ถ้ามีเลขที่ชอบอยู่ด้วยมันคงทำให้มั่นใจกว่า แต่เธอกับเขาอยู่คนละสี แถมอาร์ชีก็ตัวใหญ่เกินกว่าจะยัดตัวใส่เสื้อได้

“อืม... แต่นายใส่แล้วจะเป็นไงนะ”

เวนดี้หลุดหัวเราะเพราะภาพในหัว ”ก็น่ารักดีนะ เป็นเบบี้ที“

ทำไมถึงจะไม่เท่ล่ะ คนที่มุ่งมั่นทำอะไรอย่างเต็มที่ ในสายตาของเธอแล้ว นั่นน่ะดูเท่มาก ๆ เลย

เวนดี้หัวเราะให้ท่าทางขัดเขินของเขา จะบอกว่าเอ็นดูก็คงได้ ทั้งพอได้ยินคำอธิบายถึงเลข 7 เธอก็มองเลขประจำตัวของตัวเองสลับกับเขา

“ฉันมีเลข 7 อยู่เยอะเลย”

”เอาไปไหม ทางนี้ไม่ได้ใช้แล้วล่ะ“

+

(เดินคลำทางไปเข้าห้องคนอื่น…)

คิดเเบบนั้นจึงเผลอหลบเลี่ยงสายตาไปทางอื่นก่อนจะหาเรื่องอื่นคุยกลบเกลื่อน ความรู้สึกเขินปนดีใจของตัวเองในตอนนี้

“ ผมเคยได้ยินมาว่าเลข7เป็นเลขนำโชคของทางยุโรปนะครับ ”

(คนสวยยยย ไม่ร้อนค่ะ อบอุ่นถ้ามีคุน)

มือที่ยื่นมาถูกรับแปะเสียงดัง ‘เพี๊ยะ!’ เวนดี้เกี่ยวปลายนิ้วกับช่องว่างระหว่างนิ้วของคนตรงหน้า

“ไม่ไหวแล้ว ไปนอนกันเถอะ” เธอดึงมือนั้นเล็กน้อยให้เดินตามไปยังทางแยกแบ่งฝั่งหอพัก ไม่ลืมช่วยแบกอุปกรณ์ของอาร์ชีไปด้วย

”ฝันดีนะ“

เธอบอกทั้งที่ตายังลืมบ้างไม่ลืมบ้าง กิจกรรมตลอดวันส่งผลให้เธอคิดถึงเตียงนอนอุ่น ๆ กับหมอนนุ่ม ๆ แต่ก็ไม่ลืมที่จะบอกลา

(ชี้คุณ ชี้ ๆ ๆ 🫵🏻😣)

เธอส่งจานสะอาดให้เขาช่วยเช็ด มีสองแรงย่อมดีกว่า ไม่นานชุดจานแก้วสุดน่ารักของอาร์ชีก็เงาวับ จัดเรียงเรียบร้อย

เวนดี้เท้าเอวมองผลงาน “เริ่ด… เราเป็นทีมที่ดี”

เห็นเขาตามมาเธอก็อมยิ้ม ความจริงเหนื่อยทำแล้ว ยังต้องมาช่วยล้างอีกก็รู้สึกเกรงใจอยู่นิดหน่อยเหมือนกัน

“ถึงจะทำอาหารไม่เป็น แต่เรื่องล้างแก้วเนี่ย เก่งมากนะ” เวนดี้พูดอวด ๆ ใช้ฟองน้ำเช็ดถูขอบปากอย่างชำนาญ เพราะช่วยงานในบาร์ของครอบครัวบ่อย แล้วเครื่องล้างก็ไม่ทันใจด้วย

ล้างไปก็ตาปรือไป เลยเวลานอนของเธอจนรู้สึกง่วงขึ้นมา

“พอล้างเสร็จก็เช็ดให้แห้งจะได้ไม่เป็นคราบน้ำ”

+

คำชมทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้รับการเติมเต็มพื้นที่ในหัวใจ และชัยชนะสำหรับเธอมันก็สำคัญมาก พอ ๆ กับที่เวนดี้ขยาดกลัวการได้ที่สอง

หญิงสาวผมสีอัลมอนด์กำลังอารมณ์ดี

“เหรอ...“ เธอช้อนตามองอาร์ชี ท่าทางปกติในการหว่านเสน่ห์

”ฉันก็... คิดว่านายดูเท่มากเลยล่ะ“

ไม้ไอติมที่หมดแล้วถูกเขี่ยเล่นกับพื้นหญ้า บางทีคำพูดนั้นอาจเป็นเรื่องจริงก็ได้ เธอจึงดูขัดเขินเมื่อเอ่ยปากชมเขา

แค่ทำตัวแบบที่คิดว่าคนอื่นจะชอบ แบบที่คิดว่าอาร์ชิบาลด์คนนี้จะชอบก็เท่านั้น

“ฉันจะระวังตัว“ ในที่สุดเธอก็เลิกคิด ยิ้มให้เขาด้วยท่าทางเด็กดีว่านอนสอนง่าย

”อืม ให้ช่วยล้างนะ เอาใส่เครื่องล้างจานเดี๋ยวแก้วน่ารักโดนขโมย“

มันดึกมากแล้ว เพื่อป้องกันไม่ให้เขายัดขนมเพิ่มอีก เวนดี้จึงชิงเก็บจานเก็บแก้วที่หมดแล้วไปยังอ่างล้าง

พอปลายจมูกโด่งสัมผัสกันเวนดี้ก็ย่นคิ้ว เหมือนไม่คิดว่าเขาจะกล้าเข้ามาใกล้ ทว่าคำเตือนของอาร์ชีกับการใช้นิ้วดันคุกกี้ให้เข้าไปในปากก็ทำเอาอยากหัวเราะออกมาแทน

“อั้นเอ๋อ” (งั้นเหรอ) เธอยกมือปิดปากที่มีคุกกี้รสส้มเคี้ยวกรุบ ๆ อยู่ นัยน์ตาสีเทาหม่น เหลือบมองด้านบนราวกับกำลังครุ่นคิด

‘ฉันเป็นคนนิสัยน่ารักตั้งแต่เมื่อไหร่กัน’

+

เวนดี้ดูงุนงงเมื่อเขาบอกว่าขออันได้น้อย การเสียสละทำให้เธอที่จงใจมาง้อเม้มริมฝีปากนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดไอติมคำเล็ก ๆ เข้าปาก

รสชาติสดชื่นเปรี้ยวอมหวานชวนให้ความรู้สึกเหนื่อยหายไป แทนที่ด้วยรอยยิ้มบนริมฝีปากอิ่ม

“อืม... ได้ดูฉันเตะบอลป่ะ“

”ฉันแอบดูจากอีกฝั่ง“ เธอไม่ได้หันมองเขา แต่กำลังมองไปยังสนามสีเขียวซึ่งกำลังโดนทำความสะอาดหลังการแข่ง

“จะเดินไปส่งงั้นสิ” เวนดี้ที่หยุดขำได้แล้วกระโดดลงจากทางเท้าเพื่อเดินลัดสนามไปยังอาคารหอพัก

ต้องพยายามไม่มองหน้าคอรัล ที่กำลังนวดแก้ม เพราะไม่อยากหัวเราะอีกรอบ

“ขยันจริง...”

“นี่ หนุ่ม ๆ ว่ายน้ำเนี่ยมีจำนวนน้อยกว่าสาว ๆ ใช่ไหม ทำไมกันนะ” เธอชวนคุยไปเรื่อยอีกแล้ว