เรย์จิยื่นมืออีกข้างที่กำไว้หลวมๆ ออกไปตรงหน้า ก่อนจะค่อยๆ คลายนิ้วออกทีละนิด รูปร่างของกระดาษสีอ่อนเผยตัวให้เห็นชัดขึ้น เป็นกระต่ายตัวเล็ก หูตั้งเรียว ที่ถูกพับอย่างตั้งใจ แล้วยังเติมจุดเด่นของคนตรงหน้าเข้าไปด้วย

"นี่ของเมย์ครับ"

"มัดจำไว้ก่อน ครั้งหน้าผมจะเลี้ยงขนมนะ"

"ไม่ใช่ครับ"

เรย์เผยยิ้มออกมาเมื่ออีกฝ่ายทายผิด
เขาจึงบรรจงวางกระดาษลงบนฝ่ามือของอีกฝ่าย

"น่ารักกว่านั้น"

"ทาด๊า"

เขาพูดเสียงปกติที่ไม่มีความตื่นเต้นใดๆเลย ก่อนคลายฝ่ามืออกเผยให้เห็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่มีรูปเมย์หน้ามุ่ยถูกวาดด้วยเส้นหวัดๆ ไม่กี่นาทีก่อนหน้า

เรย์จิเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เมื่อได้ยินเลขห้อง

“บังเอิญจังเลยนะครับ”

ระหว่างเดินไปด้วยกัน เขาก็เผลอขยับเข้าใกล้อีกฝ่าย จนไหล่ของทั้งสองแตะกันเบาๆ

“ถ้ากฎหอพักไม่ค่อยเคร่งมาก ผมไปเมย์บ่อยๆดีกว่า"

เขาพูดทีเล่นทีจริง พลางรอดูปฏิกิริยาของอีกฝ่าย เชือกที่มัดผมก็คลายหลุดออก แต่เจ้าตัวกลับไม่ใส่ใจเลย เพราะความสนใจทั้งหมดอยู่ที่คนข้างๆ

“จะว่าไป เมย์ชอบทำอะไรบ้างหรอ"