ร่างเล็กลิ้งไถลออกมาจากความมืดด้านหลัง วิเวียนตั้งตัวนั่งในจังหวะสุดท้าย สายตาจับจ้องยังจุดที่พึ่งหนีออกมา

ฝ่ามือกำมีดข้างเอวไว้แน่นขณะมองกลับไปว่าอะไรก็ตามที่ไล่กวดเธอมาจะโผล่ตัวให้เห็นเมื่อไหร่

"..."

แต่ทว่ากลับไม่มีสิ่งใดหรือเสียงไหนเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย ราวกับทุกอย่างหยุดและถูกตัดขาดไปในทันทีที่เธอก้าวขาเข้ามาอยู่ในโถงใหญ่นี้

เด็กสาวกลืนน้ำลายหนืดลงคอที่แห้งผาก

+

ต่างเพียงเธอไม่ได้รู้สึกสนุกด้วยแต่อย่างใด

และกระแสน้ำไหลเชี่ยวกรากที่ดูอันตรายนี่เป็นของจริงที่หากตกลงไปคงตายได้จริงๆ

...ก็เท่านั้น

เพราะงั้นจะบอกว่าเป็นการใช้เวลาให้คุ้มค่าไม่สูญเปล่าก็คงได้
สายตาเหลือบมองไปยังกระดองที่อยู่ใกล้ที่สุดขณะมัดผมให้อยู่ในทรงเหมือนก่อนหน้า

'ดูเหมือนว่ารอบนี้จะไม่ยากแฮะ..'

สำหรับเธอน่ะนะ

วิเวียนกระโดดและกระโจนไปมาอย่างคล่องแคล่วและชำนาญ
ราวกับว่าเป็นเด็กน้อยที่กำลังสนุกกับพื้นที่จำลองในจินตนาการ

+

เพราะต้องรอให้ชุดแห้งเพื่อสะดวกต่อการเคลื่อนไหว แม้จะใช้เวทมนตรช่วยเร่งผลของมันแล้วก็ตามแต่วิเวียนก็ยังเสียเวลามากไปกับที่นี่อยู่ดี

แต่อย่างน้อยเมื่อเนื้อตัวสะอาดสะอ้าน ความขุ่นมัวที่มีอยู่ในจิตใจเองก็ได้เลือนหายไปเช่นกัน

และที่สำคัญ การใช้เวลาอยู่ที่นี่นั้นก็ไม่ได้สูญเปล่าแต่อย่างใด
เธอจำการเคลื่อนไหวของพวกเต่าเหล่านี้ได้แล้ว

ทั้งยังทดสอบแล้วด้วยว่ามันมั่นคงพอที่จะให้ตนใช้เพื่อข้ามลำธารไป

+

เธอจะไม่มีทางทำอะไรทั้งๆที่ยังอยู่ในสภาพน่าอดสูแบบนี้แน่นอน
แม้จะเชี่ยวกรากแต่หากยังอยู่บนฝั่งและใช้เวทช่วยเธอก็ใช้ประโยชน์จากมันได้

หลังจากเดินไปหลบในจุดที่ดูจะปลอดภัยที่สุดได้
วิเวียนถอนหายใจ ใช้มานาควบคุมน้ำและสร้างเป็นลูกบอลขนาดเล็กขึ้นมา
เธอแกะผมที่มัดไว้ ปล่อยให้มันสยายออก และเริ่มจัดการแกะคราบโคลนออก

....
..
.

+

หยิบข้าวของกลับมาสวมใส่ก่อนมุ่งไปยังเสียงที่ว่า
ใช้เวลาไม่นานนักก็พบกับลำธารขนาดใหญ่ดั่งที่คิดไว้จริงๆ

"..."

ทว่าสิ่งที่ชวนให้รู้สึกประหลาดใจคือท่ามกลางกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก วิเวียนมองเห็นกระดองของเต่าหลายตัวที่ลอยแน่นิ่ง..ไม่สิ เคลื่อนไหวไปมาช้าๆ

ราวกับว่าพวกมันไม่ได้รับผลกระทบจากสายน้ำเลยแม้แต่น้อย

"ขอล้างตัวก่อนก็แล้วกัน..."

