ชิองเองก็เหมือนจะสังเหตุเห็นสายตาเว้าวอนของเจ้าของร้านเช่นกัน เธอพยักหน้าเห็นด้วย

" แต่สองวันงั้นหรอคะ.. ถ้าทานคนเดียวคงไม่หมดแน่ "

ถึงกับแอบตกใจเรื่องวันหมดอายุของเค้ก ถึงปกติจะไม่มีใครนิยมเก็บไว้นานก็เถอะ จึงตัดสินใจเอ่ยปากถามอีกฝ่าย

" ถ้างั้นขอให้เขาแบ่งครึ่งดีไหมคะ? "

" ถ้าคุณว่างั้น.. ก็ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีนะคะ "

ได้แต่กล่าวอวยพร มือตบบ่าอีกฝ่ายปุๆ

" ถ้าอย่างนั้น... ว้าว!? จริงหรอคะ เค้กลดราคา~ ฉันจะทานให้คุ้มเลยล่ะค่ะ "

เมื่อได้ยินคำว่าเค้กลดราคา ชิองโยนทิ้งทุกเรื่องทุกข์ใจ แน่นอนว่าที่พูดไปนั่นคือตกลงอยู่แล้ว! ถ้าพูดถึงเรื่องของกินล่ะก็แน่นอนเธอไม่มีทางพลาดแน่นอน

" นั่นแหละค่ะที่ฉันว่าเกี่ยวน่ะ หรือเพราะความกลัวของคุณน้ามันอยู่ที่ตรงนั้นกันนะเลยส่งผลกระทบแบบนี้ "

ครุ่นคิด

" !? น่าสนใจดีนะคะ👀✨️ แต่ว่า..แล้วงานปาร์ตี้ของคุณน้าล่ะ ฉันแอบเกรงว่าจะทำให้ท่านเสียใจจังค่ะ💦 "

" อึก- เป็นสถานการณ์ที่ดูเหมือนจะเกี่ยวแต่ก็ไม่เกี่ยวกันเลยนะคะนั่น ฉันเองก็เคยได้ยินคุณปู่คุณย่าพูดถึงข่าวนี้อยู่เหมือนกันค่ะ แต่ว่า... "

เธอถึงกับกลืนน้ำลาย ดูเหมือนว่าเกาะนี้จะไม่เคยเปลี่ยนไปจากที่เธอเคยอยู่เลยจริงๆ

" แต่ว่า อาจจะเป็นอุปทานหมู่ของฉันกับคุณน้าก็ได้นี่นะ ฮะๆ "

ชิองขำแห้งๆพลางพูดปลอบใจอีกฝ่าย

เธอเพียงแค่พยักหน้า สองมือกุมกันอยู่แต่ดันทำนิ้วขยุกขยิกเหมือนเรื่องที่จะพูดอธิบายออกมาได้ยาก

" อาจจะฟังดูไม่น่าเชื่อ แต่ว่าเรื่องนี้อาจจะไม่ใช่แค่คุณน้าหรือฉันที่เห็นภาพหลอนก็ได้นะคะ บางที.. อาจจะเป็นสิ่งเหนือธรรมชาติก็ได้ "

" ถ้าให้พูดตามตรง.. แอบอึดอัดนิดหน่อยค่ะ ต..แต่ว่าไม่ใช่เพราะพวกคุณน้าหรอกนะคะ "

เธอถอนหายใจโล่งพร้อมยกมือขึ้นกุมอก ความวิตกกังวลลดลงมากถึงมากที่สุด

" เรื่องหน้าต่างนั่น... ขอถามได้ไหมคะว่าเป็นมานานแค่ไหนแล้ว ถ้าไม่สะดวกใจจะบอกก็ไม่เป็นไรค่ะ "

" ไหวค่ะๆ ไม่เป็นอะไรเลยย~ "

