อันโกะคิดอยู่นานว่าจะทักเรื่องเสื้อดีมั้ย แต่เอาเถอะ เขาจะตั้งใจใส่หรือไม่ ทักไว้ก่อนดีกว่า

"คือว่า ที่เสื้อของรุ่นพี่มัน เหมือนจะเป็นลายแปลกๆอยู่น่ะค่ะ"

อันโกะได้พูดออกไปแล้วก็โล่งใจ แต่ก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วน

"อ้ะ ถ-ถ้ารุ่นพี่ตั้งใจใส่อยู่แล้วก็ขอโทษนะคะ "
'มันจะดูแปลกไปรึเปล่านะ'

อันโกะเริ่มกลัวการเข้าสังคมอีกแล้วสิ

อันโกะที่เดินสวนทางกับทาคุมะได้สังเกตุเห็นเสื้อที่เป็นลายหมาป่า ก็คิดขึ้นมา

‘เอ๋ ลายตลกจังแฮะ เอ๊ะเดี๋ยวสิ เค้าตั้งใจใส่เสื้อลายนี้หรอ หรือโดนแกล้งมาน่ะ??‘

“เอ่อ- คือว่าขอโทษนะคะรุ่นพี่”

อันโกะฉุกคิดขึ้นมาแล้วคิดว่า หากเขาตั้งใจใส่มาจริงๆล่ะ ทักไปจะน่าอายรึเปล่านะ อันโกะกระอักกระอ่วนไม่รู้จะพูดยังไงดี และด้วยความกังวลส่วนตัวในการคุยกับคนม่รู้จัก

“เอ่อ…”

อันโกะลนลานอย่างมาก

"หวา ขนมปัง"

อันโกะตาลุกวาว เพื่อได้เห็นขนมปังหน้าตาน่าทาน แต่ใจนึงก็เกรงใจเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจรับขนมไว้

"ขอให้เจอวันที่ดีนะคะ! "

อันโกะจากไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ระหว่างถือขนมปังไปด้วย

(น่ารักมากคุณ 😭🤌🏻)

(ไม่ชอบในระดับที่ไม่กินบ่อยค้าบ แง แต่น้องโอเคนะ!)

"นี่ค่ะ! "

อันโกะยื่นกระดาษคืนให้ ใบหน้ายิ้มแย้ม

"ขอให้เป็นวันที่ดีนะคะ"

Anko_k: อาจจะเกี่ยวนะคะ ไม่รู้สิ แต่ที่บ้านน้องชายกับพี่ชายก็แพ้ถั่วเหลืองเหมือนกัน แต่พี่ชายคนโตกับปะป๊าไม่แพ้นะคะ!