ทันทีที่ได้ยินแม่ตัวเองบอกแบบนั้นปุ๊บ รินจึงไม่ลังเลที่จะตัดสินใจเข้าร่วมโครงการนี้เลยทันที

เพราะรินคิดว่าไม่ว่าจะยังไง ตัวเองก็ต้องได้ไปเจอกับอิซางิในนั้นแน่นอน

"ฉันขอโทษนะโยจัง ฉันอยากให้พวกเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ" รินพูดขึ้นมาในขณะที่หยิบรูปบนหัวเตียง ที่ตัวเองในวัยเด็กถ่ายคู่กับอิซางิและซาเอะเอาไว้ขึ้นมาดู (124)

"แกจ้องไปมันก็ไม่ฟักเป็นตัวหรอก"
"ใบนี้น่ะใช่— แต่อีกฟองล่ะจิน?"
"..."
"ทำไมฟองสีน้ำเงินเหลือแต่เปลือก"

"นายเอาลูกไปไว้ไหน"

"ตำรวจ? ใช่ มาด่วนเลย"

"ไอ้แฟนเก่ามันแอบเข้าห้องฉัน"

*ขนาด ego วัดจากหัวถึงหางพอๆ กับวาฬสีน้ำเงิน ± 5 m.

#นางิอิซา
‘นางิ เซย์ชิโร่ Class S’
เขาเปิดประตูเข้าไปในห้องที่เปิดไฟโล่งแต่ไร้ซึ่งเงาของสิ่งมีชีวิต เสียงน้ำไหลจากห้องทางด้านขวาบ่งบอกว่าอีกฝ่ายคงกำลังทำธุระส่วนตัว เขาจึงตัดสินใจนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆกับเตียงนอน
‘ดูธรรมดาชะมัด นึกว่าพวกเซนติเนลระดับนี้จะแต่งห้องแบบเว่อๆซะอีก’

เขาเดินเตาะแตะตามเรโอะขึ้นลิฟมาชั้นบนสุดได้สักพักก็ถึงห้องๆนึง เรโอะเคาะอยู่สองสามทีเมื่อได้รับอนุญาตจากคนด้านในจึงพาเขาเดินเข้าไป
“สวัสดีครับคุณเอโกะ นี่อิซางิ โยอิจิคนที่เล่าให้ฟังเมื่อวาน”
”อืม ไงไม่ได้เจอนานตั้งแต่นายยังเด็ก“
”เอ่อ เราเคยเจอกันหรอครับผมจำไม่ได้“
”จำไม่ได้ก็ไม่แปลก ฉันเอโกะ ปาจิน เรียกเอโกะก็ได้ เป็นเพื่อนของพ่อนายน่ะ“
”คุณเอโกะเป็นเพื่อนกับพ่อหรอครับ“
(53)

ก็วิ่งเข้าไปประชิดตัวโลกิ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายได้ทำความเร็วเหมือนอย่างที่เคยทำมาตลอด

แล้วอิซางิก็สามารถทำประตูไปได้อย่างสวยงาม โดยที่มีรินกับไกเซอร์หันไปมองด้วยสายตาที่แสดงออกได้ถึงความมันเขี้ยวแบบเต็มที่

'เดี๋ยวนี้ร้ายใหญ่แล้วนะอิซางิ รอให้แข่งจบก่อนเถอะ!' (76)

“โอ๊ะโอ...ดูสิว่าพวกเราเจอใคร แมวน้อยอิซางิกับแมวน้อยอีกสองตัวเหรอ?”

“อะ..เรโอะ” อิซางิตาโต “ใครเขาเป็นแมวกันเล่า! หมาป่าต่างหาก! พวกนาย..พวกนายก็เป็นหมาป่าเหมือนกันเหรอ?”

“จริงเหรอ!” คราวนี้ทั้งซากุระและฮินาตะก็อึ้งไปเหมือนกันขณะที่มองสามคนตรงหน้า

เรโอะ จิงิริ แล้วก็นางิ

หมาป่าที่ทั้งตัวสูงใหญ่และหล่อมาก
ทำไม...มันต่างกับพวกเขาสามคนจังเลยอะ!

มันไม่ใช่ว่าไกเซอร์จะไม่ยอมให้อิซางิมีความรักเลย แต่มันเป็นเพราะว่าไกเซอร์รู้นิสัยของเนสดีเกินไป จนมันทำให้เจ้าตัวก็รู้สึกหวงอิซางิขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้

'ฉายาเนสวันไนท์ที่แกจะได้ในอนาคตข้างหน้านี้ แกอย่าเอามาใช้กับโยอิจิแล้วกัน ไม่งั้นฉันเอาแกตายแน่เนส' (255)

ฮิโอริพูดพึมพำกับตัวเองขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม จากนั้นเจ้าตัวก็วิ่งเหยาะ ๆ ไปทางอิซางิที่กำลังยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่

"เป็นอะไรหรือเปล่าอิซางิคุง?" เมื่อได้ยินเสียงของฮิโอริดังขึ้นมา อิซางิจึงถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนที่จะพูดออกไปว่า

"ฉันอยากเอาชนะไกเซอร์กับรินอะฮิโอริ นายพอจะนึกอะไรออกบ้างไหม?" (66)

อยู่นี่ครับบบ1คน

ผมอุตส่าห์ช่วยตามน้ำให้ ไม่สำนึกบุญคุณเลยนะครับ"
"ก็ขอบใจ"
เนสได้ยินก็ช๊อคไม่คิดว่าโยอิจิคนนั้น คนที่ด่าทั้งเขาและไกเซอร์ หยิ่งผยองหวังจะบดขยี้ไกเซอร์จะพูดขอบคุณเขาออกมาง่ายๆ
"อะไร ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่า?"
อิซางิที่จะไม่เอาเรื่องต่อก็อดหาเรื่องต่อไม่ได้ ปกติเขาไม่ใช่คนนิสัยเสียไม่รู้จักบุญคุณสักหน่อย
"ที่ด่าๆพวกนายเพราะทำตัวกวนตีนฉันก่อนต่างหาก ถ้าเรื่องอื่นฉันก็ไม่ได้อะไรสักหน่อย" (10)

คุนิงามิกับฮิโอริที่ยืนมองเหตุการณ์ในห้องอยู่ตรงประตูทางเข้า ทั้ง 2 คนก็หันหน้ามามองกันและกันเล็กน้อย แล้วถึงพากันเดินกลับไป

ส่วนไกเซอร์ก็ยังคงยืนปลอบอิซางิไปแบบนั้น โดยที่อิซางิเองก็เอาแต่พูดตัดพ้อออกมาไม่หยุดเหมือนกัน... (212)