัวเองเล็กน้อย

“เอาเป็น… Scrambled Eggs with Chicken Ham ก็ได้”

+

โยรุหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าตู้กระจก กลิ่นเนยอุ่น ๆ ลอยปะปนกับอากาศจนเธอเผลอสูดหายใจลึกกว่าปกติเล็กน้อย

มือที่บรรจงลูบเมื่อครู่ยังคงทิ้งความรู้สึกค้างอยู่บนศีรษะ เพราะปกติแล้วรินกับยูเมะก็ชอบทำแบบนั้น

สายตาไล่ไปตามของกินตรงหน้าอย่างตั้งใจเกินความจำเป็น

เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองมักเป็นแบบนี้เสมอ แทบไม่แสดงสีหน้าอะไรออกมา แต่ปลายนิ้วที่ขยับใกล้ตู้กระจกขึ้นเล็กน้อยกลับทรยศความรู้สึกทั้งหมด

+

“เป้าหมายนั้นจะสำเร็จได้… ก็คือต้องชนะ ต่อให้ตายก็ต้องชนะ”

โยรุยืนนิ่ง ปล่อยให้คำพูดสุดท้ายลอยค้างอยู่ในอากาศอันหนาวเย็น

“ยังไงก็ต้องชนะให้ได้…”

“สำหรับฉันน่ะ… ก่อนหน้านี้จะเป็นยังไง หรือหลังจากนี้จะเป็นแบบไหน มันไม่สำคัญเท่าตอนนี้ว่าเราจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ยังไง”

ลมหนาวพัดแรงขึ้นอีกระลอก ขณะที่เธอยืนรับมันโดยไม่ถดถอย

“ฉันจะใช้มันเพื่อครอบครัว เพื่อนพ้อง และคนสำคัญในชีวิต”

ทุกคนที่เธอรู้จักและรู้จักเธอ

“ที่รุ่นพี่ถามว่าไหวไหม ฉันไหวแน่”

เธอละสายตากลับไปยังรอยแตกบนฟ้า ราวกับมองศัตรูที่ยังมาไม่ถึง

+

คำคำนั้นฟังดูแปลกหู เหมือนเรียกตัวตนที่เคยมีอยู่ แต่ไม่แน่ใจว่ายังเหลือร่องรอยแค่ไหน

“เกือบลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้ เราก็เป็นแค่วัยรุ่นที่ไล่ตามความฝัน”

เสียงผู้คนจากฝั่งห้างดังขึ้นเล็กน้อย ตัดกับความว่างเปล่าที่แผ่ซึมอยู่รอบตัว

“แต่ตอนนี้ดันกลายเป็นแค่มนุษย์ตัวเล็ก ๆ ที่ต้องดิ้นรนเพื่อมีชีวิต หรือไม่ก็ตายไป”

โยรุหันไปมองรุ่นพี่นาโอเอะ ด้วยดวงตาที่แอบแฝงความแน่วแน่

+

ชิโนโนเมะคนกลางเงยหน้ามองท้องฟ้า รอยแตกสีหม่นยังคงพาดผ่านอย่างไม่สนใจสายตาใคร

“ส่วนเรื่องสู้น่ะ… ไม่มีใครรู้หรอกว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง”

เสียงของเจ้าตัวกลืนไปกับลม เหมือนคำถามที่ถูกโยนขึ้นฟ้าโดยไม่หวังคำตอบใด

“ฉันเองก็ไม่รู้”

ความเงียบแทรกตัวเข้ามาระหว่างประโยค เธอปล่อยให้มันอยู่ตรงนั้น ไม่ได้รีบไล่มันออกไป

“อ่า… เด็กมัธยมปลายสินะ”

+

สถานที่ที่เราเคยยืนดูชีวิตอื่นอย่างปลอดภัยจากอีกฝั่งหนึ่ง

“อย่างมากที่ทำได้… คือมองจากอีกด้านของกรงในสวนสัตว์”

