เอนี่เว วันนี้ Interact กับ KOL น้อยมากถึงมากที่สุด นิดเดียวกับอีกคนที่ไม่ใช่ชี ชีกุไม่คุย กุไม่เปิดช่องให้คุยด้วยเอาจริง เขาอยู่แถวเอเลี่ยนสเตจกุอยู่แคชเชียร์ เขาอยู่แคชเชียร์กุอยู่เอเลี่ยนสเตจไม่ก็อีกฟากของร้าน อรือ กุไม่ได้จริง ๆ กุกลัวกุมีโอกาสได้สบตากับชีแล้วกุจะหน้าตึง ครือแค่กุเห็นหางตาว่าชีมาแล้วอารมณ์กุก็มู้ดดี้ลงไปแล้วครึ่งนึง

ยืนอยู่พอดี *

แต่ครือข้าพเจ้าแอบได้ยินงะ พี่หนอคุยกับชีละก็มีการกล่าวถึงข้าพเจ้า ไม่ได้พูดชื่อหรอกแต่ก็ชี้ว่าฉันเป็นน้องฝึกงาน อะไรงี้ พี่แกไม่ได้ชี้ซะทีเดียวหรอกแต่มันเป็นซีนที่ข้าพเจ้าทำงานอยู่แถวที่เขายืนอยู่ดีอยู่ในระยะสายตาพี่หนอกับชีงี้ ไอ่เชี่ยผมแทบจะอยากหันขวับไปบอกพี่หนอว่าพี่ไม่ต้องแนะนำหนู เพราะหนูไม่ทักทายชีแน่ ๆ แต่อรือก็ได้แค่ทำเปนว่ากำลังยุ่งน่ะ ไม่ว่างน้างี้ ( ตอนนั้นทำอารัยหว่า เติมสต็อครึซักอย่างแหละ )

แน่นอนว่ากุไม่มองเลย แค่หายใจร่วมร้านกุก็จะกรี๊ดเอาหัวโขกกำแพงตรายแล้ว

แล้วชีก็มาสายด้วย ขอพี่ ๆ มาร์เก็ตติ้งให้ปิดร้านก่อนครึ่งชั่วโมงเพื่อถ่ายคอนเท้นด้วยซ้ำ เจ๋งเป้ง wa

มันก็ไม่ได้เงียบเหงาขนาดนั้นหรอก เป็นแบบคนมาเรื่อย ๆ แต่ไม่ได้รู้สึกว่า kol จะชื่นใจ

on-site pre-order แล้วยังจะไม่มี sample อีกเนี่ยนะ ตลกเกินไปละ

ไม่น่ามีคนซื้ออะค่ะ

สอบถามได้นะคะงี้คือกุไม่ได้กล้าขนาดนั้นเว้ย ก็ได้แต่เดินวนไปวนมาในร้านจริง ๆ จนมีจังหวะที่พี่ออเขาน่าจะคุยกับลูกค้าอยู่มั้งแล้วกุเดินไปแถวนั้นพอดี พี่เขาก็ส่งไม้ต่อให้ ก็เลยเริ่มกล้าขึ้นมาเล็ก ๆ จากนั้นก็เริ่มเปล่งเสียงออกละ พูดต้อนรับเอย แนะนำสินค้าเอย ค่อย ๆ รู้สึกอยู่ตรงนั้นได้ถึงได้เริ่มจิตใจดีขึ้น แล้วทั้งวันก็วนอยู่อย่างนั้นจน 1 ทุ่มที่ขอกลับก่อนแล้วพรุ่งนี้ไปยูเนี่ยนอีกรอบเวลาห้างเปิด

กุคือเด็กฝึกงานที่ทั้งวีคนี้ไม่ได้เรียนรู้เหี้ยอะไรเลยซักอย่างนอกจากไปเป็นแรงงานฟรี ๆ ให้ เดินเข้าไปละกุทำอะไร สินค้าเหี้ยไรก็เห็นไม่หมด ราคาก็ไม่ทราบ ลิ้งที่ให้เช็คราคากุก็ไม่ได้ไม่มี ให้กุทำอะไรอีเหี้ย แต่สุดท้ายกุก็ต้องเดินไปอะ ดีที่ตอนนั้นพี่นอมอมาพอดี พี่เขาพึ่งมา กุเลยฮึบเดินตามพี่นอมอเข้าไป แรก ๆ ก็ได้แต่เดินดูร้านไม่กล้าส่งเสียงเหี้ยไรเลย จะให้มาแบบสวัสดีค่ะเชิญค่ะ หาสินค้าชิ้นไหนไม่เจอ—

