ระหว่างกำลังเดินไปในหมู่บ้านที่ไม่คุ้นเคย ก็ได้พบเข้ากับรูปร่างที่เคยเห็นผ่านตาในชั้นเรียน เหมือนเขากำลังทำงานพิเศษ ณ ร้านดอกไม้เล็ก ๆ แห่งนี้ จ้องมองไปที่ดอกสีนวล ช่างตัดกับดวงตาของเขาเหลือเกิน

"เมงุมิคุง... ใช่มั้ยคะ? สวัสดีค่ะ"

เธอเลือกที่จะเดินไปทักเขาก่อน เพราะอีกฝ่ายดูจะเหม่อลอยอย่างน่าประหลาด

"กำลังทำงานพิเศษอยู่เหรอคะ?"

เธอถามพร้อมสายตาที่ไม่ได้มองไปยังอีกฝ่ายนัก

"งั้น.. ตามมาทางนี้เลยค่ะ"

เธอผายมือเพื่อนำอีกฝ่ายไปแถววงนอกของกลุ่มคน ที่ตรงนั้นมีต้นไม้ใหญ่ตั้งอยู่ ใต้ร่มนั้นน่าจะปลอดโปร่งมากพอให้เขาได้นั่งพัก

"ถ้าเป็นตรงนี้น่าจะทำให้หายสะดวกขึ้นน่ะค่ะ"

เธอชี้ไปใต้ต้นไม้นั้น เพื่อให้อีกฝ่ายได้ไปนั่งพัก

เธอรับฟังความคิดของเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้า พลางพยักตอบรับคำตอบ

เธอรู้อยู่แล้วว่าคงไม่มีใครเข้าใจสถานการ์ณตรงหน้าเลย แต่อยากได้คำตอบที่ทำให้เธอแน่ใจว่า เรื่องตรงหน้าไม่ใช่'ความฝัน'

"นั่นสินะคะ อย่างน้อยการได้พูดคุยกับใครซักคน ก็ทำให้รู้ว่าเราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว"

เธอถอดหน้ากากตามคนตรงหน้า บนหน้ามีรอยยิ้มบางๆตอบรับอีกฝ่ายเช่นกัน

"วาตานาเบะ อุโซะ นะคะ ยินดีทีได้รู้จัก"

"อืม เอาแบบนั้นก็ดีนะคะ ...ซุยนะจัง?"

เธอถือวิสาสะเรียกอีกฝ่ายด้วยชื่อเล่นเช่นกัน ถึงจะไม่รู้ว่าจากนี้จะได้กันอีกที่ไหน แต่หวังว่ามิตรภาพเล็ก ๆ นี้จะอยู่ในใจอีกฝ่ายตลอดไปเช่นเดียวกับเธอ

"ถึงจากนี้ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่หวังว่าถึงนั้น ซุยนะจังจะสบายดีนะคะ แล้วถ้าหลังจากนี้ได้เจอกันอีก ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ~"

ภายใต้หน้ากากรอยยิ้มของเธอปรากฎขึ้นอย่างอ่อนโยน

(เจแปนนีสเกิร์ลท่านหนึ่งครับ ✨)

#SKZ_3A
(ช่วงการเลือกหัวหน้าห้องได้ผ่านไปแล้ว จากนี้ไปก็ได้เวลาให้เด็กๆรู้จักมากขึ้นโดยการแนะนำตัวบนกระดานดำครับ ✨

โดยที่ทุกคนสามารถรีโพสต์นี้และนำรูปกระดานดำไปขีดเขียนแนะนำตัวเอง ได้ตามพอใจ เพื่อให้ทุกคนได้รู้จักกันมากขึ้นอีกนิดนึงก็ยังดี

โดยสามรถโรลหรือแค่เขียนกระดานดำเพื่อแนะตัวก็ได้ครับ ตามสะดวกเล๊ย!)

เธอยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าให้กับความกังวลของอีกฝ่าย ยิ่งท่าทางที่ดูเกรงใจนั้นยิ่งทำให้เธออยากดูแลมากขึ้นไปอีก

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ จากนี้เราเองก็รู้จะไปที่ไหนเหมือนกัน งั้นเราไปด้วยกันก็ได้ค่ะ"

มือที่กุมกันไว้ยังอยู่คงเดิม เพื่อรออีกฝ่ายให้ก้าวเดินไปพร้อมกัน การที่ได้มีใครซักคนอยู่ข้าง ๆ กันเช่นนี้ อาจจะเป็นเรื่องที่ดีมากแล้วจริงๆ

"อืม... คนอังกฤษเหรอคะ?"

