“แสดงว่า ฉันจับนายได้สินะ”
เวย์พลางจับชายเสื้อเด็กหนุ่ม พลางกระตุกเบาๆ “ฉันจับแบบนี้แล้วกัน ไปกินข้าวกัน“ เด็กหนุ่มยิ้มร่าพลางเดินนำหน้าอีกฝ่าย

เด็กหนุ่มหยุดชะงักก่อนจะมองอีกฝ่าย “นายคงเห็นฉันเป็นแค่เด็กแว่นไม่สุงสิงกับใครสินะ” เขากล่าวพลางยกมือจับต้นคอ
“จริงๆฉันเป็นคนติดสกินชิพน่ะ…(?)”
“แบบว่าตอนอยู่โรงเรียนไม่ค่อยได้คุยกับใครบ่อยมั้ง”เวย์ยิ้มเจื่อนๆ
(น่าทัชน่าแตะของจริง🙂‍↕️)

“ยังไม่หิวเท่าไหร่…”
เขาพูดพลางยักไหล่ ก่อนจะหันกลับมายิ้มนิดๆ
“แต่ถ้าได้กินนายรองท้องก่อน ก็คงดี”เจ้าตัวยักคิ้วให้ ท่าทางเหมือนจะล้อเล่น

“ล้อเล่นน่า อย่าทำหน้าแบบนั้นดิ” เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะดันไหล่อีกฝ่ายเบาๆ ด้วยหลังมือ “แต่ก็แค่คิดไว้ก่อน…เผื่อมื้อเที่ยงจะไม่มีอะไรอร่อย”

เขาหยุดอยู่ตรงหน้าอีกคน ยื่นมือออกมาเหมือนจะชวนจับ
“งั้นตกลงจะไปหาอะไรกินด้วยกันมั้ย? หรือจะให้ฉันลากไปดีๆ”

หลังจากนั้นไม่นานความเร็วก็ค่อยๆเพิ่มขึ้น เขาพลางวนกับเด็กฝึกของเขา3-4รอบก่อนจะออกจากลานน้ำแข็งเพื่อมองเด็กหนุ่มฝึกสเก็ต

เวย์จับเวลาในการฝึกแต่ละอย่างของเด็กหนุ่ม ก่อนจะจับปากกาเขียนสถิตพลางอมยิ้มที่เด็กของเขาพัฒนาอย่างรวดเร็ว

เขามองนาฬิกาที่ข้อมือด้านซ้าย

“เที่ยงแล้วนะ เหนื่อยรึยัง!!”เวย์เอ่ยปากตะโกนบอกคนในลาน