บ่นไปอย่างนั้น แต่สุดท้ายก็ยอมหยุดยืนรอ ไม่ได้เดินหนีไปไหนไกล

"เล่นพอใจหรือยัง? ถ้าพอใจแล้วก็ขึ้นมา ฉันไม่อยากแบกคนเป็นหวัดกลับหรอกนะ"

แต่ความเป็นจริงคือ เขากลับไม่ชอบความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะของน้ำทะเลเข้าไส้

"อีกอย่างนะเรย์..." หันกลับไปมองคนที่ยังยืนยิ้มร่าอยู่กลางดงแพลงก์ตอนเรืองแสง ยกมือขึ้นปัดละอองน้ำที่กระเซ็นมาโดนเสื้ออย่างลวก ๆ

"สำหรับฉันที่เห็นพวกนี้มาไม่รู้กี่รอบ มันก็เหมือนนายมองเห็นฝุ่นที่ลอยอยู่ในอากาศนั่นแหล่ะ จะให้รู้สึกอะไร"

"ก็ไม่ใช่ แต่แค่— มันไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นนี่"

คุรันตอบกลับพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาตวัดเท้าเตะน้ำสวนกลับไปหาอีกฝ่ายบ้างเป็นการเอาคืนพอให้หายหมั่นไส้ ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินหนีขึ้นมาบนหาดทรายแห้ง ๆ เพื่อหลบเลี่ยงความเปียกชื้น

มันเป็นเรื่องตลกดี... ทั้งที่ตัวเองมีเชื้อสายของสัตว์ทะเลแท้ ๆ และควรจะรู้สึกเหมือนได้กลับบ้านเวลาที่ไอเกลือแตะจมูก

ถามคนที่เดินนำอยู่ข้างหน้าไม่ไกลกัน ก้มมองแสงวิบวับตรงปลายเท้าตัวเองแล้วก็ได้แต่ขมวดคิ้ว สำหรับคนอื่นมันอาจจะดูเหมือนเวทมนตร์หรือฉากในหนังแฟนตาซี แต่สำหรับเขา... มันก็แค่ปฏิกิริยาเคมีของสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวไม่ใช่หรือไง

"...มันมีอะไรน่าดูนักนะ"

พึมพำกับตัวเองก่อนจะเตะน้ำแรง ๆ หนึ่งทีให้แสงสีฟ้านั่นกระจายตัวออก