Na papierze "Enys Men" z 2022 roku ma wszystkie cechy, które kazałby mi się trzymać od niego jak najdalej. Paradoksalnie jednak po seansie mogę szczerze powiedzieć, że to jeden z najlepszych filmów grozy, jakie w życiu widziałem.

Wiadomo, w „MadS”, najgłośniej wybrzmiewa postpandemiczny lęk przed patogenem, ale w tej furii krwi i agresji dostrzec można queerowe wyzwolenie oraz burzenie romantycznej wizji francuskiej burżuazji.

Audiarda nie bardzo interesował Meksyk poza tym, co znamy. Do tego cały wątek queer wydaje się wręcz zbędny, bo twórca nie poświęca należytego czasu choćby tak elementarnym prawdom, jak to, że płeć to tak naprawdę społeczny konstrukt, który narzuca nam z góry określone role.

Dzień dobry środo!

Podczas gdy Coralie Fargeat rozkoszuje się blaskiem zasłużonego Złotego Globu, francuska reżyserka zapowiedziała swój trzeci film w rozmowie z serwisem Variety. Ale to tylko zajawka, ponieważ projekt jest na wczesnym etapie rozwoju.

Jeśli tak, jak ja, nie macie znajomych, zainteresowań ani żadnych ambicji, by zmienić swój beznadziejny stan rzeczy, to mam dla Was radę: czasami warto wylogować się z internetu, w którym wylewamy swoje żale, i zająć swoją głowę czymś bardziej angażującym. Ja przykładowo wybieram czytanie.

„Czarne stokrotki” sprawiają wrażenie tworzonego przez ludzi, którzy mieli "Twin Peaks" na DVD, abonament Netflixa i budżetu tyle, co by starczyło na zaangażowanie całej zgrai znanych nazwisk.

Ale dam szansę drugiemu odcinkowi, bo lubię takie osobliwe katastrofy.

"Pod wulkanem" Damiana Kocura udowadnia, nigdy nie wiemy, kiedy będziemy zmuszeni uciekać, lub kiedy nie będzie już miejsca, do którego chcemy wrócić. W każdej chwil możemy stać się uchodźcami.
To kino wielkiej tragedii utkane z małych elementów.

"Robactwo" Sébastiena Vaničeka to przede wszystkim horror o jadowitych pająkach, ale kiedy tylko zedrzemy z niego pierwszą warstwę pajęczyny, zauważymy, że stara się opowiedzieć również o Francji. O Francji jako kraju, który ostatecznie nie poradził sobie z kryzysem uchodźczym.

🕷️ tiny.pl/5yxdt6vg

"Heretic" to nie tyle film o religii, co o męskiej potrzebie sprawowania kontroli i władzy. Twórcy filmu ukryli pod powierzchnią nudnego, sztampowego straszaka pewną uniwersalną prawdę - cały świat zbudowany jest na kłamstwie, a stoją za nim faceci, a raczej ich nabrzmiałe członki.

No, jeszcze tylko coś obejrzeć/przeczytać i do spania.

Dobranoc.

"Robactwo" Sébastiena Vaničeka znalazło żyzny grunt w moim ciele, bo podczas seansu drapałem się po nim całym. To jeden z najlepszych horrorów, jakimi uraczono nas ostatnimi laty!

Więcej w mojej recenzji:

wildweekly.pl/2024/12/03/r...

To jeden z może pięciu wartych uwagi seriali od Netflix. Change my mind.

Będąc ostatnio w Rzymie pierwszy raz naprawdę wstydziłem się za mój Polski, chłopski ryj wśród tych wszystkich potomków Spartan i patrycjuszy…

Po trzecim odcinku z pełną świadomością stwierdzam, że „Diuna: Proroctwo” ma największy problem nie z telewizyjną jakością, a bełkotliwym, rwanym scenariuszem.

Smacznego, poniedziałkowego śniadanka!

Totalnie jeden z najbardziej przerażających dokumentów Kieślowskiego. „Z punktu widzenia nocnego portiera” udowadnia tylko, jak łatwo indoktrynować człowieka. A ludzie, no cóż, wciąż są tacy sami 🤷🏻‍♀️

„Nowy smak wiśni" od Netflix agreguje w sobie wszystko, czego dziś potrzebuje kino grozy. Idealnie balansuje na granicy arthouse'u, taniej pulpy i Lynchowskiego oniryzmu. Podoba mi się, jak współczesny feminizm i kultura queer znajduje tutaj połączenie z tradycjami oraz wierzeniami Mezoameryki.

„Heretic” to film o białym facecie, wykorzystującym religijne populizmy w celu przekonania do siebie ludzi, nawet jeśli jego interesy przeczą interesom suwerena. Studio A24 ma odwagę puszczać ten film w dobie skandalicznych wyborów w USA…