"ส่วนอีกเรื่องก็คือ ตอนนี้แวลกำลังทดลองสูตรอาหารใหม่ๆอยู่ แต่ดันไม่มีนักชิมเลย แวลเลียจึงอยากรบกวนทุกๆคนมาลองชิมให้หน่อยได้ไหมคะ
..."

สาวเจ้าเว้นเสียงไปพักนึงก่อนที่จะยกมือเกี่ยวผมและช้อนตาขึ้นมาอย่างออดอ้อน

"แม้แวลเลียจะเรียนที่นี่มาสองปีแล้ว แต่ยังปรับตัวยังไม่ค่อยดีเท่าไรนัก แต่ก็เริ่มดีขึ้นกว่าปีแรกแล้ว"

นั้นคือเรื่องจริงที่ว่าเธอนั้นปรับตัวได้ดีขึ้นกว่าตอนแรกอย่างมากเลยละ เพราะเธอเป็นคนที่ถือได้ว่าปรับตัวช้าแต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

"โถ่! ลำบากอะไรกันละคะ แวลเลียเต็มใจทำมาให้ทุกๆคนอยู่แล้ว ไม่ลำบากอะไรหรอกค่ะ"

เธอกล่าวปฏิเสธเพราะเธอไม่ได้รู้สูกลำบากอะไรเลย และทุกครั้งที่ไปมาหาสู่หรือคนรู้จัก เธอมักจะมีของติดไม้ติดมือไปฝากอยู่เป็นประจำจนติดเป็นนิสัยไปแล้ว

"จริงๆแล้วแวลไม่ได้มีปัญหาเรื่องใหญ่อะไรหรอกค่ะ เพียงแต่ว่า"

ท่าทีเอียงหัวสงสัยคล้ายลูกสุนัขเรียกเสียงหัวเราะเล็กๆจากนาง

“อืม..”

“ก็เพราะว่าข้าน่ะ”

“ไม่ได้อยากจะเป็นเจ้าหญิงติดวังนะสิ”

“น่าเบื่อจะตายชัก”

“ข้าอยากจะออกเดินทางผจญภัยและไปดูสิ่งอื่นข้าไม่เคยเห็น”

นางกล่าวด้วยรอยยิ้มและแววตาที่มีความฝัน ความฝันที่แม้แต่รั้วของอาณาจักรก็คงไม่อาจขังนางไว้ได้

ตัวเธอน่ะมั่นใจอยู่แล้วว่าต้องอร่อย แต่ก็นะเธอเองก็เป็นคนขี้แกล้งสะด้วยสิ แซนวิชของเธอน่จะมีบางชิ้นที่ใส่เลม่อนมากไปหน่อย พอเอามาเรียงกันเธอเองก็ไม่รู้หรอว่ามันคือชิ้นไหน แต่มันน่าสนุกนะหากมีคนทานแล้วต้องทำหน้าตลกๆ

แน่นอนว่าเธอยังไม่ให้ทุกคนได้ชิมตอนนี้หรอก

"แวล แซนวิช"

"โอ๊ะ ขอบใจที่ช่วยเตือนนะวาล"

แน่นอนว่าการมาครั้งนี้เธอย่อมไม่พลาดที่จะทำของอร่อยๆมาฝากให้ชิม และเธอคิดว่ามันจะถูกปากทุกๆคน....ละมั้งนะ

"แซนวิชนี้แวลทำมาให้ทุกคนชิมคะนะ หวังว่าจะอร่อย"

"สวัสดีค่ะพี่เบียทริซ สวัสดีค่ะจี"

เสียงใสกังวานเอ่ยทักทายด้วยความตื่นเต้น แม้เธอเองจะเคยมาเยื่อนที่สวนเซเลสเทียลอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ยังคงชื่นชมในความสวยงามของสวนเซเลสเทียล

"ว้าว! สวยจังเลยค่ะพี่เบียทริซ"

และยิ่งตื่นเต้นเข้าไปอีกเมื่อครั้งนี้ พี่สาวคนนี้ได้จัดปาร์ตี่น้ำชาขนาดย่อมเพื่อตอนรับพวกเธออยู่