อุเซ็นเลื่อยสายตาขึ้นไปพยายามมองใบหน้าที่ถูกบังไว้ด้วยหน้ากากที่ดูน่าขนลุก จึงไม่อาจรู้ได้เลยว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่

ทำให้เขาเผลอกดศรีษะลงต่ำกว่าเดิม

"...." เด็กหนุ่มส่ายศรีษะเบา ๆ

"ผม.."

"ไม่ใช่เรื่องนั้น"

"ผมเองก็ไม่เข้าใจ" ความวิตกสับสนทำให้เขาเริ่มกัดริมฝีปากล่างด้วยความเคยชิน

(มาเลยคับ💕🌸)

ระยะห่างของผู้ที่เข้ามาใกล้มากพอให้เขายังรู้สึกปลอดภัย

สายตาทอดมองผ้าผืนน้อยอยู่นาน ก่อนที่มือจะยื่นออกไปรับอย่างไม่มั่นใจนัก

อุเซ็นรับมันมากุมไว้กับหน้ากาก ริมฝีปากสั่นเครือพยายามเปล่งเสียงออกมาแผ่วเบา

"ข..ขอบ..คุณ"

ทว่าไม่ได้ใช้ผ้านั้นราวกับว่ากลัวมันจะเปื้อนเอา

(ลืมบอกว่าสามารถ + ทักทายกันสั้น ๆ ได้นะครับ🥹🙏)

ชายหนุ่มถอดมันออก ปลายนิ้วแตะไล่ไปบนความชื้นแผ่วเบาราวกับไม่แน่ใจว่าเป็นความจริง
ริมฝีปากก็อ้าค้างอยุ่เช่นนั้นแต่กลับไม่มีสักแว่วเสียงที่ค้างในลำคอเล็ดลอดออกมา

ร่างสูงโค้งลงคุดคู้ เขามั่นใจว่าความตายของตนเองไม่ได้นำพาความเศร้ามาให้

แต่เหตุใดใบหน้าของชายผู้ที่เขาไม่รู้ว่าคือใคร ถึงได้บาดลึกลงบนหัวใจให้ปวดร้าวได้ขนาดนี้

ทุกอย่างบนโลกหยุดนิ่งลง

แม้รับรู้ได้เพียงหางตา ก็ชัดเจนมากพอที่จะเห็นมือและขาของเขาวางอยู่ผิดที่ผิดทางอย่างไม่ควรจะเป็น

ใบหน้าชายคนนั้นไม่เหลืออยู่ในกล่องความทรงจำ แต่ความรู้สึกที่ฉาบบนนั้น ความรู้สึกของคนที่เหมือนกำลังจะสูญเสียสิ่งที่รักที่สุดไปกลับกำลังกดทับลิ้นปี่ แม้ไร้มวลแต่ลมหายใจของเขากลับถูกช่วงชิงหมดจด ขอบตาปวดแสบปวดร้อนขึ้นมาและน้ำตาไหลผ่านระหว่างผิวหน้าและหลังหน้ากาก

+

(คุณ 555555

/หนีลงไปซ่อนใต้โต๊ะ(?) ยกกระเป๋าปิดหน้า

(ทางนี้ไม่มีใบโค แต่สามารถหลังไมค์มาโคสตอรี่กันได้เลยนะคะ🍵)