(มาเรยคุณ 🥺🥺)

คนยิ้มให้นั้นสะบัดมือนิดๆจนของเหลวสีดำหายไปจากบัตร ก่อนที่เจ้าตัวจะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดให้อีกหน

แล้วจึงยื่นมันให้คนตรงหน้า

"ทำไมต้องเสียงสั่นขนาดนั้นล่ะ?"
"หน้าตาผมเหมือนผีเหรอ?~"

ท่าทาง น้ำเสียงดูอารมณ์ดีหากแต่แววตากลับไม่ยิ้มเหมือนใบหน้าแม้แต่น้อย

"ระวังหน่อยล่ะที่นี่ก็มีอะไรแบบนี้เยอะเลยด้วยสิ"

ว่าจบก็หัวเราะออกมาเบาๆพลางเลื่อนสายตาสำรวจคนตรงหน้าไปด้วย

(เค้ามาาาาาาาาาปักกกกก)

"..."

รอยยิ้มชวนขนลุกปรากฏบนใบหน้าเขาไม่ได้แสดงอารมณ์ร่วมใดๆในขระที่อีกคนพึมพัมไปมาอยู่คนเดียว

ไม่ตอบรับ ไม่ถามว่าอะไรใช่ไม่ใช่

"ลบรูปจะดีกว่านะ พอดีเงาของผมมันไม่ค่อยจะสนิทกับผมเท่าไหร่"

และแน่นอนว่ารูปตัวเขาในรูปถ่ายก็เช่นกัน

ก่อนที่เขาจะชูสิ่งหนึ่งขึ้นมาแล้วเอ่ยออกไปด้วยเสียงเยือกเย็นว่า

"นี่ของเธอรึเปล่า"
"โชวคิคุง"

บัตรนักเรียนที่มีของเหลวสีดำเปรอะอยู่จนไม่น่าดูนัก

(น้งงงง น่ารักมาก😭😭 อยากเอาบัตรมาคืนให้จัง)

(😭😭😭 น่ารักมากครับ)

(มาแร้ว)

ยืนดูคนเก็บบัตรอย่างบันเทิงเริงใจโดยไม่พูดเอ่ยอะไรแค่ยืนดูอยู่เงียบๆ

จนผ่านไปครู่หนึ่งจึงทักขึ้นตอนบัตรใบสุกท้ายถูกหยิบขึ้นมา

"เยอะเลยเนอะ"
"อ๊ะ... หน้าตาคุ้นๆเหมือนเพื่อนร่วมชั้น"

มองที่บัตรใบสุดท้ายในมือของอีกฝ่ายและนั่นเป็นบัตรที่แปะหน้าของเขาเอง

"เยอะขนาดนี่น่าไปเปิดเร่ขายนะ"

( สำหรับ 3-D ที่ไม่ได้เข้าดิสคอต อาจารมีร่างเด็กๆเป็นเเมวนั่งอ้วนมาใหัเย่ๆๆๆ จากนี้ฝากตัวด้วยนะค้าบ

drive.google.com/drive/folder... )

📢 #THK_2I

( สวัสดีค่ะ! สำหรับนักเรียนห้อง 2-I ที่ไม่สะดวกเข้าร่วมดิสคอร์ดคอมมู สามารถเข้าดูอัพเดทประกาศต่าง ๆ หรือลงชื่อจองที่นั่งในห้องเรียน เวรทำความสะอาด และล็อคเกอร์ได้ที่ชีตข้างล่างเลยนะคะ

Link : bit.ly/3Eko0Lu )

(มาแบ้ว)

คนที่ยืนเหม่อค่อยๆหันมาคล้ายภาพสโลวโมชั่นหากแต่มันก็คือการหันมาอย่างช้าๆเท่านั้นเอง

เขาอ้าปากน้อยๆคล้ายจะพูดก่อนจะยิ้มออกมาทำให้ใบหน้าซีดเซียวดูเป็นมิตรขึ้นแม้บรรยากาศจะแปลกๆก็ตาม

"ครับ?"
"อะไรเหรอ"

เขาเอียงศีรษะนิดหน่อยประกอบคำถามที่ส่งไป

"บัตรนักเรียน เหรอ?"