Çünkü biz biliriz ki;bir yerlerde bir can,nefesle ölüm arasında salınmakta.İşte o an,umutla korku arasındaki o incecik sızıda,insan olduğumuzu en çıplak haliyle hatırlarız.Bu yüzden henüz nefes alıyorken,bunun kıymetini bilmek gerek.Hem dışarıda akan trafik,içeride atan nabzımızla yarışmasa da olur.

Unutmayın ki,sadece bir yolcusunuz.Ve her yolculuk, bir gün o siren sesinin eşliğinde, en mahrem ve en mutlak sonuna doğru hızlanacaktır.
O siren sesi sustuğunda, şehir yeniden o ağır uykusuna dalacak elbet. Fakat o sesin ruhumuzda açtığı parantez asla kapanmayacak.

Bu yüzden bir dahaki sefere o sireni duyduğunuzda,korkularınızdan kaçmak yerine onlarla yüzleşin;o sesin aslında bir umut çağrısı olduğunu hatırlayın.O ses,birinin pes etmediğinin,birilerinin hayat kurtarmak için savaştığının en dramatik,ama aynı zamanda en gerçekçi kanıtı çünkü.

Büyük şehirlerde yaşayan bizler, bu sesi o kadar sık duyarız ki ruhumuz bir savunma mekanizması geliştirir. Duyarsızlaşırız. Ancak her duyarsızlaşma, aslında insan kalabilme yetimizden koparılan küçük bir parçadır.

Yani demem o ki bekleyen için o siren sesi sonsuzluk kadar uzun, içindeki hasta için bir yaşam savaşı, biz dışarıdakiler içinse günlük akışın içine sızan keskin bir hatırlatmadır.

Kurukafanın üstündeki gönye- şakul-tesviye ise;

Ölümün en büyük hizaya getirici olduğunu sembolize eder…

Alttaki tekerlek hayatı, üstündeki kelebek ruhu, kurukafa ölümü sembolize eder…

Soldaki eflatun kumaşa sarılı asa zenginliği, sağdaki kaba kumaşa sarılı baston fakirliği…

Memento mori
(Fani olduğunu hatırla)

Memento te hominem esse
(Sadece bir insan olduğunu hatırla)

Respice post te! Hominem te esse memento!
(Arkana bak! Sadece bir insansın, hatırla!)

İşte Latince“Memento Mori” isimli tabloda da ‘fani olduğumuza’ vurgu yapılmaktadır.
Muzaffer bir Roma generali, savaştan galip çıkıp sokaklarda zafer turu atarken arkasında duran bir köle kafasının üstüne bir Defne çelengi (Tacı) tutup şunları söyler:

İnsan zihni belirsizlikten nefret eder; o siren ise belirsizliğin en gürültülü halidir. Kim? Neden? Nereye? Bu sorular cevapsız kaldıkça, zihnimiz o boşluğu kendi korkularıyla doldurur.

Etta James’in “At Last”da dediği gibi:

"At last, my love has come along / My lonely days are over, and life is like a song."
"Nihayet aşkım çıkageldi / Yalnız günlerim bitti ve hayat artık bir şarkı gibi."

✨🖋️✍🏽

📌 Görsel, alıntır.

Birlikte yaşlanmak,sadece takvim yapraklarının dökülmesi değil;birbirinin yüzündeki her çizgide kendi hikayeni okuyabilmektir. Zorlukları birer düğüm gibi değil,bir kilimin desenleri gibi birbirine bağlamaktır sevda.

Hayat dediğin, birinin eksikliğini diğerinin tamamlaması değil; iki eksik ruhun, eksikliklerini birbirine yaslayarak dik durabilme çabasıdır. Birinin yorulduğu yerde diğeri yol olur, birinin sustuğu yerde diğeri türkü...

Aynı pencereden bakmak; dışarıdaki fırtınaya rağmen içerdeki iklimi koruma kararlılığıdır.
Birlikte susabilmek; sözün bittiği yerde kalbin konuşmaya devam etmesidir.