(เย้ เก่งมากก /จุ๊บเหม่งชูคุง)

"สองคน.."

โทริอิกระซิบพึมพำแผ่วเบาก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสฝ่ามือที่หยาบกร้านกว่าเอาไว้หลวมๆ

"มีที่ดีๆอยู่ล่ะ ชูคุงอาจจะชอบ"

ว่าแล้วก็เริ่มออกแรงดึงอีกคนมาด้วยกัน โดยมุมหนึ่งที่คนข้างหลังมองไม่เห็นรอยยิ้มกว้างก็ฉายบนใบหน้าจนต้องยกมืออีกข้างขึ้นมาปิดไว้

อย่าแสดงออกเกินกว่าเหตุสิ

"อืม กินด้วยกัน"

พยักหน้าตามอย่างว่าง่าย สองมือค้นจนปลายนิ้วเลอะเทอะเต็มไปด้วยฝุ่นแล้วก็ยังคงไม่พบอะไรเพิ่มเติม

"ตรงนี้คงไม่เจออะไรแล้วล่ะ"

"ชูคุงอยากย้ายที่หาไหม"

เสียงหัวเราะทำให้เขายิ้มกว้างมากกว่าที่เคย ดวงตาสีเขียวแสนมัวหมองคล้ายจะมีประกายสดใสขึ้นมาชั่วขณะหนึ่ง

"งั้นมาช่วยกันหาต่อเถอะ"

เขาเริ่มกวาดมือไปมาเพื่อหาของกินต่อ ถึงจะไม่ได้คาดหวังอะไรเลยก็ตาม สองมือชะงักไปเมื่อได้ยินคำถาม

โทริอิครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบ

"คงจะเป็นข้าวปั้นที่ได้กินกับชูคุง"

"ไส้ปลาย่างก็ดี"

"แล้วชูคุงล่ะ อยากกินอะไร"

ได้รับคำขอบคุณมาก็ทำเอาหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นอย่างมีความสุข

โทริอิดันตัวออกจากไหล่อีกฝ่ายแล้วลองหาดูเช่นกันว่ามีอะไรเพียงพอสำหรับพวกเขาสองคนอีกหรือไม่

"เหมือนมาคู่กันเลย"

เขาเอ่ยหลังจากรื้อเจอบะหมี่ที่อยู่ไกลจากกันมากนัก

เสียงหัวเราะดังแผ่วขึ้นในลำคอ แม้แต่ในสถานการณ์ที่น่าสิ้นหวัง โทริอิก็ดูจะไม่ได้แยแสมันเลยแม้แต่น้อย

เขาเอียงตัวเข้าไปใกล้ชิดกับเพื่อนสนิทข้างกายจนเส้นผมสัมผัสไหล่ของอีกฝ่าย

"อืม ชูคุงทำได้แน่"

"เพราะชูคุงคือฮีโร่ของผมยังไงล่ะ"

เงยหน้าขึ้นมองพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

เขาเดินตามผู้นำไปอย่างว่าง่าย และย่อตัวอยู่ข้างๆเพื่อเฝ้ามองการเคลื่อนไหวของคนข้างตัวโดยไม่กระพริบตา

จนโดนเรียกชื่อ ถึงได้ตอบสนองกลับด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงอันอ่อนนุ่ม

"มีอะไรเหรอ ชูคุง"

"..."

โทริอิกระพริบตาเล็กน้อยเมื่อถูกกระตุกข้อมือที่มีเชือกมัดเอาไว้ ก่อนใบหน้าเรียบเฉยจะปรากฏรอยยิ้มอ่อนหวาน

"ถ้าชูคุงจะร่วม ผมก็ยินดี"

"อาจจะเจอของอร่อยก็ได้"