เขาพยักหน้าก่อนจะเอ่ยขอบคุณ ตอนนี้เขาเขินจนแทบตัวระเบิด หวังว่าหน้าของเขาจะไม่แดง

"เท่าไหร่หรอครับ"

เขาถามด้วยเสียงที่ดังกว่าเมื่อครูพอให้อีกฝ่ายได้ยินอยูเบาๆ ถ้าตั้งใจฟัง พร้อมมองที่แก้วโกโก้ ถึงมันจะดูเสียมารยาทแต่เขาไม่กล้าสบตาจริงๆ

แต่ว่าจะตอบยังไงดี ถ้าพูดออกไปเสียงจะสั่นรึเปล่า ถ้าเสียงสั่นต้องทำยังไง หรือไม่ควรพูดดี แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจะดูหยิ่งรึเปล่า เขากลืนน้ำลายอึกนึงด้วยความประหม่า ก่อนจะก้มหน้าพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบาราวกับพูดกับตัวเอง

"นิดหน่อย.."

เขาตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีออกมา ดวงตาสีอ่อนเปร่งประกายออกมาโดยไม่รู้ตัว หัวใจที่เคยเต้นตรงจังหวะบัดนี้เต้นราวกับกองรัว น่ากลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงของมัน(+)

เขาคงจมกับความคิดของตัวเองนานไป พอหันไปด้านข้างเพื่อดูว่าคนขับรถมารึยังก็เห็นชายหนุ่มตัวโต หน้าตาดีราวกับหลุดมาจากนิยาย เขานิ่งจ้องไปซักพักพอรู้ว่าเริ่มจ้องนานเกินไปก็หลบหน้าหันหนีไปทางอื่น

'หล่อจัง..'

วันนี้นูวิลเลตอารมณ์ไม่ค่อยดี เพราะแฟลชไดร์ฟที่ใช้เสฟงานใกล้เสร็จหายไป เขาคงลืมไว้ที่ไหนซักที่แต่ก็คิดไม่ออกว่าเอาไปวางไว้ตรงไหน

มิหนำซ้ำฝนก็ตกลงมาอย่างกับฟ้ารั่ว เขาได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ปลอบใจตัวเองว่าค่อยทำใหม่ เวลายังมีอีกเยอะ+