และเขาเองที่เดินผ่านมากำลังหาที่ซ่อน โดยใส่คอสตูมผีร่มโดยฝีมือเขาเอง

เมื่อถูกเรียก เขาก็ค่อยๆหันมาหาเรย์ ก่อนจะทักทายเสียงใสแจ๋ว ขัดกับรูปร่างในตอนนี้นัก

"อะ อ้าว เรย์เซมไป มาหลบอยู่ทางนี้เองหรอคร้าบ"

น้ำเสียงเสียก้องๆที่อยู่ในคอสตูม พร้อมกับหันมาเต็มๆหน้าของอีกฝ่าย

เมื่อเห็นว่าอีกคนยืนนิ่งไปแล้วก็เดินจิ้มๆไหล่ ทางซ้าย ชะแว่บ ทางขวา

" เอ๊ พี่ชายค้าบบบ"

" พี่ชายจิตหลุดไปแล้วหรอ "

ไม่วายยังทำมือดึงอากาศราวกับว่าดึงร่างวิญญาณกินไรเข้ามาในร่างอีก

ใครเห็ฯก็คงงงว่า ทำอะไรกันน่ะ?

(อย่าแก้งเราเลย เราแก้งไม่หนุกหรอกน้า😔👉👈)

" แฮะ โทษทีน้า "

" แต่ในเมื่อผมหลอกเทมะจังได้ ผมประสบความสำเร็จนะนี่✨"

เขายืดอกภูมิใจ โดยที่ตรงกลางเป็นรอยรองเท้าคู่เต็มๆ

" ใช่แล้ว ผมเอง!"

เขายืนเท้าสะเอวทั้งสองข้างภูมิใจ ก่อนจะพยักหน้าตอบคำถามของอีกฝ่ายไป

" อื้อ ใช่แล้วล่ะ ผมแต่งเป็นผีเพื่อหลอกคนที่วิ่งผ่านมา และผมไม่คิดว่าเจอนายนะเนี่ยเรียวคุง "

" แล้ววิ่งเป็นยังไงบ้างแล้วครับ ให้ผมวิ่งไปเป็นเพื่อนต่อมั้ย?"

เขาเด้งตัวขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวหลังจากโดนเท้าสะกิด

" เจ้ยย เทมะจัง! ผมยังไม่ตายนะครับ!"

เขาเอ่ยขึ้นมาก่อนจะปัดๆคอสตูมที่สร้างขึ้นโดยทำจากกระดาษรังต่อๆกัน และเมื่อเห็นว่าอีกคนดูท่าจะจำเขาไม่ได้ก็แนะนำตัวอีกครั้ง

" เทมะจัง ผมเซนเองไงครับ! "

เซน ที่ยกมือหลอก เมื่อเห็นว่าเป็นเรียวไคแถมยังตกใจตามที่เขาเห็น ก็ยิ้มร่าจากข้างในคอสตูม และหัวเราะคิกคัก

" ฮ่าๆ เซอร์ไพร์ส ตกใจใช่มั้ยล่าเรียวคุงง "

เขาโบกมือไปมาได้อย่างจำกัด และรอให้อีกฝ่ายตอบกลับเขา

" อะ เทมะ จะ━ จ๊ากกกก!!"

เขาที่เห็นว่าเป็นเทมาริเพื่อนร่วมชั้น ไม่ทันได้เรียกชื่อเต็มๆก็โดนคู่ฝ่าพระบาท(?)เตะเต็มแรงทำให้ร่างของเขากลิ้งคลุนๆเป็นเหมือนลูกมะพร้าว จนร่างนอนคว่ำแบะทันที

" อ โอรย "

เสียงจากข้างในคอสตูมร้องโอดโอย

เขาที่กำลังหลอก จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแมวร้องคำรามจนมาแปะหน้าทันที

”หวาา—”

เขารับเจ้าแมวสามสีไว้ก่อนจะหันไปต้นทางที่แมวลอยจนไปเห็นกินไรที่หน้าซีดเผือดไป

”โอ๊ะ พี่ชายกินไรนี่นา สวัสดีครับผม ผมหลอกน่ากลัวมั้ย“

เขาเดินมาถามอีกฝ่ายด้วยคอสตูมผีร่ม ขยับแขนสองข้างไปมาเพราะมีจำกัดขยับแค่นั้น