สุดท้ายจริงๆ นี่ว่าคนแต่งต้องมีปม เป็นเชี่-อะไรชอบบุลลี่รูปร่างหน้าตาตัวละคร หานลี่แม่งโดนบ่อยสุดละ โดนทั้งเรื่อง แต่อีกคนที่โดนบู้บี้หนักคือเมี่ยวฝา สงสารนาง 555555555555

สุดท้าย เรื่องนี้เริ่มอ่านเพราะหานลี่ พระเอกที่โคตรฉลาดและระวังตัวอยู่เสมอ เน้นใช้สมองในการดำเนินชีวิต ถึงเวลาต้องสู้ก็สู้แบบฉลาด ความระแวงของนางพานางรอดชีวิตหลายครั้งมาก เสียดายฉากต่อสู้ยืดเยื้อเกิน กว่าจะอ่านจบก็แอบข้ามแล้วข้ามอีก แต่โดยรวมสนุกมาก ชอบค่ะ

แล้วหานลี่ก็ได้ฟื้นคืนนิกายมันตรา อาจารย์มิหลัวต้องภูมิใจในตัวนางมากแน่นอน เสียดายนางอุตส่าห์ได้เจออาจารย์ที่ดีสักที แต่ดันอยู่คนละชาติภพ ทั้งเรื่องมีฉากสะเทือนใจอยู่ฉากเดียวคือฉากที่คฤหาสน์เหยียนหลัวเนี่ยแหล่ะ

เสียดายที่ตอนจบไม่ได้พูดถึงเจ้าเด็กทอง เสี่ยวไป๋ ซิงหุน ถึงพวกนางจะเป็นเต๋าบรรพกาลแล้วก็ยังอยากให้มาอยู่ด้วยกันนะ ครอบครัวนี้จะแข็งแกร่งสุดๆไปเลย ไม่มีใครกล้ามารุกรานแน่นอน 5555

หนานกงหว่านเป็นภรรยาที่ใจดีโคตร นางเชื่อมไมตรีกับทุกคน ฮ่าา เป็นคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขและเข้าใจหานลี่ได้ดีที่สุด ฉันรักนาง สุดท้ายนางคือคนเดียวที่เป็นความสบายใจของหานลี่ หานลี่รักและไว้ใจที่จะเปิดเผยทุกเรื่องกับหนานกงหว่านจริงๆ

ดีใจที่พี่ปูเต๋าเลือกมาอยู่กับหานลี่ น้องหยวนเหยาก็ได้มาอยู่ด้วยกันยกเว้นคนเดียวที่ฉันแบบหงิด ฉันเอือมกับเธอมาทั้งเรื่องเลยก็คือน้องม่วง คนที่เรียกตีนให้หานลี่ตั้งแต่โลกเบื้องล่างยันเบื้องบน คนที่ไม่ร่วมทุกข์แต่จะร่วมสุข หานลี่ไม่ควรใจอ่อนกับนางเลย ทำไงได้ตบมือข้างเดียวไม่ดังหรอก

ตอนจบหานลี่ก็บรรลุความตั้งใจแรกเริ่มแล้วคือได้เป็นอมตะแล้วก็อยู่อย่างสุขสงบ (หลังจากที่เหนื่อยมาทั้งชีวิต) มีหนานกงหว่านกับลูกสาวตัวน้อยๆอยู่ด้วย (มินิกานจิ่วเจิ้น 555) (น้องม่วงมันจะอกแตกตายมั้ยวะมาอยู่กับเขาแล้วเขามีลูกด้วยกันอ่ะ หึงแบบไม่มีสิทธิ์หึง😂)