เพราะช่วงสิ้นปีที่กุไปยื่นเอกสารให้พี่จอคุยรายละเอียดเบื้องต้นคือพี่จอบอกว่าเดี๋ยวเขาจะสั่งเสื้อให้ด้วย แต่มาวันนี้ที่กุควรจะมีเสื้อกับเขากุดันไม่มีอะ ) พี่ออก็บอกเดี๋ยวเข้าไปดูเข้าไปถามให้ เสร็จพี่ออเดินออกไป พี่นอเดินมามีอะไรเหรอ น่าจะถามประมาณนี้กุจำไม่ได้ กุก็ค่ะตามนั้น พี่แกก็บอกเข้าไปเลย วันนี้ทุกคนยุ่งกันหมดมันไม่มีใครมีเวลาเดินมาบอกกุได้ว่าให้กุทำอะไรงี้ กุก็ตอบค่ะ แต่ใจอะนะ กุไม่ค่ะด้วยเลย—

ให้สมองหยุดคิดแบบนั้น พร้อมกับไลน์บอกพี่จอทิ้งไว้ยินดีด้วยนะคะหนูลงมากินข้าวนู่นนั่นนี่แล้วก็กิน กินเสร็จกลับขึ้นมาข้างบนคนก็ยังเยอะเหมือนเดิม ซึ่งตอนนั้นคือแบบอืม กุคงหมดหวังแล้วมั้ง วันนี้คงได้ยืนโง่ ๆ อยู่นอกร้านทั้งวันจริง ๆ จนพี่ออที่ไม่ใช่เฮดรีเทลเดินเข้ามาทักว่าเอ้อไม่เข้าไปข้างในเหรออะไรงี้ ไปช่วยพวกพี่ ๆ เขา กุก็แบบอยากช่วยแต่ช่วยยังไง เสื้อสตาฟยังไม่มีเลย ( แล้วเรื่องนี้มันทำกุเสียใจมาก—

เกือบชั่วโมงได้ พี่ ๆ ทุกคนมีเสื้อใส่ กุไม่มีคนเดียว จะให้เข้าร้านไปเป็นพนักงานคนนึงก็แบบ เหรอ ? ทั้ง ๆ ที่กุไม่ได้รับบรีฟอะไรเลยอะนะ แล้วจะให้กุโต้ง ๆ เข้าไป อีดอกเป็นภาระพี่ ๆ เขาแน่ ๆ อะ คิดอะไรแบบนี้คนเดียวคือจะร้องไห้มันตรงนั้นเลยแบบ อะฮึบ ไปหาอะไรลงท้องกันก่อนดีกว่าเนอะ ก็ไปลงชั้นใต้ดินกินข้าว กินเฉย ๆ ไม่ได้ด้วย เสียงในหัวคือจะทำกุร้องไห้ไปกินข้าวไป เลยต้องใส่หูฟังเปิดเมะ—

นอนตายอยู่พักนึง สะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนเที่ยงคืนละก็ realize ว่ากุยังไม่ได้อาบน้ำ และใช่กุต้องสระผม ก็ยาวเลยทีนี้ กว่าจะได้นอนนู่นค่ะตี 1 กว่าแล้วก็หลับยาวเป็นตาย

พี่ช่างจีนนับสิบ ( มาเพิ่มทีหลัง ตายห่า ) อยู่พักนึงอะ น่าจะมีเกือบครึ่งชั่วโมงได้ พี่พอก็มา กุนี่แบบขอบคุณพระเจ้าที่ได้ยินเสียงกรีดร้องสุดสิ้นหวังของกุ พี่พอมาก็มาบอกว่าเออไปทำ shelf วายต่อไปเดี๋ยวพี่ดูเอง กุก็โอเคละก็ไปจัดอะไรอีกนิดหน่อยต่อจากที่พี่นอมอทำไว้ ( พี่แกทำไว้เกือบเสร็จหมดละ ) ระหว่างนั้นพี่คนอื่น ๆ ก็ทยอย ๆ กันกลับมาทีละคนสองคน จนสามทุ่มแม่มารับกลับ จบเมื่อวานที่กุกลับบ้านมา—

คนเดียว กุคนเดียวกับพี่ช่างชายเกือบสิบชีวิต ไอ่สัดอยากร้องไห้ตาย ภาวนาขอให้ใครซักคนกลับมาเร็ว ๆ ช่วงนึงพี่นอมอจัด shelf วายอยู่ก็เออพอแบบสบายใจนิดนึงแต่พอพี่นอมอต้องกลับเพราะเดี๋ยวจะไม่มีรถคืออยากกรี๊ดจริง ๆ ทีมช่างพี่จอก็เอาจากจีนมาอีก แล้วไม่จีนกลางด้วยครับจีนท้องถิ่น คุยอะไรกันเอ่ย แอบพูดคุกคามกุอยู่รึเปล่าไม่มีใครทราบ ที่แน่ ๆ คือมองกุเป็นระยะ ๆ มาก กุยืนอยู่คนเดียวท่ามกลาง—