+

เธอในตอนนี้มีสภาพดูไม่ได้เลยหลังจากที่พึ่งเกลือกกลิ้งโคลนตมมา

'ถ้าถูกเห็นเข้าคงน่าอายแน่ๆ'

คิดแบบนั้น

วิเวียนที่ครั้งหนึ่งเคยเนื้อตัวสะอาดสะอ้านและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ
ภาพลักษณ์นั่นคงพังทลายหายไปไม่เหลือชิ้นดีแน่นอนหากมีใครมาพบเจอเข้าในตอนนี้

'อยากเจอที่ให้ใช้ล้างตัวได้จัง...'

เมื่อตั้งใจแบบนั้นหูจึงได้ยินเสียงธารน้ำไหลจากไกลๆ
เธอพลิกตัวขึ้น ปัดฝุ่นดินที่ถึงทำไปก็ดูไม่ช่วยอะไร

+

กระจายน้ำหนักให้ทั่วร่างและเคลื่อนไหวให้เหมาะสมเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกดึงกลับลงไป

และจนในที่สุดก็ผ่านพ้นจากส่วนที่เป็นโคลนออกมา
วิเวียนล้มลง หงายหลังบนพื้นแข็งและโกยอากาศหายใจเข้าปิดราวกับว่าไม่ได้ทำสิ่งนั้นมานาน

"ฮ่า...หลุดออกมาได้แล้ว"

....ให้ตายสิ

ไม่รู้ด้วยว่าแอ่งตรงนั้นลึกลงไปถึงแค่ไหนแต่จะยังไงถึงไม่จมลงไป การติดอยู่ในโคลนแบบนั้นนานๆก็เป็นหายนะอยู่ดี

+

เธอปรับท่าทาง เอนตัวลงเล็กน้อย ถ่ายกระจายน้ำหนักให้ทั่วร่าง
สร้างพื้นผิวของตนเองให้กว้าง..กางแขนออกช่วยทรงตัว

ช้าลงแล้ว

'ดึงตรงๆไม่ได้ ต้องค่อยๆหมุนปลายเท้า..'

ให้เป็นแนวเดียวกัน แบบนั้นจะช่วยลดแรงเสียดทานและหลุดออกง่ายกว่า

เมื่อเท้าทั้งสองหลุดกลับขึ้นมาได้ เด็กสาวจึงเริ่มใช้มือและแขนพยุงตัวคลานไปข้างหน้าช้าๆ

+

วิเวียนลืมตาขึ้น ถึงแม้ว่าจะจมลงไปในระดับขาอ่อนแล้วแต่ก็ไม่มีวี่แววของความกระวนกระวายเหมื่อนเมื่อครู่ปรากฏให้เห็นออกมา

เธอสูดหายใจ คิดย้ำๆกับตนเองว่าไม่มีทางที่เรื่องการเอาตัวรอดในป่านั่นจะเป็นคำลวงได้หรอก
อย่างน้อยความรู้ที่ผ่านมาก็เป็นจริง

เพราะงั้น

"ฟู่ว..."

วิเวียนถอดขนสัตว์และอุปกรณ์บางส่วนที่เกะกะและขว้างออกไปให้พ้นโคลน

+

บทสนทนาที่แฝงไปด้วยความนัยและภาพของความตายที่ย่างกรายสู่สัตว์น้อยเบื้องหน้า

ราวกับว่าทั้งสองส่วนเปรียบเหมือนกระจกซึ่งสะท้อนภาพไปมาระหว่างกัน

[...ค่ะ ข้าเข้าใจ]

กวางตัวนั้นที่กำลังดิ้นพลาน—และเด็กสาวหูยาวที่กำลังยืนก้มหน้า

[ดี...ต่อไปข้าจะบอกวิธีเอาตัวรอดจากสิ่งนี้ให้...]

——

+

[แต่ท่านเคยบอกว่า...]

[เงียบซะ..แล้วจงดูไว้ เรียนรู้ว่าการกระเสือกกระสนนั่นไม่ช่วยอะไร]

นัยน์ตาขาวโพลนนั่นจับจ้องมองมา ราวกับจะขุดลึกเข้าไปหาก้นบึ้งในจิตใจของเด็กเบื้องหน้า

ฝ่ามือที่จับไว้ก็เริ่มบีบแน่นจนเกิดความรู้สึกเจ็บปวดเช่นกัน

[....]