เธอถามออกไปด้วยภาษาอังกฤษที่เธอก็ไม่แน่ใจว่าจะถูกต้องขนาดไหน
แต่เธอก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายลำบากในการพูดคุยกับซักเท่าไหร่

"ถ้าชื่อญี่ปุ่นมันเรียกยากไป เรียกเราว่า ลาย(lie)ก็ได้ค่ะ ยังไงก็ยินที่ได้รู้จักนะคะ"

เธอยิ้มตอบกลับอีกฝ่าย คนตรงหน้าดูไม่ค่อยใส่ใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเท่าไหร่ เป็นความสื่อๆที่ดูน่ารักขัดกับเรื่องรอบตัวเสียจริง

"ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีแล้วค่ะ"

เธอยิ้มโล่งใจ ที่คนตรงหน้าตอนนี้เหมือนจะรู้สึกดีขึ้นมาแล้ว มือที่เผลอเอื้อมไปลูบหัวเอง โดยที่สมองไม่ทันคิด

"ถ้างั้นเรามาอยู่ตรงนี้จนกว่าเธอจะรู้สึกดีขึ้นกันเถอะค่ะ"

เธอลงไปนั่งพับเพียบอยู่ข้าง ๆ อีกฝ่าย สายตายังคงจ้องมองไปที่กลุ่มคนที่ยังอยู่ที่หน้าอาคาร พิจารณาสิ่งที่พึ่งเกิดขึ้นไป

(แหะๆ งานที่ได้มาเพราะทุกคนครับ ✨)

เธอที่ถอดหน้ากากออกมาแล้ว ไม่สามารถมองเห็นสีหน้าอีกฝ่ายที่อยู่ใต้นั้นได้ แต่ก็สัมผัสได้ถึงความเป็นมิตรที่ส่งมา

"เอ่อ สวัสดีค่ะ"

อา เธอเป็นคนเริ่มบทสนทนาไม่เก่งจริงๆนั่นแหละ

"คิดยังไง กับเรื่องตอนนี้บ้างเหรอคะ?"

บางทีเธออาจจะอยากได้ยินความคิดของคนอื่น ๆ กับเรื่องที่พึ่งเกิดขึ้นก็ได้

"วาตานาเบะ อูโซะค่ะ"

เธอยิ้มอยู่ภายใต้กากจิ้งจอกอย่างอ่อนโยน

"ถ้ายังรู้สึกไม่ดีก็บอกเราเสมอนะคะ ถึงไม่น่าจะช่วยอะไรได้มาก แต่จะอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าอาการจะดีขึ้นเองค่ะ"

เธอยังคงเป็นห่วงอีกฝ่ายอยู่ถึงแม้ว่าเธอไม่แน่ใจก็ตามว่าภายในหน้ากากนั้นอีกฝ่ายกำลังทำสีหน้าเช่นไรอยู่

(สำหรับกิจกรรมแรกของห้องเรานั่นคือการ..

เลือกหัวหน้าห้องนั่นเองงง ✨

โดยที่ได้มีการคัดเลือกในเคนดิเดตในดิสคอร์ดไปแล้ว ต้องอภัยคนที่ไม่ได้อยู่ในดิสคอร์ดด้วยนะครับ แหะ

โดยที่ผลการโหวตจะประกาศในเวลา18:00 น.ของวันที่ 03 FEB โดยจะมีการมารายงานชื่อสมาชิกตำแหน่งอื่นด้วยครับ

และนี่ฟอร์มสำหรับการลงคะแนน อย่าลืมมาโหวตกันเยอะ ๆ น้า
forms.gle/82iUE3VAjLaw...)

(ขอบคุณอาจารย์คุเก็นกับเทนมุคุงที่ช่วยในเรื่องอาร์ตด้วยนะครับ ออกมาได้ดีมากๆเลย 💖)

(มาแล้วคับ แอะ)
"ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ แค่คุณสบายใจขึ้นนั่นก็ดีมากแล้ว"

เธอยิ้มให้กับคนตรงหน้า ถึงจะยังไม่ค่อยแสดงสีหน้าใด ๆ แต่ก็สัมผัสความเบาใจที่เพิ่มเข้ามาในดวงตาคู่นั่น

"วาตานาเบะ อูโซะค่ะ จากนี้เองก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยเช่นกันนะคะ"

มือของที่เธอที่ยังโดนบีบแน่นอยู่ ก็ยังคงไว้แบบนั้น เพื่อให้อีกฝ่ายได้รู้ ว่า ณ ตอนนี้เธอนั้นจะเคียงข้างแค่ 'มัตสึโอกะ คุโระเท่านั้น'

เธอที่ยังมึนหัวจากภาพที่ได้เห็นไปเมื่อกี้ หันกลับไปมองหญิงสาวที่เดินเซออกไป

"ไม่เป็นไรค่ะ ๆ ทางนั้นเองก็ไม่เป็นไรใช่มั้ยคะ?"

