“รายงานสถานะ“

วินเทอร์โซลเจอร์เงียบไปสักครู่ ก่อนจะขยับปากเอ่ยเสียงแผ่ว แต่ราบเรียบและว่างเปล่า ปราศจากอารมณ์ใดๆ ที่เคยมีก่อนหน้านี้

“พร้อมรับคำสั่ง”

เผาไหม้ทุกส่วนของความเป็นมนุษย์ เสียงกรีดร้องแผดดังอย่างทุกข์ทรมาน แต่ไร้ซึ่งการแยแส

ภาพความทรงจำใดๆ ที่ยังหลงเหลือ แม้เป็นเศษเสี้ยวก็จะถูกลบล้าง คำว่าบัคกี้ก็ถูกทำลายทิ้งไปอีกครั้ง สิ่งที่ควรจะจำและยึดมั่นที่สุดได้ถูกลบล้างออกไปจากเครื่องมือ

เขาไม่รู้ว่ามันนานเท่าไหร่ หรือจนกว่าเขาจะดำดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความว่างเปล่า และเมื่อกระแสไฟฟ้าหยุดลง ร่างของเขาก็อ่อนระโหยลงบนเก้าอี้ +

น้ำตาคลอ ปากสั่นอยากจะบอกให้หยุดแต่ก็นิ่งงัน เพราะไม่มีประโยชน์ ที่ครอบปากถูกสอดเข้าไป เขากัดแน่นราวกับรู้งาน ตามด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เคลื่อนติดเข้าที่ขมับทั้งสองข้าง เขาได้ยินเสียงครืนหึ่งๆ ของอุปกรณ์ไฟฟ้าที่กำลังเปิดใช้งานกับตัวเขาโดยเฉพาะ

กับเครื่องมืออย่างเขาโดยเฉพาะ

ความเจ็บปวดแล่นปราดผ่านสมองราวกับสายฟ้าแลบ กระแสไฟฟ้าแทบจะทำลายทุกเส้นประสาทที่เขามี +

บัดนี้สั่นระริก ความหวาดกลัว ความสับสนอยู่เบื้องลึก เป็นความรู้สึกที่เครื่องมือไม่ควรมีเลย

“แต่ในเมื่อคุณชำรุดขณะปฏิบัติภารกิจ ดังนั้นจะต้องได้รับการตั้งโปรแกรมใหม่”

เขารู้ดีว่าจะต้องเจออะไรหลังจากทำภารกิจ ต่อให้ไม่พลาดก็รู้ดีว่าจะต้องถูกทรมานและล้างสมอง ถึงจะถูกลบความทรงจำใดๆ ออกไป แต่เขากลับจำเก้าอี้ตัวที่นั่งอยู่ได้อย่างแม่นยำ รับรู้ถึงความเจ็บปวดที่ต้องเผชิญ +

“อธิบายเหตุการณ์”

“เป้าหมายไม่ได้อยู่คนเดียว มีพลเรือน–”

“ข้ออ้าง” เสียงของเจ้าหน้าที่ที่อยู่เบื้องหน้าเขาตัดบทในทันทีขณะที่กำลังพยายามจะอธิบาย แต่ไม่ว่าจะงัดคำกล่าวใดออกมาก็คงจะไร้ผล ฟังไม่ขึ้น

“คุณถูกติดตั้งมาเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วง ไม่ว่าจะมีพลเรือนกี่คน คุณจะต้องทำให้สำเร็จ”

ดวงตาสีฟ้าเทาเคลื่อนไหว ระหว่างเจ้าหน้าที่ตรงหน้า ทางด้านซ้าย และด้านขวา ดวงตาที่คมกริบเย็นชา +