[เจ้าเป็นเด็กฉลาด—ฉลาดเกินไป คงเข้าใจดีว่าข้าหมายถึงเรื่องไหนใช่ไหม?]

+

——

[ดูไว้ซะเด็กน้อย...สิ่งนี้เกิดขึ้นไม่ง่ายในป่าของเรา]

ภาพของลูกกวางที่ดิ้นเร้าไปมาอยู่บนผืนดินและค่อยๆจมลงไป

[..ท่านจะไม่ช่วยมันเหรอ?]

เด็กสาวพยายามหยิบบางอย่างมาเพื่อที่จะยื่นให้ แต่ข้อมือเล็กก็ถูกบีบกระชากไว้จากร่างใหญ่ข้างๆตัว

[เราได้เสบียงมากพอสำหรับวันนี้แล้ว มันไม่มีประโยชน์พอ ก็ปล่อยทิ้งไป]

+

ต้องอยู่นิ่งๆเข้าไว้...
โคลนดูด...โคลนดูด
ควรทำอย่างไงกับมันนะ?

วิเวียนหลับตาลง ฝ่ามือกุมคางไว้ พึมพำบางอย่างราวกับกำลังขุดคุ้ยอะไรบางอย่างออกมา

สู่ความทรงจำที่ฝังลึกยิ่งกว่า สู่ส่วนก่อนหน้าที่ครั้งนึงยังเคยอาศัยอยู่กับซีลนาร์วี

....ด่ำดิ่งลงไปสู่จุดที่มีแต่ความรู้สึกเกลียดชังมากมาย

+

เพราะความทะนงที่ตนเติบใหญ่ท่ามกลางพงไพรมาตั้งแต่เล็กนั่นเอง

วิเวียนพยายามขยับขา แต่ยิ่งเคลื่อนไหวเท่าไหร่ก็ยิ่งจมลงไปไวมากยิ่งกว่าเก่าหลายเท่าตัว

และตอนนี้เธอจมลงไปจนถึงระดับหัวเข่าแล้ว

"ใจเย็นก่อน..ข้าต้องใจเย็น!"

เธอหยุดเคลื่อนไหว และตั้งสติเพื่อสำรวจว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนบ้าง และจะรับมือกับมันอย่างไร

สิ่งแรกที่เข้าใจได้อย่างไม่ยากเย็นคือร่างกายของตนจมดินช้าลง

+

แย่แล้ว

ไม่ว่ามองไปทางไหนก็ดูจะไร้สิ่งให้ใช้คว้าจับดึงตนเองกลับขึ้นไปได้เลย

ทำไงดี โซ่นี่จะปาไปถึงต้นไม้นั่นมั้ย?
หากว่าใช้เวทล่ะ—ไม่สิ ควรใช้อะไร
ถ้าทำแล้วยิ่งแย่กันไปใหญ่ก็จบเห่

วิเวียนเก่งเรื่องการมองให้ไกลออกไป แต่ในบางครั้งก็หลงลืมถึงสิ่งที่อยู่ใกล้ตัว

ในหนังสือหรือความรู้ที่อ่านมากมาย เธอไม่ได้สนใจหัวข้อเกี่ยวกับสถานที่ในป่าเลย

+

สิ่งที่เธอซึ่งอาศัยอยู่ในป่าฤดูหนาวแทบตลอดไม่คุ้นเคยและเผลอมองข้ามไป

เพราะแค่เห็นว่าเป็นป่าก็เลยก้าวเดินออกไปโดยที่คิดว่ามันเป็นแค่ดินชุ่มน้ำเล็กน้อยก็เท่านั้น

ที่สำคัญ เจ้าโคลนนี่มันอยู่ตรงปากทางออกแทบจะทันทีเลย

ไม่แปลกที่วิเวียนจะพลั้งพลาดพาตนเองมาอยู่ในสถานการณ์นี้ แต่ใจหนึ่งก็ตำหนิติเตียนตนเองที่โง่งมและหละหลวมถึงเพียงนี้

"ด เดินออกมาลึกเกินไป!"

+

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องการเคลื่อนไหว..ตั้งแต่ก้าวเดินจากส่วนที่เป็นแผ่นหินออกมาก็รู้สึกได้ว่าก้าวยากขึ้นเรื่อยๆ

—ก้าวยาก..?