ไม่คิดว่าท่าทีของเธอจะทำให้อีกฝ่ายเป็นห่วงขนาดนี้ เธอพยายามทำใจดีสู้เสือแต่มาคิดๆดูอีกทีการออกไปสูดอากาศข้างนอกก็คงจะไม่ใช่ตัวเลือกที่แย่

" เอ่อ แต่ออกไปเดินเล่นสักหน่อยก็ได้ค่ะ "

จริงๆที่เลือกจะออกมาก็เพื่อที่จะได้คลายความกังวลของเธอเอง และก็มีคำถามที่อยากจะถามอีกฝ่ายด้วย

หน้าต่างนั่น..ไม่ปกติแล้ว!!? เมื่อเห็นเงาสีดำ เธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบหันกลับมารับของจากคุณน้าและกล่าวขอบคุณ กระติกน้ำสุดน่ารักทำเอาความกลัวลดลงมากึ่งหนึ่ง

ชิองรีบตรงปรี่มาหามิยาคาวะหลังจากได้รับของ เป็นขณะเดียวกันกับที่เหล่าแม่บ้านพากันลุกขึ้นไปจับฉลากจนทำให้วิวหน้าต่างชวนผวานั่นถูกบดบังไป เธอกำมือที่สั่นเทาแน่นและรู้สึกได้ถึงความเย็นที่ปลายมือ

" ฮะๆ ครึกครื้นดีนะคะวันนี้💦 "

" ป.. เปล่าค่ะ! "

เธอรีบกลั้นใจล้วงเข้าไปในกล่องก่อนจะหยิบกระดาษออกมาแล้วเปิดดูพร้อมคุณน้า ฝ่ามือชุ่มเหงื่อแอบสั่นเทาเล็กน้อย ของที่ได้จะเป็นอะไรกันนะ ระหว่างที่รอช่วงเวลาเหมือนเดินช้าลงยังไงอย่างนั้น แล้ววินาทีนั้นเองสายตาก็เหลือบไปมองที่หน้าต่าง(!?)

(ฮีตเตอร์ในร้านคงอุ่นไม่พอแหละค่ะ🥲)

" อย่างนี้นี่เอง "

เธอพยักหน้าเข้าใจ

เมื่อถึงตาของเธอที่จะต้องจับฉลากในขณะที่กำลังจะล้วงมือเข้าไปในกล่องนั้น ชิองชะงักไปเล็กน้อย อยู่ๆก็รู้สึกเย็นจนเกิดขนลุกวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกเหมือนถูกจับจ้องอยู่ยังไงก็ไม่รู้

" อึ๋ย– "

เธอร้องออกมาเบาๆ อยู่ๆก็สัมผัสถึงรางไม่ดีแปลกๆ

แม้จะตกใจเล็กน้อย แต่ถ้าไม่เอาตัวเข้าไปยุ่งกับมันก็คงจะไม่เป็นอะไรหรอก เธอปลอบตัวเอง

เมื่อช่วงเวลาจับรางวัลมาถึง เธอพยักหน้าก่อนจะไปต่อแถวตามที่คุณมิยาคาวะบอก

" แล้วคุณไม่มาจับของขวัญด้วยกันหรอคะ? "

เธอหันไปถาม ถึงเขาจะเป็นหลานเจ้าของร้านก็เถอะแต่ก็เป็นเด็กเหมือนกันนี่

(เลข5แล้วกันค่ะ)

" 💨 "

เมื่อเห็นสถานกาณ์ผ่านไปด้วยดีก็ถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก

" คะ!? หน้าต่างงั้นหรอ? อยะ.. อย่าบอกนะว่า... "

แค่คิดก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบแล้ว ไม่ต้องบอกก็พอจะเดาได้เลยว่ามันต้องเกี่ยวกับที่มาของเสียงกระซิบก่อนหน้านี้แน่ๆ

" อ่า เข้าใจแล้วค่ะ "

