(แถมหน้าตอนรับทราบเรื่องกิจกรรมหากุญแจไหนจะชิงธงอีก งึกๆ😔)

สายตาสีหม่นยกขึ้นสบกับฝูงชนชั่วขณะ ก่อนจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนุ่ม แต่ชัดพอให้ได้ยิน

“อ่า…ผม เอลลิส กลาสเวลล์ครับ…ยินดีที่ได้รู้จัก.."

ไม่มีท่าทางโอ้อวด ไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม เพียงชื่อหนึ่งชื่อ และประโยคสั้นๆ ที่วางตัวเองไว้อย่างสุภาพ

สีหน้าเขายังคงนิ่ง หากสังเกตดีๆ จะเห็นความเกร็งเล็กน้อยซ่อนอยู่นิ

การคัดกรองถูกเอ่ยอย่างไม่ขาดสายเสียง'กระจกแห่งความมืด'ดังก้องกังวานในห้องโถงกว้าง พร้อมการเคลื่อนไหวของนักเรียนใหม่ที่แยกย้ายไปตามชะตาที่ถูกกำหนด

เมื่อถึงคราของเขา เอลลิสก้าวออกจากตำแหน่งเดิมอย่างไม่เร่งรีบ แสงสะท้อนจากพื้นหินขัดไล้ไปตามเงาร่างทอดยาวพลางยืนจับจ้องอย่างไม่เกรงกลัว

ริมฝีปากของเด็กหนุ่มขยับเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยนามของตนเอง

" เอลลิส กลาสเวลล์ "

(🪞เเวะมาปักตามคำชว-💣)

เอลลิสกะจะเดินผ่านไปอย่างไม่ได้ใส่ใจนักจนกระทั่งไอเย็นจางๆ สัมผัสผิวกาย ล่องลอยมากับสายลมราวกับลมหายใจของฤดูหนาวที่หลงทางมา

เขาชะลอฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว
สายตาค่อยๆ ไล่มองตามแนวต้นไม้ก่อนจะพบร่างคุ้นเคยของรูมเมท

“อ่า..หลับได้ทุกที่จริงๆด้วย”

เอลลิสพึมพำกับตัวเองเบาๆ เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ เพ่งสายตาดูให้แน่ใจ ไม่มีทีท่าว่าจะสะดุ้งตื่นเร็วๆนี้

[ต่อ]

(หลังปฐมนิเทศกันเหนื่อยๆ ก็ม่ะลืมพารูมเมทเข้านอนต่อ🤲✨//เพ้ตๆ 💣 ขอบคุณสำหรับวัตถุดิบนะคะ)

@morphetwd.bsky.social

(เทสๆอีกสักรอบ ปักกะโคยังม่ะเสร็จ—มาลูบหัวเทสน้องอลิสกันได้ ทัชๆ)