สายตาเคร่งเครียดหันมามองยังต้นเสียง เมื่อเห็นว่าเป็นใคร ใบหน้าก็ดูสดใสขึ้นมาทันที

“ อ๊ะ เอมริส~ ”

เขาทักทายเด็กน้อยแสนคุ้นเคยคนนี้ด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร

“ เป็นยังไงบ้าง ได้อยู่หอพอมฟิโอเร่น่ะ? ”

(มามะเดี๋ยวทริสตันช่วยเอง)

[tristan s.]

ไม่รังเกียจหรอก เต็มใจเลยต่างหาก

(ฟิคไรอ่ะ ไม่มีหรอก)

(ว๊า เสียดายจัง😔)

ดวงตาภายใต้เส้นผมเบิกกว้าง หัวใจภายในอกเต้นระรัวจนกลัวว่ามันจะหลุดออกมาข้างนอก ระยะห่างกันเพียงคืบทำให้กลิ่นดอกกุหลาบโชมาเตะจมูกเสียจนมึนหัวไปหมด... Doki Do-

ก็แย่แล้วโว้ยยยยย

" ยี๋!!! ไปไกลๆเลยนะเว้ยย "

จอมมารมุดหนีเพื่อน ขนทั้งตัวพร้อมใจกันสแตนอัพไม่วายแม้แต่หงอนบนหัวของเขาเอง

" เล่นมุกเกย์จริงๆ คอยดูเห๊อะ สักวันจะโดนตีท้ายครัว! "

ชี้นิ้วโวยเพื่ิิอนแว้ดๆ

[tristan s.]

ถ้าแบบนั้นล่ะก็แย่เลย ฉันพอจะช่วยอะไรได้บ้างหรือเปล่า?

(เรียวโจบอมผมทำไม อ๊ า ก ก ก ก /สลาย)

[tristan s.]

เห็นแบบนี้เวลาฉันเครียดฉันเองก็ผมร่วงเหมือนกันนะ

อะไรทำให้เธอเครียดได้ถึงขนาดนี้กันล่ะ?

[tristan s.]

ช่วงนี้เธอเครียดหรือเปล่า?

ดวงตามองตามการกระทำของอีกคน ไม่นานนักก็ปรับสายตาเข้ากับแสงไฟในห้องได้ ริมฝีปากสวยวาดรอยยิ้มออกมา มือเรียวยื่นไปหาฝั่งตรงข้าม ก่อนจะวางมือบนมือของอีกฝ่าย

“ ขอฝากตัวเหมือนทุกทีนะ ซามาเอล ”

“ กระก็ถือเป็นสเน่ห์อย่างนึงนะ ”

เขายืนกอดอก นิ้วกระดิกแตะแขนเป็นจังหวะ

“ แต่หน้าหมองนี่ไม่ดี ฉันจะรอดูพัฒนาการของเธออีกทีครั้งหน้าที่เจอกันนะ ”