'เดี๋ยวนะ!?'

วิเวียนก้มลงมองพื้นที่ตนยืนอยู่ในทันที

"ดึงไม่ออก...นี่มัน!!"

สิ่งที่จะเกิดขึ้นได้แค่ช่วงสั้นๆ ในเวลาที่หิมะเริ่มละลายหรือย่างกรายเข้าไปในส่วนต้องห้ามเท่านั้น

'โคลนดูด!'

+

'...หรือว่าโถงเมื่อกี้คือทางเข้าไปสู่เขาวงกตที่เราตกลงมาเฉยๆกันนะ..'

คิดอะไรไปเรื่อยขณะก้าวเดินไปเบื้องหน้า

บอกตามตรงเลยว่าถึงแม้จะเป็นป่าเหมือนกัน แต่ว่าป่าพวกนี้มันแตกต่างจากแบบที่วิเวียนคุ้นเคยพอสมควร

เปียกชื้น ยืนยาก เดินลำบาก หากจะให้เทียบกับป่าหน้าหนาวที่คุ้นเคยแล้วก็ไม่ใช่ที่ที่จะอยากอยู่ด้วยนานๆสักเท่าไหร่

+

ภาวนาให้ทั้งหมดนี่เป็นเพียงแค่ผลกระทบจากความเครียดและเวทมนตร์ที่ไม่รู้จักก็เท่านั้น

วิเวียนก้าวเดินอย่างมั่นคงและหนักแน่นไปด้านหน้า แม้สายตาจะมองตรงแต่ก็ยังคอยสอดส่องว่าหากเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นมาจริงๆจะกระโจนหลบหรือหนีได้อย่างไร

...

กระทั่งทัศนวิสัยเบื้องหน้าแปรเปลี่ยน ยามเมื่อแสงสว่างสาดสู่สายตา
เธอออกมานอกอาคารอีกครั้ง...รอบกายเป็นป่ารกชัฏที่เต็มไปด้วยพืชพรรณมากมาย

+

เพราะงั้นจึงไม่ได้รู้สึกเลยว่าที่กำลังยืนจ้องมองรูปปั้นงี่เง่าทั้งหมดนี่อยู่เป็นการเสียเวลาเลยแม้แต่น้อย

"...ฟู่ว..."

อยู่แบบนั้นอีกพักใหญ่ เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นต่อจริงๆ วิเวียนจึงค่อยๆลดการป้องกันลง

เธอสูดหายใจ ยืดตัวตรงขึ้นอย่างผ่าเผยเหมือนหลายนาทีก่อนหน้า

'ถ้าไม่ไปโดนกลไกอะไรเข้าหรือเป็นโกเล็มจริงๆก็คงดี'

+

วิเวียนยังคงจ้องมองไปที่นัยน์ตาแข็งกระด้างเหล่านั้น ขณะใช้หูของตนเองรับฟังเสียงที่อาจจะเกิดขึ้นจากการซุ่มจู่โจมจากโดยรอบเช่นกัน

....

แต่ถึงแบบนั้นก็ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นอีกเลย

'ขู่ให้ตกใจเล่นรึ...?'

ก็อยากจะเชื่อแบบนั้นอยู่หรอก แต่หากไม่ระแวงกับทุกอย่าง...ระมัดระวังกับทุกสิ่งเรื่อยมาเธอก็คงไม่มีโอกาสได้ยืนหายใจมีชีวิตอยู่แบบนี้

+

แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงสงบใจ ควบคุมร่างกายไม่ให้สั่นเป็นลูกนกแรกเกิดไว้ได้อย่างสมบรูณ์ แม้สัญชาตญาณจะกรีดร้องให้หนีก็ตาม

แต่จะหนีไปไหนล่ะ!?

นั่นคือเหตุผลที่ยังทำให้ยืนแน่นิ่งอยู่ตรงนี้
เหมือนกับสัตว์เล็กที่ถูกนักล่าซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าจ้องมองมา

แค่คงสติไว้ไม่ให้กระเจิดกระเจิงจนทำอะไรสุ่มเสี่ยงก็นับว่าเต็มกลืนแล้วสำหรับเธอ

"อึ่ก.."

แม้จะเชื่องช้า แต่ทว่าเวลาก็ยังคงเดินต่อไป

+