เอียงคอมองคนที่กำลังมีท่าทีที่เขินอาย พร้อมทำตาปริบ ๆ

“ ขอบใจนะ ”

“ อืม… ”

ว่าแล้วก็มองจักรยานของอีกคนพร้อมนึกระยะทางจากบ้านไปถึงชายหาด

“ ซ้อนได้นะ “

ถ้าเดินไปมาหวังนานแน่… ถ้าเรื่องกระโปรงก็พอรวบเก็บเองได้อยู่แล้ว

ระหว่างที่กำลังสวมรองเท้าเตรียมออกจากบ้านพอดิบพอดีก็มีเสียงแจ้งเตือนข้อความดังมาจากโทรศัพท์

ก่อนจะหันตะโกนบอกครอบครัวตนเองและค่อยเดินออกจากบ้าน

“ รอนานไหม ? ”

ไม่นานประตูก็ได้แง้มเปิด เผยให้เห็นร่างเด็กสาวสวมชุดเดรสยาวสีขาวพร้อมกับผ้าคลุมบาง ๆ

เธอเดินออกมา ก่อนจะยืนหยุดตรงหน้าคนที่มารอรับ