เบสเตียห์ชะงักไปเล็กน้อยตอนที่เฮทตี้ดึงมือของเธอไปแนบแก้ม ความอุ่นจากผิวอีกฝ่ายทำให้ใจเธอเต้นผิดจังหวะไปชั่วครู่ ดวงตาสีอำพันกระพริบถี่ อย่างไม่ทันตั้งตัว

เธอแค่แหย่เพื่อนเล่นแท้ๆ แต่ดูเหมือนว่าเฮทตี้จะเอาคืนหนักกว่า...

'เบสตี้ไม่อยากเป็นพี่สาวเราหรอ? แล้วอยากเป็นอะไรคะ?'

คำถามนั้นทำให้ใบหน้าที่ยามปกติจะนิ่งขรึม กลับดูเลิ่กลั่กอย่างหาคำตอบไม่เจอ

จะให้ตอบว่าอะไรได้กันล่ะ—
+

เย็บตัวด้ายสีแดงเป็นรูปหัวใจเบี้ยวๆจนเกือบมองไม่ออกว่ามันเป็นรูปอะไร

เขาส่งกางเกงคืนคนตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้ม

" .....???????? "

วาเลเรียนกำลังตกตะลึงกับภาพตรงหนาเพราะเขาไม่คิดว่าจะทำจริงๆ เขาหันไปพยักหน้าให้กัลลัส พัฟบอลขนฟูไปเอาเข็มกับด้ายมาระหว่างนั้นเจ้าตัวหันหลังให้คนผมสีแดงเพื่อที่จะไม่ต้องเห็นภาพบาดตา

หลังจากที่ กัลลัสกลับมาเขาก็หยิบกางเกงมาเย็บ เป็นสภาพที่ดูน่าสมเพชมาเลยทีเดียวเพราะเขาโดนเข็มทิ่มไปหลายครั้ง ส่วนผลงานที่ออกมานั้น มันคือกางเกงที่ด้านหลังถูก

ในครั้งแรกที่ได้ยินว่าให้ป้อนเขาไม่คิดว่ามันจะยากจนกระทั่ง เขาสังเกตว่าเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตรงไหนคือปาก ดังนั้น เลยใช้สัญชาตญาณเดาว่าปากคือตรงไหนแล้วป้อนเข้าไป

ก่อนจะพูดกับคุณเขาเหลือบตาไปมองตรงพินเพื่อเลือกใช้คำที่เหมาะสม

" องค์ชาย กระหม่อมต้องทูลว่ากระหม่อมไม่คิดว่านางจะหยุดร้องพะย่ะค่ะ "

(ขออนุญาตครับ)

แม้ปกติเขาจะไม่ค่อยชอบเข้าไปยั่งกับเรื่องของคนอื่นเท่าไหร่ แต่วาเลเรียนคิดว่าเรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อเขา ดังนั้น พอได้รับสายตาความช่วยเหลือก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปช่วย

เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้แต่ว่าที่พัฟบอลไม่พอใจเขามักจะใช้อาหารเป็นตัวล่อ เลยหยิบธัญพืชที่เป็นอาหารโปรดของ 'กัลลัส' หรือว่าพัฟบอลของเขาออกมา เทใส่มือและยื่นให้แซนดี้

หลังจากได้ยินคำพูดนั้น เขาแสดงออกทางสีหน้าอย่างชัดเจนวาไม่พอใจด้วยการขมวดคิ้วข้างหนึ่ง

" ได้ เจ้าถอดกางเกงออกมาเลย "

เขาพูดได้เลยว่ากางเกงของอีกฝ่ายจะกลายเป็นอะไรที่น่าสยดสยองมากแน่ๆ เพราะฝีมือการเย็บปักของเขานั้นนับได้ว่าแย่มากทีเดียว

พยักหน้าเข้าใจ แม้จริงๆจะไม่เข้าใจก็ตามหรืออาจจะเป็นเขาที่เข้าไม่ถึงแฟชั่น

" กัลลัสไปบังให้ท่านชายเสียหน่อย "

วาเลเรียนบอกเจ้าพัฟบอลขนฟูตัวน้อย และมันค่อยๆบินไปช้าๆเอาหางไก่(?)บังไว้ให้

" ท่านชาย ข้าช่วยเจ้าได้จริงๆนะ ข้าเข้าใจว่าอุบัติเหตุมันเกิดขึ้นได้ "

" โอ้ "

ดูเหมือนดวงตาของเขาจะดูดีใจขึ้นมาแม้สีหน้ายังคงแสดงแบบเดิม แต่เจ้าตัวก็ดีใจมากจริงๆที่ได้กลับคืนมา

" ขอบคุณเจ้ามาก "

เขาก้มหัวให้เล็กน้อยแสกงความขอบคุณ จากนั้นไล่สายตามองสภาพคนตรงหน้าตอนนี้รู้สึกว่าควรจะพาไปห้องน้ำเพื่อล้างมือล้างหน้าเสียหน่อย

" หากไม่รังเกียจ ให้ข้าพาไปห้องน้ำรึไม่ มือเจ้า.... "

เขาพยักหน้าพลางคิดว่าเวลานี้ควรจะไปได้แล้ว

" งั้นข้าคงต้องขอตัวก่อน หากท่านมีปัญหาอะไรก็ไปหาข้าที่สวน ข้ายินดีช่วยเสมอ "

" ขออภัย แต่ปกติถ้าเป็นราชวงศ์ข้าจะใช้คำสุภาพกว่านั้น "

" ก็.... "

ด้วยความอึดอัดใจ เขาไม่รู้จะตอบไปยังไง นิ้วมือชี้ไปยังกางเกงบริเวณที่ขาดแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ หมายให้อีกฝ่ายจะเข้าใจ