ผมถูกเรียกโควตาคืนตั้งแต่ยังไม่สามสิบแล้วเหอะ ยีบห้าผมหงอกขึ้น ยีบหกก็อดนอนแทบไม่ไหวแล้ว ถ้ากลางคืนมีก๊ง ตอนเช้าเหมือนมาทำงานแบบไม่พกวิญญาณมาด้วย ㅜㅜ

ไม่ได้จะอวยงานเลย์เอาท์หรือบอกว่ามันสำคัญเลอเลิศ แต่เป็นงานแบบพระเจ้า(และปีศาจ)อยู่ในรายละเอียดทั้งหมดจริงๆ งานบางชิ้นขยายฟอนต์แค่ 0.5 pt จากที่ดูอึดอัด มันสบายตาขึ้นได้ทันที แบบที่ดูเผินๆ ไม่รู้หรอกว่าต่างกันยังไง แต่ในระยะ 1 ช่วงแขนยกอ่าน ขนาดที่เปลี่ยนไปมันก็มีผลแล้ว
คนทำเลย์เอาท์ก็รู้แหละว่าต้นทุนนส.สูง คนในวงการก็ดึงราคาเท่าที่ไหวได้แล้ว อย่าเอาคำว่า แค่นี้ทำไมแพง มาพูดใส่เลย

คืองานออกแบบเลย์เอาท์หนังสือ โดยเฉพาะนิยายคือมันดูไม่มีอะไรเลยจริงๆ แต่ในความไม่มีคือมันมีเยอะมากๆ หน้านิยายเท็กซ์ล้วน 1 หน้าจากหนังสือ 2 เล่ม เล่มนึงทำไมอ่านสบายตา อีกเล่มกลับอึดอัด นั่นคือสิ่งที่ได้มาจากการจัดเลย์เอาท์ทั้งนั้น ตัวฟอนต์ที่ใช้ ขนาด ระยะห่างระหว่างบรรทัด ขอบกระดาษ ขนาดเลขหน้า/ตัวอักษรอื่นๆ ต่างกันนิดเดียว ทุกอย่างเปลี่ยนไปได้หมด ทุกอย่างที่ว่าอาจเล็กแค่ 0.5 มม.

🎧 my pick:
open.spotify.com/track/0HnmEL...