(ทุกคนมาเร็ว

แต่โอ๊ยยย ภาพตรงนั้น ฟืดดๆๆๆๆ่นารักๆกๆๆ
😭😭😭😭😭😭)

จู่ ๆ ประโยคก่อนหน้านั้นกลับแทรกเข้ามาในหัว

'ลานซากุระหน้าโรงเรียน' .. เหรอ?

ลองไปสำรวจตามคำแนะนำดูหน่อยก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

[พยายาม] มองแง่ดี [อยู่] ว่านี่คือไกด์คำแนะนำสำหรับเด็กใหม่แล้วกัน

-จบพาร์ทโยอิจิ
(ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะ🥺✨)

บทสนทนาได้จบลงโดยที่โยอิจิไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ทำเพียงแค่ก้มหัวให้อีกครั้งก่อนหมุนตัวกลับและเดินจากมา

ทว่า เรียวคิ้วของเขากลับต้องขมวดลง เมื่อลองทบทวนมันดี ๆ ทั้งที่เขาไม่ได้เอ่ยชื่อตัวเองแม้แต่คำเดียว

แล้วทำไมอีกฝ่ายถึงรู้ล่ะ?..

ฝีเท้าหยุดชะงัก ความสงสัยเพียงครู่เดียวก็ทำเอาขนลุกซู่ขึ้นมาแล้ว

ยังจะมีอะไรที่แปลกไปมากกว่านี้อีกหรือเปล่านะ..

+

มือลูบลงยังช่วงแขนที่เป็นรอยแดง ขณะฟังเธอพูดไปพลาง
... เจ็บขนาดนี้แล้วยังไม่ตื่น คงต้องยอมเชื่อจริง ๆ ว่านี่ไม่ใช่ฝัน

" ..ไม่มีแล้วล่ะครับ "

ไม่เลย แต่คำถามคาใจคงไม่มีคำตอบกลับมาอยู่ดี

" ขอบคุณครับ เทนเซย์ซัง "

กล่าวพร้อมกับโคลงศีรษะให้น้อย ๆ เป็นการขอบคุณไปด้วย

" ... "

เผลอย่นคิ้วลงเมื่อไม่ได้รับคำตอบที่พอใจนัก
ก็ได้คำตอบมาเป็นคำถามกลับนี่นะ

อ่า.. สักวันแล้วมันตอนไหนกันล่ะ?

" ครับ.. ก็ยากจะให้เชื่ออยู่หรอกเรื่องพวกนี้น่ะ "

" ทั้ง ๆ ที่ตัวเองจากไปแล้ว แต่กลับยังมาโผล่โดยไม่เป็นอะไรเลย... "

เค้าจับทั้งศีรษะตัวเอง ก้มมองรอบ ๆ ตัวที่ไร้แม้แต่รอยแผล

ฝันซ้อนฝันอยู่หรือเปล่า? พยายามลองหยิกแขนตัวเองให้ตื่นดูกลับรู้สึกเจ็บจี๊ดจริงซะงั้น อูย...

( รอก่อนนะคะอาจารย์ เด็กดนตรีจะต้องได้เฉิดฉาย 😎✨
*วิ่งไปหาคนเพิ่ม*)

(เย่เย่ เดี๋ยวเค้าเปิดให้ค่ะะ ชึ้บบบ🙌)

" นี่ผมต_ยไปแล้วจริง ๆ น่ะเหรอ? "

" แล้วทำไมถึงยังมายืนอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ? "

นัยน์ตาสะท้อนไปด้วยความสับสน งุนงงระหว่างสถานการณ์ตรงหน้า ทั้งเศษเสี้ยวของความทรงจำที่ได้รับมา มันไม่เห็นสมเหตุสมผลเอาซะเลย

" ... ? "

โยอิจิหันไปตามเสียง เด็กสาวสวมทับเครื่องแบบนักเรียนด้วยผ้าคลุมยาวสีดำ

เธอคือหนึ่งในสภานักเรียน .. ตามที่แนะนำกันไปก่อนหน้า

" คุณคือ.. กรรมการฝ่ายวินัย สินะ? "

" อืม.. "

เขาเว้นช่วงไม่ได้ตอบออกไปแทบทันที หลุบตาน้อย ๆ เพื่อเรียงคำถามมากมายในหัว

+

(แปะมือคุณจิ้งจอก 👐🦊)

ทานากะ โยอิจิ เลือก [ไม่ทำอะไร]
ปล่อยให้ทุกอย่างจบลงด้วยการมองดูก็เท่านั้น

(ตบท้ายด้วยภาพน้องช่วงคืนแรกก่อนภาพตัดกลับไปนอนห้องค่ะ 🤲)
CR.Chompu Rattikorn

กลิ่นคาวเลือด .. ภาพชวนสยดสยอง .. และผู้คนที่บ้าคลั่ง

ความปราถนาแรกของเขาจึงไม่ใช่ตามหาเรื่องราวของตนเอง
แต่กลับเป็นการมีชีวิตรอด ในที่บ้า ๆ แห่งนี้

เขาไม่แม้แต่จะขยับตัววิ่งหนี หรือกระทั่งทำร้ายใคร
ได้แต่ยืนด้วยร่างที่สั่นเทา สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
สองมือจับค้อนของตนไว้แน่นหวังเพียงแค่ไว้เพื่อปกป้องตัวเอง

[สารรูปที่ไม่แม้แต่จะขยับไปไหน เขาจะทำอะไรได้อย่างนั้นเหรอ?]

(แปะมือคุโระซัง นี่แหนะ 👐)

( แปะแปะโทวยะน้า 👐)

( แปะมือจิไซซัง จะรอไปหม่ำ ๆ ขนมด้วยกันเลย 👐 )

( โดยเฉพาะก้อนโซมะคุง🤲 )

( เย่เย่ แปะแปะมือแล้ว ☺️✨ )