เธอส่ายหน้าตอบคำถามที่แผ่วเบาของอีกฝ่าย ก่อนจะเห็นว่าอีกฝ่ายเองดูอาการไม่ดีกว่าเธอเสียอีก

เธอจึงเลือกเดินไปจับมืออีกฝ่ายก่อนจะรีบเดินพามาในที่ปลอดโปร่งแถวใต้ไม้ใหญ่แทน

"เอ่อ..ถ้าเป็นตรงนี้น่าจะสบายขึ้นน่ะค่ะ.."

สุดท้ายเธอก็เผลอทำอะไรโดยไม่รู้ตัวไปซะแล้ว

"ไหว..มั้ยคะ?"

คำว่าถามว่า'เป็นอะไรมั้ย' คงไม่เหมาะกับสถานการณ์ตอนนี้เท่าไหร่ เธอจึงเลือกที่จะได้ถามแบบนั้นออกไป ถึงหน้ากากจะยังปิดสีหน้าของอีกฝ่ายเอาไว้ แต่ภาษากายกลับฟ้องชัดเจนว่าอีกฝ่าย กำลังทรมาณจากความทรงจำที่แล่นเข้ามา

"อดทนไว้นะคะ อีกซักพักมันคงค่อยๆจางไป..."

เธอพูดให้กำลังใจอีกฝ่าย ทั้งที่ตอนนี้เสียงที่วนในหัวเธอ ก็แทบทำให้เธอไม่ไหวแล้ว

เธอที่กำลังยืนอยู่วงนอกของฝูงชนมาซักพัก เห็นหญิงสาวคนนึงเดินมา สังเกตผู้คนที่อยู่อีกฝั่งเช่นกัน

เธอมองไปที่เธอคนนั้นอย่างไม่ละสายตาอยู่พักนึง เหมือนเธอจะเหม่อลอยมากกว่าจะสังเกตผู้คนเสียอีก คงกำลังคิดเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้สินะ?

เธอยืนทะเลาะกับตัวเองอยู่พักนึงว่าจะเข้าไปทักทายดีมั้ย แต่สุดท้ายก็ทำแค่เข้าไปยืนอีกฝ่ายให้ใกล้กว่าเดิมอีกนิดนึง

พอเห็นอีกฝ่ายพูดมาด้วยสีหน้าที่ดีขึ้นแล้ว ก็ทำให้เธอโล่งใจไปไม่น้อยเลย

"ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วล่ะค่ะ"

"แต่ไม่ต้องขอบคุณหรอกนะคะ เราเองก็มาช่วยโดนพลการนี่นา ฮะๆ~"

เธอโบกมือ เพื่อปฏิเสธคำขอบคุณกลาย ๆ การที่เห็นคนอื่นไม่ต้องทุกข์นั่นก็เป็นการขอบคุณมากพอสำหรับเธอแล้ว

"เราจะเดินไปดูคนอื่น ๆ ก่อน ถ้ามาซาโตะคุงมีอะไรก็ไปหาเราได้เสมอนะคะ"

เธอโบกมือลาก่อนจะเดินกลับไปที่ฝูงชนอีกครั้ง

เธอแสดงท่าทีโล่งใจเมื่อรู้ว่า รอยแผลพวกนั้นเป็นแค่รอยแผลเก่า เขาที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้บาดเจ็บอะไร จนลืมไปเลยว่าเธอกำลังเสียมารยาทแตะตัวอีกฝ่ายโดยไม่ได้รับอนุญาตอยู่

"อ๊ะ ขอโทษจริง ๆ นะคะที่อยู่ดี ๆ เข้ามาแตะตัวเลย.."

เมื่อรู้ตัว เธอจึงรีบผละตัวออกมาก้มมองพื้นด้วยความเหนียมอายเล็กน้อย

"ม ไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะค่ะ แต่ถ้ายังรู้สึกไม่ค่อยดี ก็บอกเราได้นะคะ จะพาไปที่โล่ง ๆ กว่านี้"

เธอยิ้มให้กับท่าทางที่ดูเก้ๆกังของอีกฝ่าย เหมือนว่าเขาจะพยายามปิดบังความไม่สบายใจของตัวเองเอาไว้ เพราะงั้นเธอจะไม่ก้าวก่ายมากเกินไปเช่นกัน

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่เห็นว่าคุณไม่ได้เป็นอะไรมาก เราก็ดีใจแล้วค่ะ"

เธอส่ายหน้าตอบอีกฝ่าย

"เราจะยืนเป็นเพื่อนตรงนี้ ถ้ามีอะไรหรือรู้สึกไม่ดีขึ้นมา บอกได้เสมอเลยนะคะ"

เธอพูดก่อนจะไปยืนห่างจากอีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองคนรอบ ๆ ต่อ