เธอมองคุณน้าสลับกับมิยาคาวะซัง จะตอบว่าอย่างไรดีล่ะ ถ้าตอบไม่ก็กลัวว่าจะเป็นการหักหน้าคุณน้า แต่จะตอบตกลงก็ยังไงอยู่ ก็นะเป็นแขกไม่ได้รับเชิญแถมพึ่งรู้จักกับหลานเขาเองนี่นา~

" อ่ะ-- อ่า "

ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมากจนไม่รู้ว่าจะต้องพูดหรือทำอะไรก่อนหลัง แต่หลังจากสมองประมวลผลได้ ก็ได้กล่าวแนะนำตัวไปตามมารยาทพร้อมทั้งโค้งให้คุณน้าตรงหน้า

" วาตานาเบะ ชิอง เพื่อนของ คุณมิยาคาวะค่ะ "

พอไม่ได้โฟกัสกับเสียงกระซิบพวกนั้นแล้ว ดูเหมือนจะทำให้ได้ยินเสียงเบาลงนะ แต่ชั่งเรื่องนั้นก่อน ปัญหาคือคำเชิญชวนของคุณน้าที่อยู่ๆก็ถามขึ้นมาอย่างไม่มีปีมีขลุ่ยเนี่ยแหละ!?
+

(ข้างบนเขียนไม่พอเลยต้องมาต่อตรงนี้ค่ะ *หน้ายู่*)

(ขอขอบคุณทุกคนทุกฟอลโล่ เฟบ และทุกยอดรีมากๆค่ะ🙇‍♀️💖 มันมีคุณค่าต่อใจเรามากจริงๆ เพราะมันทำให้เรารู้ว่าอย่างน้อยการเล่นมูครั้งแรกของเรามันไม่ได้แป้กอย่างที่คิด แค่นี้แหละค่ะ5555 เดี๋ยวมีส่วนเพิ่มเติมตามมาอีกแต่ขอไปปั่นรูปก่อน แอ่ก)

ไม่นานนักเธอก็เดินเข้าไปข้างใน ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น เพราะครั้งสุดท้ายที่พูดอะไรออกไป ดูเหมือนมันจะทำให้เธอดูแปลกแยกในสายตาของเพื่อนสมัยนั้น(ประถม)เสียมากกว่า แต่ก็ยังไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรออกไป

" อ้ะ-- ไวจังเลยนะคะ!? "

แอบตกใจเล็กน้อยที่มาถึงจุดหมายปลายทางได้ไวขนาดนี้ ดูจากของตกแต่งหน้าร้านและผู้คนที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ทำให้รู้ได้ว่าที่นี่กำลังจัดงานรื่นเริงแน่นอน

"ขอบคุณค่ะ"

เมื่อเห็นคุณเปิดประตูให้ก็ได้เอ่ยขอบคุณไปตามมารยาท ก่อนที่เธอจะชะงักไป เสียงกระซิบท่ามกลางเสียงพูดคุยกันอย่างครึกครื้นของพวกผู้ใหญ่งั้นหรอ... 'แปลก' ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
+

" อย่างนี้นี่เอง ก็ว่าไม่คุ้นหน้าคุณเลย "

ชิองพูดพลางมองไปรอบๆ เพราะปกติก็ไม่ค่อยจะได้มาแถวนี้สักเท่าไหร่ ก่อนจะพูดต่อด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม

" ก็กลัวค่ะ แต่จะให้เดินผ่านไปก็ยังไงอยู่... แต่ไม่ต้องห่วงค่ะ! ฉันมีสเปรย์พริกไทย;) "

" พึ่งย้ายกลับมาค่ะ "

เธอตอบแทบจะทันควัน ก่อนจะว่าต่อ

" พอดีว่าก่อนหน้านี้ดิฉันย้ายตามคุณแม่ไปอยู่ที่ชินจูกุ ก่อนจะตัดสินใจย้ายกลับมาอยู่ที่เกาะไทเฮน่ะค่ะ แล้ว... คุณมิยาคาวะล่ะคะ? "

(แตะที่รูปเพื่ออ่านข้อความได้นะคะ)