(/มาซรบ)

XenoL : 👍 /กดชูโป้งให้ในสตอรี่

คุณชายเจ้าของฉายาดอกไม้ประดับแห่งแวซายส์นั้นพลันหัวเราะท่าทางกิริยาไม่ได้สำรวมกิริยาหากแต่หยาบกระด้างตามนิสัยเขาเพียงแค่เท้าคางกับพำนักแขนของม้านั่ง

ดวงตามองสบคนที่ยื่นหนังสือคืนมา

เขาดันมันกลับไปหาอีกคน

"อ่านจบหลายรอบแล้วนายเอาไปเถอะนี่แค่หยิบติดมา"

วรรรกรรมที่เน้นความรุนแรงมันแค่ทำให้รู้สึกสนใจเท่านั้นเองแต่เขาไม่ได้คิดตามมันเลยแค่นั้น

"เกี่ยวกับความรักมันน่าเบื่อเหรอ?"

"Wuthering Heights โดย Emily Brontë น่ะ เนื้อหาค่อนข้างซับซ้อนและเกี่ยวบความรุนแรง ลุ่มหลงและกำเนิดของปีศาจที่ซ่อนอยู่ในมุมมืดของหัวใจมนุษย์"

เขาชี้ไปที่คำอธิบายย่อๆของมันตรงปกหลัง
ปลายนิ้วเรียวเลื่อนแตะมาจนถึงข้อมือของคนถือหนังสือ

"ถ้าสนใจจะให้ยืมนะ มาเทียส"

เขาเอ่ยพลางละตัวออกมานั่งหลังตรงแล้วก็หยิบถุงมือขึ้นมาสวม
หลังรู้สึกตอนนี้แดดเริ่มส่องมาที่ตัวเองจนเริ่มแสบผิว

ดวงตาสีเจียวมรกตมองเหยียดคนขอไฟแช็กหากแต่ก็ไม่ใช่ในเชิงความหมายที่ไม่ดี

อาจจะแค่สมเพชในความขี้ลืมเล็กน้อย จริงๆนะ..

อย่างไรเสียไฟแช็กก็ถูกหยิบมาจุดให้ตามคำขอเพราะเจ้าหัวฟูนี่ก็เป็นสิงฆ์อมควันไม่ต่างจากอีกฝ่ายมากนัก

ท้ายสุดก็จบที่ตัดรำคาญจับขาเพื่อนวางพาดขาตัวเองเสีย

ตนจะได้นั่งบนม้านั่งเต็มก้นไม่ต้องขยับหนีแต่อย่างใด

"โมโหอะไรมาอีก ฮันเซล"

ก่อนจะถามด้วยเสียงโทนเรียบๆ

เรียวขาที่เบียดกระเสียนมาจนแทบจะเกยตักคนผมหยักโศกสีขาวสะอาด

นั้นก็ทำเอาหงุดหงิดจนใบหน้าอ่อนเยาว์ต้องเสมองคนข้างตัวก็เริ่มไม่แปลกใจ

ใครเล่ามันจะกล้ามาเล่นหัวแตะตัวเขาได้มากเท่าไอ้หมอนี่อีก

"กางเกงในรัดเป้ารึไงถึงต้องมาอ้าขาแหวกจนสุดขนาดนี้น่ะ"

หนังสือเล่มหนาปกสีเขียวถูกปิดเสียงดังด้วยมือเดียวก่อนที่มันจะถูกหย่อนเก็บใส่กระเป๋าสะพายที่วางอยู่ข้างตัวท้างขวามือของเขา

+

XenoL : นายอยากลองเป็นคนแรกไหมล่ะ

คิ้วสีเดียวกับเส้นผมที่เป็นสีขาวแสบตานั่นเลิกขึ้นหลังได้ยินคำถาม

เซโน่ครุ่นคิด

"ก็สนุกดี แตือ่านแล้วบางทีก็คิดไม่ออกเหมือนกันน่ะ"

ชอบอ่านแต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยเข้าใจดูเหมือนยังตีความไม่แตกเท่าไหร่

"มาทำอะไรในสวนล่ะ"
"เดินเล่น?"

ดวงเนตรมรกตเลื่อนแลสายตาไปตามเสียงเขาหัวเราะออกมาพอเห็นใบหน้าคนคุ้นเคย หนุ่มผิวซีดเผือดนั้นปิดหนั่งสือจนมันส่งเสียงดังตามความหนาของมัน

"วรรณกรรมน่ะ อ่านไหม?"

หนังสือเล่มหนาถูกยื่นให้ท่าทางจะหนักแต่คนอ่านดูไม่ซีเรียสเลยซักนิด
อย่างไรก็ตามเขามองคนทิ้งระยะห่างแล้วก็เลิกคิ้วไม่เข้าใจ

"นั่งซะห่างเลย กลัวโดนหาว่าเป็นเพื่อนกับคนแก่รึไง"

"????"
"นายนี่แม่*"

ถอนหายใจยอมลุกขึ้นแบบเร็วๆตัดความรำคาญพลางแบมือจะเอาหนังสือคืน

"เสร็จอะไรอีก"
"นายอะรีบลุกเลย"

เท้าเอววีนพลางพ่นลมหายใจอย่างเซ็งๆอย่างน้อยก็ได้กาแฟฟรีแค่นั้นแหละ
ถ้ายังไม่เดินมาก็จะเดินออกแล้ว

(👁👄👁 /จอยเป็ยบุคคลากร)

(นายวางระเบิดสองคนนั้นอีกสิ ฉันหนับหนุน🙂‍↕️👌 อนุมัติให้เรยโคตรโครงการปรมาณูลงหัวใกล้ฉันที่ซอมเมอลิน เดี๋ยวออกทุนให้ด้วย)

"ก็ออกไ-"

ไม่ทันขาดคำก็ถูกอุ้มตัวลอยไปนั่งตักไอ้ครั้นจะโวยวายก็ไม่ทันแล้วแถมยังโดนเอาคางเกยไหล่อีก

ถอนอกถอนใจ

"ไม่รู้ เฟรปเป้มั้ง"

บ่นเนือยๆขณะที่ดึงเอาหนังสือกลับมาอ่านต่อท่าทางขุ่นเคือง

(😍😍😍 ขอบคุณจาเมวคุงที่บอมฮานส์คุง เอา อีก)

(กลัวตายง่ะ ถังแก๊สตัวแค่นิ๊)

(ตามน้ำเลยกลายเป็นถังแก๊ส สม)

(คริๆๆๆๆๆ โดนไปซะโดนซะ)

"T'as fumé ou quoi ?"
(เอ็งเมาหรือไง?)

สถบอีกหนก่อนจะนึกได้ว่าสำเนียงตัวเองมันช่างนุ่มวะจนคนชอบเข้าใจผิดเลยพูดออกมาด้วยภาาาที่สองโต้งๆ

"แกเมารึไงใครจะบอกรักคนที่เอาตูดมาเบียดกันตรงนี้เนี่ย"
"เอาคืนมาเฮ้ย"

มือคว้าหนังสือยื้อแย่งท่าทางไม่ยอมโดยง่ายสีหน้าก็ขมวดขมุ้นจนใบหน้าสวยๆยับยู่ยี่

"เลี้ยงจะไป"

รวยแล้วไงไม่ชอบใช้เงินตัวเองอยู่ดี