ใครอีกคนก็เช่นกัน เจ้ามังกรเกล็ดสีน้ำเงินที่กลิ้งได้ค่อย ๆ กลับกลายเป็นชายผมสีฟ้าตัดสั้น
ใบหน้าคมคายเช่นเดียวกันหากแต่มันดูแข็งกร้าวกว่าอย่างเห็นได้ชัด
กระทั่งปีศาจอีกตนก็ยังเปลือยกายเดินตรงมาหาแล้วทำหน้าเหนื่อยใจ ฮัน มารุไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ตรงไหนก็ถูกปีศาจที่ถูกเรียกขานว่าเทพมังกรเชยคางขึ้น
“เจ้า…ดูซูบผอมและอ่อนแอกว่าที่ข้าคิด พวกมนุษย์โง่เง่านี่ ข้าน่ะจะทำให้มันทรมานมากกว่านี้”
ใครอีกคนก็เช่นกัน เจ้ามังกรเกล็ดสีน้ำเงินที่กลิ้งได้ค่อย ๆ กลับกลายเป็นชายผมสีฟ้าตัดสั้น
ใบหน้าคมคายเช่นเดียวกันหากแต่มันดูแข็งกร้าวกว่าอย่างเห็นได้ชัด
กระทั่งปีศาจอีกตนก็ยังเปลือยกายเดินตรงมาหาแล้วทำหน้าเหนื่อยใจ ฮัน มารุไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ตรงไหนก็ถูกปีศาจที่ถูกเรียกขานว่าเทพมังกรเชยคางขึ้น
“เจ้า…ดูซูบผอมและอ่อนแอกว่าที่ข้าคิด พวกมนุษย์โง่เง่านี่ ข้าน่ะจะทำให้มันทรมานมากกว่านี้”
ซอนอูชอบแอบถ่ายรูปฮันมารุเอาไว้เยอะๆไม่ว่าจะตอนทำหน้ายิ้มเห็นเขี้ยว ยิ้มเขิน เขินจนหน้าแดง ล่กลั่ก หรือแม้กระทั่งตอนเจ็บหนักก็ไม่วาย แล้วเอามานั่งดูคนเดียว เผลอๆตั้งเป็นวอลเปเปอร์ด้วย ส่องไปยิ้มไปพอเขาเข้ามาทักจริงๆก็เก็กแอ็คด่าเขาเหมือนเดิม (เอ้า)
รูป
↓
คนร้ายลักพาตัว(?)
“ อย่าดิ้นแรงนักได้ไหมเชือกมันจะหลุดเอา ”
“ ถึงบ้านแล้วแกจะปล่อยหมาออกจากปากเท่าไหร่ก็เชิญ.. ถ้าแรงยังเหลือนะ ”
“ ทำไม ”
" ตอนอยู่กับไอสวะนั้นไม่เห็นจะงอแงเลย ”
“ ทำตัวเชื่องให้เหมือนหมามีเจ้าของแล้วหน่อยสิฮันมารุ ”
คนร้ายลักพาตัว(?)
“ อย่าดิ้นแรงนักได้ไหมเชือกมันจะหลุดเอา ”
“ ถึงบ้านแล้วแกจะปล่อยหมาออกจากปากเท่าไหร่ก็เชิญ.. ถ้าแรงยังเหลือนะ ”
“ ทำไม ”
" ตอนอยู่กับไอสวะนั้นไม่เห็นจะงอแงเลย ”
“ ทำตัวเชื่องให้เหมือนหมามีเจ้าของแล้วหน่อยสิฮันมารุ ”