ยูจิรับรู้มาตลอดว่าอาจารย์โกะโจมีความเศร้าลึก ๆ อยู่ข้างใน เพราะถึงแม้ว่าภายนอกของโกะโจจะยังดูสดใสร่าเริงอยู่เหมือนเดิม แต่ในบางครั้งแววตาของโกะโจ มันก็ไม่ได้ยิ้มตามเลยแม้แต่นิดเดียว (1)
#ออลยูจิ #โกะเกะ #คลังฟิคของกานดา
ยูจิรับรู้มาตลอดว่าอาจารย์โกะโจมีความเศร้าลึก ๆ อยู่ข้างใน เพราะถึงแม้ว่าภายนอกของโกะโจจะยังดูสดใสร่าเริงอยู่เหมือนเดิม แต่ในบางครั้งแววตาของโกะโจ มันก็ไม่ได้ยิ้มตามเลยแม้แต่นิดเดียว (1)
#ออลยูจิ #โกะเกะ #คลังฟิคของกานดา
ซาสึเกะตัวโตจึงยืนแข็งทื่อทันทีเพราะความประหม่า และความกลัวว่าแม่ตัวเองจะไม่เชื่อว่าซาสึเกะคนนี้คือลูกชายของเธอที่มาจากอนาคตจริง ๆ
มิโกโตะอาศัยจังหวะที่เด็กตรงหน้ากำลังตกใจอยู่ เอื้อมมือไปถกชายเสื้อของเด็กคนนั้นขึ้นมา (432)
ซาสึเกะตัวโตจึงยืนแข็งทื่อทันทีเพราะความประหม่า และความกลัวว่าแม่ตัวเองจะไม่เชื่อว่าซาสึเกะคนนี้คือลูกชายของเธอที่มาจากอนาคตจริง ๆ
มิโกโตะอาศัยจังหวะที่เด็กตรงหน้ากำลังตกใจอยู่ เอื้อมมือไปถกชายเสื้อของเด็กคนนั้นขึ้นมา (432)
ผ่านเกือบ 10 ชั่วโมงเต็ม คาคาชิถึงได้ค่อย ๆ ลืมตาตื่นฟื้นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวเล็กน้อย
"ไงคาคาชิ" จากนั้นซึนาเดะก็เดินเข้ามาช่วยประคองตัวให้คาคาชิลุกขึ้นมานั่งอยู่บนเตียงดี ๆ ก่อนที่จะถามออกไปว่า (267)
ผ่านเกือบ 10 ชั่วโมงเต็ม คาคาชิถึงได้ค่อย ๆ ลืมตาตื่นฟื้นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวเล็กน้อย
"ไงคาคาชิ" จากนั้นซึนาเดะก็เดินเข้ามาช่วยประคองตัวให้คาคาชิลุกขึ้นมานั่งอยู่บนเตียงดี ๆ ก่อนที่จะถามออกไปว่า (267)
"พวกแกนี่ชักจะลามปามใหญ่แล้วนะ!!! เห็นฉันยอมให้หน่อยนี่ได้ใจกันเลย พวกแกรู้--- (337)
"พวกแกนี่ชักจะลามปามใหญ่แล้วนะ!!! เห็นฉันยอมให้หน่อยนี่ได้ใจกันเลย พวกแกรู้--- (337)
ใจของคาคาชิจึงเริ่มรับกับความสูญเสียอีกต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ
"รุ่นพี่..." ยามาโตะเดินเข้ามาจับไหล่ของคาคาชิเอาไว้ (313)
ใจของคาคาชิจึงเริ่มรับกับความสูญเสียอีกต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ
"รุ่นพี่..." ยามาโตะเดินเข้ามาจับไหล่ของคาคาชิเอาไว้ (313)