โยรุขยับมือเข้าหากันเล็กน้อย เหมือนย้ำว่าความรู้สึกนั้นไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไป

“แต่พอเป็นแบบนี้ แม้กระทั่งแมลงตัวเล็ก ๆ ยังรู้สึกว่าโชคดีที่มีให้กิน”

คำพูดหลุดออกมาเรียบ ๆ คล้ายยอมรับความจริงมากกว่าคร่ำครวญ

+

สายลมหนาวพัดเลียบพื้นคอนกรีต เสียงฝีเท้าของผู้คนจากฝั่งห้างดังปะปนมาเป็นระยะ

เสียงเหล่านั้นไกลพอจะไม่รบกวน แต่ใกล้พอให้รู้ว่ายังมีชีวิตดำเนินอยู่ตรงนั้น

โยรุยืนฟังคำตอบของรุ่นพี่ ท่ามกลางไอขาวที่ลอยออกจากลมหายใจช้า ๆ

“กระต่ายกับลูกกวาง ถ้าเป็นก่อนหน้านี้คงรู้สึกว่ากินไม่ลง”

เด็กสาวพูดขึ้น พลางทอดสายตาไปตามแนวต้นไม้ที่ไร้สีสัน ภาพกรงเหล็กในสวนสัตว์ผุดขึ้นมาแวบหนึ่ง

+

“ก็อาจจะ… ยังไม่ถึงเวลานอนน่ะ”

เสียงของเจ้าตัวราบเรียบ สม่ำเสมอ ไม่ได้พยายามปกปิดอะไร

“หรือต่อให้นอน ก็คงไม่หลับง่าย ๆ อยู่ดี”

สายตายังคงวางอยู่ที่โซราเอะ ก่อนจะเอ่ยคำพูดต่อไป

“แล้ว… โซราเอะมาทำอะไรเหรอ?”

สายตาโยรุทอดมองผืนฟ้าที่แตกร้าวสักพัก ก่อนจะหลับตาลงช้า ๆ ปล่อยให้สายลมหนาวพัดผ่านใบหน้า

เมื่อเสียงของโซราเอะดังขึ้น เธอจึงลืมตา

ภาพแรกที่เข้ามาไม่ใช่ท้องฟ้าอีกต่อไป แต่เป็นใบหน้าอ่อนโยนที่ไม่เหมือนใครในความทรงจำ

โยรุมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอียงคอเล็กน้อย เหมือนกำลังคิดหาคำตอบ

+

สายตาเหลือบไปเห็นสิ่งหนึ่งผ่านกระจก แป้งอบสีทองเรียงอยู่หลังตู้ใส รอยแยกของครัวซองต์ดูนุ่มเกินกว่าจะเมินได้

“มีครัวซ็อง… น่ากินน่ะ”

เธอเงยหน้าขึ้นมองนาโอเอะอีกครั้ง แต่แววตายังมีความอายปะปนอยู่

“สตรอว์เบอร์รีมัทฉะ ก็อยากลองดู…”

โยรุค่อย ๆ พูดต่อไปอีกที

“…พาไปได้ไหม รุ่นพี่นาโอะ”

เมื่ออีกฝ่ายไล่ชื่อของกินออกมา โยรุก็ชะงักไปนิดหนึ่ง

‘ความจริงคือ อยากลองทุกอย่างเลยน่ะ…’

แต่คำพูดนั้นติดอยู่ที่ปลายลิ้น เธอเม้มปากบาง ๆ รู้สึกเขินกับความคิดของตัวเอง เพราะมันดูตะกละเกินไปสำหรับการพูดออกมาตรง ๆ

“…เริ่มที่ของง่าย ๆ ก็ได้”

เสียงเธอแผ่วเบากว่าปกติเล็กน้อย คล้ายกำลังต่อรองกับตัวเองมากกว่าคนข้าง ๆ

+

เผลอเงยตามสายตาของรุ่นพี่ไปยังท้องฟ้าที่แตกร้าว ก่อนจะละกลับมาอย่างรวดเร็ว

“อ่า… ก็ไม่ใช่ความขยันหรอก”

