วาเลเรียที่อยู่ภายในห้องพักก็เงียบพักนึงก่อนที่จะพยักหน้าน้อยๆ

"แค่นี้ก็เพียงพอแล้วค่ะ หวังว่าจะได้น้องสุนัขอย่างที่ขอนะคะ" เธอยกยิ้มออกมาแม้ ตามตรงมันจะตอบแทนอะไรไม่ได้หรอกนะ

แต่การที่เห็นดาวตกในสถานการณ์ไม่คาดคิดแบบนี้ก็แอบตื่นตาไม่ใช่น้อยเลย ถือว่าหายๆแล้วกัน

"คงต้องไปแล้วละคะ แล้วก็-" เธอเริ่มก้มศีรษะเล็กน้อยไม่นานก็ตัวตรง

"ขอบคุณที่พามาดูวิวแสนวิเศษของวันนี้นะคะ"

(กำลังต่อยกับตัวเองอยู่)

(เต็มแล้วค่ะๆคนที่มาสนใจเดี๋ยวเค้าไปหาทางสต.นะคะ🤲🏻🤲🏻✨✨‼️‼️ คนที่เผลอเข้าทีมดำก็ไม่เป็นไรนะคะๆ)

(ว๊ายยยยย😭😭😭💗💗💗 มาเลยค่ะๆ)

(คนนี้หน้ายู่ก็ยังสวยค่ะ😳💗✨)

(มาเลยค่ะๆ🤲🏻🤲🏻✨✨เดี๋ยวเค้าทักไปนะคะ)

(ทันค่ะะะ ทางนี้อยู่ฝั่งDARK REALMนะคะๆ /แปะๆคุยส่วนตัวกันได้ค่ะ✨️🤲🏻)

(สาวงามอย่างคุณสนใจมาเป็นหลีดเชียร์เพื่อนๆกันมั้ยคะ✨️✨️😭😭)

วาเลเรียเหลือบมองอีกฝ่ายด้วยแววตาเจือรอยยิ้ม ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มแต่แฝงไว้

“แน่ใจเหรอว่าฉันถูกใจคูณ พอที่หมาไม่ขู่นะคะ?” เธอกล่าวขณะเดินตามเข้าไป แต่ยังคงทอดสายตามองผ่านบานประตูระเบียง ราวกับจะเก็บเกี่ยวลมเย็นครั้งสุดท้ายก่อนต้องละจากมัน

แล้วจึงเอ่ยต่อเบา ๆ
“แต่ก็...ถือว่าเธอโชคดีนะที่ฉันไม่ได้กลัวหมานะคะ” น้ำเสียงของเธอราวกับจะเล่นล้อ

“ถ้าเอสม่อนต์ว่าเหมือนตาพี่ งั้นพี่ก็ชอบมันเป็นพิเศษเลยล่ะ”

เธอยิ้มบาง—ไม่ใช่แค่เพราะคำชม แต่เพราะความใส่ใจที่เขามีให้ในรายละเอียดเล็กๆ แบบที่เธอไม่คิดว่าจะมีใครมองเห็น

“ขอบคุณนะ ที่มองพี่แบบนั้น”

มือเรียวยื่นไปรับถาดหินจากเขาเบาๆ ก่อนจะพูดปิดท้ายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เอาไว้พี่จะวางมันไว้ใกล้หน้าต่าง…ตอนเช้าให้แสงแดดส่องผ่าน เหมือนตอนที่เอสม่อนต์เห็นมันครั้งแรกเลย”

วาเลเรียหัวเราะแผ่วเบา ยามที่เขาแกล้งถามเล่น น้ำเสียงอบอุ่นของเขาทำให้เธอเผลอยิ้มตาม ดวงตาไล่ตามถาดคริสตัลที่เขายกขึ้นอย่างตั้งใจ แล้วหยุดลงที่หินสีฟ้าหม่นที่วาววับในแสงไฟ

เธอยื่นมือไปแตะหินเบาๆ ราวกับกลัวทำมันตกหล่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตานุ่มนวลเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ไม่ได้พูดออกไป

“อืม...สวยจัง” เธอว่าแผ่วเบา

(อย่างงี้นี่เองๆ อะเคค่ะเข้าใจแล้วค่ะ✨️🤲🏻)

"เกรงใจนะเนี่ย แต่ถ้าอยากให้พี่ก็คงห้ามไม่ได้" เธอพูดระหว่างเดินจนคนอายุน้อยกว่าพูดขึ้นทำให้เธอชะโงกหน้าดู

“อืม...น่ารักจริงด้วยเอสม่อนต์เลือกให้พี่เถอะ พี่เชื่อรสนิยมเรา” เธอยิ้มตอบกลับ แม้จะรู้สึกถึงความอบอุ่น แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่คล้ายเงาในดวงตาของเขา

ตลอดเวลาที่เธอเคยคบกับเขา เธอก็มองออกว่าอีกฝ่ายยังคงเหมือนเดิม

ยึดติดเธอเหมือนเดิมแต่เลือกไม่พูด