แล้วกุถึงเอาของของกุไปจัด ซึ่งแน่นอนค่ะว่าแปปเดียวเสร็จเพราะกุเคยจัดมาแล้วที่สาขาฟิวเจอร์ แต่แปปเดียวตรงนั้นคือก็ดึกแล้วอะ น่าจะเกือบ ๆ สองทุ่ม พวกพี่ ๆ เขาจะไปกินข้าวกัน พี่จอที่เห็นว่ากุกลับมาจากไปซื้อโยกุรุโตะก็ฝากกุดูของ “ ทั้งร้าน ” ย้ำว่า “ ทั้งร้าน ” ให้หน่อยพวกฮีจะไปกินข้าว กุก็โอเคเพราะเออพี่เขาจะล้มไม่ได้พี่เขาคือคนที่ต้องตื่นต้องทำทุกอย่างจนกว่าจะเสร็จ แต่มึง กุยืนดูของทั้งร้าน—

ตลอดว่าเออกุเข้าไปได้แล้วเหรออะไรงี้ อีดอกแม่งยังเข้าไม่ได้ พวกมึงยังวางกล่องห่าอะไรกันไม่รู้เต็มไปหมด shelf ก็อยู่ติดกันไม่มีใครลากเข้าที่ซักคน จะให้กุจัดยังไงเหรอ ??? น่าโมโหมากอะ ก่อนจะได้เข้าไปจัดก็แบบ อีดอกเหมือนไม่อยากคุยกับกุงี้เพราะพี่ปอพี่ออคือปกติอะ คนเดียวกับวีคก่อน มีพี่นออะเหี้ยไรไม่รู้ หัวเสียกับฮีมาก จนน่าจะช่วงค่ำ ๆ อะที่เออพอเข้าไปได้ละมีใครซักคนลาก shelf เข้าที่—

กุกับพี่นอมอเลยช่วยพี่ปอตอทำ shelf วูเทอริ่งก่อนเพราะของไม่เหมือนกับที่สาขาฟิวเจอร์ ทีนี้แหละค่ะจุดเริ่มต้นของอารมณ์เดือดกุที่จะระเบิดแล้วคือ พี่นอ มันหันไปดูฝั่งเมะจีนวายจีนเกิร์ลเกม อะไรต่าง ๆ นานาที่ข้าพเจ้าเป็นคนจัด เห็นว่าว่างไม่มีใครไปทำอะไรเลยตรงนั้น ก็พูดถามว่าใครมีหน้าที่ไปทำตรงนั้น ทำไมไม่ไปทำจุดของตัวเอง มันจะได้เสร็จไว ๆ ซึ่งพี่แกพูดอยู่แบบนั้นสองสามรอบ กุที่ได้ยินคือหันไปดูโซนนั้น—

กว่ามันจะทำไฟเสร็จให้พวกกุพอเข้าไปทำงานกันได้ก็เกือบสามโมงครึ่ง ซึ่งเจ้าหน้าที่ของห้างที่มาตรวจความพร้อมในการเปิดร้านคือจะมาตอน 4 โมง ไอ่เหี้ยบันเทิงชีวิตมาก แน่นอนว่าไม่มีอะไรเสร็จซักอย่างค่ะ ไฟเสร็จดวงเดียวตรงกลาง ของเอย shelf เอยคือกระจายทั่วร้าน ทุกอย่างแบบ absolute chaos กุที่มีหน้าที่จัด shelf เมะจีนวายจีนวายรวมก็เข้าไปทำไม่ได้เพราะวางของใด ๆ เต็มไปหมด—

แต่ข้างในร้านมีวัตถุไวไฟอยู่ เขาก็ concern อะนะว่าเออถ้ามันเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น มูลค่าความเสียหายมันประมาณไม่ได้ แต่จะให้พวกุเอากล่องไว้ข้างนอกก็ไม่ได้อีกเออไอ่เหี้ย สุดท้ายโทรไปพี่เฮดทีมรีเทล ก็ได้ความว่าหยุดทำสิ่งที่ทำอยู่ เก็บกล่องกลับดังเดิมแล้วถนอมแรงเอาไว้ นอช่างไฟมาทำไฟให้เสร็จแล้วเราค่อยเริ่มทุกอย่างกัน ก็อรืม พักกินข้าวค่ะ กินข้าวเสร็จยังทำเลยไม่ได้นะ ช่างไฟแม่งยังไม่ถึงไหนเลย—