เสียงของฉันเบาบางลงเล็กน้อย

“แค่ถ้าไม่ทำ… มันเหมือนขาดอะไรไปน่ะ”

ฉันผ่อนจังหวะลงเมื่อได้ยินเสียงเรียกนั้น ขณะลมหายใจยังคงสม่ำเสมอพร้อมกับไอขาว ๆ ที่เล็ดลอดออกมา

“อ้อ… ล่างั้นเหรอ”

สายตาไล่ตามภาพตรงหน้าอย่างเคยชิน ตั้งแต่สายคล้องปืนที่พาดบ่า ไปจนถึงดาบอะไรสักอย่างที่ถูกปล่อยมืออย่างระมัดระวัง

“ได้อะไรบ้างไหม?”

ฉันถามด้วยความอยากรู้ที่แม้จะน้อยนิด แต่ก็อยากรู้อยู่ดี

+

โทโมมิกระพริบตาปริบเมื่อเข้าทรงกลับมาอยู่ท่าเดิม เหมือนไม่รู้ตัวว่าเมื่อกี้เพิ่งทำอะไรสำเร็จไป

"...ให้สัญญาณกันก่อนสิคะ"

ดวงตาใต้หน้ากากกลับเข้ามาประสานกัน ในความใส่ใจตรงนั้น ยังคงเหมือนเดิม

ปิดไม่มิด

เป็นอีกครั้งหนึ่ง ที่ตนเป็นฝ่ายผละสายตาออกไปก่อน

“แต่รินคงเสียใจใช่ไหม…”

เธอเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ สายตายังจับอยู่ที่มือทั้งสอง

“ถ้าความรักของฉันเกิดขึ้นกับคนอื่น”

คำพูดนั้นเว้นจังหวะไว้สั้น ๆ

“...กับคนที่ไม่ใช่ครอบครัว”

“ฉันคงอุ่นใจแค่กับริน ยูเมะ… แล้วก็คนอื่นในครอบครัวน่ะ”

รวมถึงเพื่อนสนิท คนใกล้ชิดของพวกเธอ เพราะเป็นคนที่อยู่ตรงนั้นมาตลอดโดยไม่ต้องนิยาม

“ส่วนเรื่องพวกนั้น เราก็เคยทำด้วยกันมาตลอด”

กินข้าว ฟังเพลง ใช้เวลาเงียบ ๆ เคียงกัน มันไม่เคยต้องถูกเรียกว่า ‘ความรักโรแมนติก’

จู่ ๆ ความหน่วงเล็ก ๆ ก็แล่นขึ้นมาที่ขมับ โยรุขมวดคิ้วบางเบา ราวกับความคิดเริ่มทับซ้อนกันเอง

+

มือที่ถูกกุมไว้ไม่ได้ถูกดึงหนี เพราะโยรุปล่อยให้ความอุ่นอ่อน ๆ นั้นซึมผ่านฝ่ามือเข้ามาอย่างเงียบงัน

“อุ่นใจ…”

เธอทวนคำในใจช้า ๆ ไม่แน่ใจนักว่าความหมายของมันควรจับต้องได้แบบไหน

‘อุ่น’ เหมือนอุณหภูมิของร่างกายหรือเปล่านะ หรือเป็นอะไรที่ลึกกว่านั้น

โยรุเหลือบมองรินแวบหนึ่ง ก่อนความคิดจะเผลอลัดเลาะไปถึงรุ่นพี่นาโอะ

มันมีเค้าลางบางอย่างคล้ายกันอยู่ก็จริง แต่ก็ยังไม่ใช่แก่นเดียวกัน

+

มันไม่ใช่ความสับสนที่ตื่นตระหนก แค่เป็นช่องว่างบางอย่างที่เธอรับรู้ว่ามีอยู่

และยังไม่คิดจะเติมเต็มมันด้วยใครสักคน… อย่างน้อยก็ในตอนนี้