:ตอนนี้ทันไหม มี

“...”
ชายหนุ่มดูประหลาดใจไม่น้อยเมื่อถูกตอบพร้อมกับถามกลับเป็นภาษาฝรั่งเศส

“รู้ภาษาฝรั่งเศสซะด้วย?”

เขาพูด

“ไม่มีอะไร ไม่มีกล้อง ไม่มีรายการอะไรทั้งนั้น ”

วัลดัสยกมือยอมแพ้
“แค่ถามเฉยๆน่ะ เหมือนทำความรู้จัก”

(ขอบพระคุณยิ่งๆที่มาเล่นด้วยกันครับ)

😈 : หาหมอด่วนๆ

(เดี๋ยวผมขออนุญาตจบที่เราไปหม่ำๆกันแล้วถ่ายรูปแทกเจมมิสันนะครับ ขออนุญาตวาดได้ไหมครับ?)

“ความคิดดีนี่ งั้นพิซซ่าล่ะกัน ไอเด็กอเมริกาจะได้ขาดใจตาย”

วัลดัสไม่ว่าเปล่า จึงพารุ่นร้องร่วมโปรแกรมอย่างแลมเบิร์ตไปพลาง

สองหนุ่มสองมุมออกเดินไปด้วยความมุ่งมั่น

“เดี๋ยวนายก็สั่งให้เยอะๆเลยนะ แล้วฉันจะถ่ายพร้อมกับแทกนาย”

“แลมบี้ โอ้ เจ้าน้องรัก”

ชายหนุ่มถือวิสาสะคว้าคอกอด

“วันนี้ดีจังเลยนะที่ได้เจอนาย ผมจะหิ้วคุณไปด้วยซะเลย”

ก่อนจะยกนิ้วส่ายไปมา

”โน้ โน้ จะให้คุณเลี้ยงผมได่ยังไง ผมเป็นรุ่นพี่นะ ผมเลี้ยงเองมื้อนี้“

“ไหน อยสกกินอะไรว่ามาน้อง กินให้เจ้าเจมิสันมันอิจฉาเล่นที่ไม่ยอมมา”

“....”
ชายหนุ่มเอียงคอเล็กน้อย ไร้เสียงตอบ
เขานิ่งคิดอีกครั้งก่อนจะเอ่ยถามเป็นภาษาฝรั่งเศส

“Tu étudies dans le coin, beauté, ou quoi ?”

นั่นสิ เราสนิทกันตอนไหน แต่ดูท่าแล้วอีกฝ่ายจะชิวกว่าที่คิด วัลดัสเลยไม่ได้จะขัดอะไร

อย่างน้อยก็ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวเมื่อครู่หายไปได้ละนะ

“มาคนเดียวซะด้วย เป็นคนแถวนี้หรอครับ? ใช่นักเรียนโรงเรียนใกล้ๆนี่รึเปล่า”

“แปลก พูดว่า สวัสดีอะไรทำนองนี้ อ่านะ”

แน่นอนว่าเกรียน...

“ว่าแต่คนจิตใจดีมีเมตตา มาทำอะไรแถวนี้น่ะครับ?”

"เปล่า ผมจะเอาไปใส่อวดน้อง..."

เขายิ้มชั่วร้าย

"เอ้ย ได้ไง บอกราคาด้วยครับ"

"เขาเทนัดผมน่ะซี่"

มือหนากำหมัดแน่น ก่อนจะส่งมือถือให้อีกฝ่ายอ่าน

"ดู แล้วอย่าไปชวนไอหมอนี่ไปไหนมาไหนล่ะ ถ้าไม่อยากโดนเท"
bsky.app/profile/jemi...

เขายกแก้วมิลล์เชคขึ้นมาดื่มก่อนจะวางลง ในหัวกำลังคิดว่าควรตอบหญิงสาวเช่นไรดี

"ก็คงอะไรประมาณนั่นล่ะมั้งครับ แค่ไม่อยากอยู่คนเดียวก็คงเรียกว่าเหงาได้แล้ว"

ก่อนที่เขาจะเลิกคิ้ว

"เป็นคำถามที่น่าสนใจ ผมไม่เคยเอากลับมาคิดเลยแฮะ จะว่าอยังไงดี ไม่ได้ละเอียดอ่อนกับความรู้สึก ถ้าเหงาก็มีแต่ผมไม่ได้ปล่อยให้ตัวเองอยู่กับความรู้สึกแบบนั้นนานมาก จะว่าไงดี ...มันเฉาน่ะ"