"นี่แกล้งคืนกันเหรอ เดี๋ยวเถอะ" คล้ายกับดุแต่สวนทางกับสีหน้านัก เธอกลับยิ้มแย้มมีความสุข

ไม่รู้ทำไม ทุกเวลาที่ได้อยู่กับผู้ชายคนนี้เธอรู้สึกสบายใจอย่างน่าประหลาด

แต่แน่นอนว่าเธอเองก็รับรู้คำตอบในใจ เพียงแค่ยังไม่ได้พูดออกไปก็เท่านั้น

"สบายใจดีจัง"

“แบบนั้นยิ่งเก่งเข้าไปใหญ่ ก็เวลาได้อะไรมาด้วยความพยายาม มันจะยิ่งรู้สึกถึงคุณค่าใช่ไหมล่ะ” เวนดี้มองคุกกี้รูปหมีที่โดนกัดหูขาด

ได้ยินอาร์ชีเสนอให้ชิมรสช็อกโกแลตชิพก็หันไปมองอย่างสนใจ ก่อนโน้มตัวไปงับคุกกี้รูปหมาตรงปลายหู ครั้งนี้กินทีเดียวทั้งชิ้นเลย

“อร่อย! ฉันชอบช็อกโกแลตที่สุดเลย” เวนดี้เอ่ยชมหลังกลืนเรียบร้อย ยกแก้วโกโก้ขึ้นจิบตาม

”นายหลอกให้ฉันกินเยอะอยู่รึเปล่า ห้ามนะ“

"จะไม่เลี้ยงกันจริง ๆ เหรอ"

สวมบทแมวอ้อนทันที เรื่องพลิกแพลงบุคลิกไปเรื่อยนี่ถนัดนักแหละ

แอบเหลือบตามองมือก็อมยิ้มเล็ก ๆ มีความสุขมากจริง ๆ

"อื้อ ยิ่งได้จับมือก็ยิ่งสดชื่น"

(ยังจะ)

ภายใต้ความเงียบ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นดูเปลี่ยนไป
ราวกับปีศาจผู้พยายามจ้องลึกขุดค้นตามหาบางสิ่งบางอย่างไม่รู้จบ

เฝ้ารอกระชาก อะไรก็ตามที่ยังหลงเหลืออยู่

"ฉันจะเชื่อเธอได้ยังไง?"

และถ้าหากเธอไม่ใช้โอกาสนี้ในการผลักผู้ชายไฮยาซินธ์ โลวาโต้ออกไป
เขาอาจจะลงมือทำอะไรที่เลวร้ายสำหรับเราทั้งคู่จริงๆ

(พ๊อ)

(ตรงนั้นก็เหยิน 🫵🏻)

(อฟช.สักพักแล้วค่ะ แต่เพิ่งได้วาด 😭)

(แล้วมาจริง)

(หา)