(มา ตั้งท่ารอละ-)

(เชิญชวล we need ya)

(ถ้าโดนเลือกจริง ก็พร้อมรับผิดชอบในหน้าที่นะ 💪)

/โดนจี้ให้พูดอะไรสักอย่างเลยพูดอ้ำอึ้งออกไปว่า

"อ่า ฝากเลือก... เอ่อ คนที่เหมาะ.. ที่สุดด้วยนะ"

/หลบฉากไปยืนเป็นเครื่องประดับมุมห้องต่อ 🗿

"มีที่ไหนที่โนฮาระยังไม่ได้ไปไหม?"

นิ่งค้างเหมือนเครื่องช็อตไปแปปนึงก่อนยกมือแตะคางคิดพยายามทำความเข้าใจในแบบของตัวเอง

'เป็นคนแบบนั้นรึเปล่านะ...' คิดสงสัยในแง่ดีว่าอีกคนอาจเป็นเพศทางเลือกก็ได้- (🤧)

"แบบนั้นเอง..." เข้าใจไปคนเดียว

"ฉันเดินหาทั่วตรงนี้แล้วไม่เจอของใคร อาจจะมีคนมาเก็บไปหมดแล้ว... ในอาคารก็น่าจะมีคนเยอะ แม้กระทั่งในห้องน้ำก็คงโดนหาไปแล้ว" พยายามใช้สมองน้อยๆ คิดวิเคราะห์
+

"อา.."

คิดว่าถึงนี่จะไม่ใช่เหตุการณ์ปกติ แต่ยังไงนี่ก็เป็นเขตโรงเรียน คงไม่มีอันตรายเกิดขึ้นง่ายๆ หรอก

"แล้วเจอกันที่ห้องนะ" ก่อนจะแยกตัวก็ไม่ลืมผงกหัวลาเพื่อนด้วย

"โรงอาหารงั้นเหรอ.." ลูบคางคิด

"ที่นั่นน่าจะเป็นจุดหมายแรกๆ ของใครหลายคน ไปตอนนี้อาจจะไม่ทัน แต่บางทีอาจมีคนเก็บบัตรของพวกเราไว้ก็ได้"

"..หรือว่าโยริฟูจิคุงหิวแล้ว?" ลองถามสิ่งที่ฉุกได้ขึ้นมาดู

แม้หน้าตาจะไม่บ่งบอกอะไรนัก แต่ในใจกำลังตื่นเต้นกับสิ่งที่เห็น

"มีเยอะขนาดนี้เลยเหรอ สุดยอดไปเลย" แต่พอดูใกล้ๆ แล้วก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ เพราะเหมือนบัตรแต่ละใบจะมีรอยเปื้อนแปลกๆ

"เปื้อนอะไรมาน่ะ" ถือวิสาสะหยิบใบนึงขึ้นมาพลิกหน้าพลิกหลัง ก่อนจะเข้าใจว่านี้ไม่ใช่รอยเปื้อนปกติเลยไม่กล้าทักอะไรต่อ

"ดีนะที่ทาคาอิชิหาเจอได้ขนาดนี้ก่อน เมื่อกี้ฉันเจอคนที่เก็บบัตรมาแลกเงินด้วย..."

"คงไม่..."

พอจะดูออกตามประสาลูกทะเล อีกใจก็ไม่ได้อยากให้มันตกเพราะเขาไม่ชอบฝน

"เมฆน่ะ ก้อนนั้นดูเหมือนลูกหมาเลยว่าไหม?"

ชี้ไปยังเมฆก่อนที่ใหญ่ที่สุดบนนั้น

"ถ้ามีลูกหมาอยู่แถวนี้อาจช่วยให้ตามหาบัตรง่ายขึ้นก็ได้" พูดแบบนั้นแต่ใช่ว่าจะมีลูกหมาจมูกดีโผล่เข้ามาในโรงเรียนง่ายๆ

"ชอบหมึกยักษ์สินะ" นึกว่าที่อีกฝ่ายพูดว่า 'น่ารัก' นั้นหมายถึงก้อนเมฆ

"อืม..." เพราะชอบเลยอยากกินขึ้นมาก็ไม่แปลก(?)

"โรงอาหารจะเปิดรึยังนะ" เหม่อลอยไปเหมือนกันพอนึกถึงอาหาร

"จริงสิ ฉันมีหมึกแห้งนะ" หยิบห่อด้วยกระดาษที่พกเผื่อหิวออกมาเปิดให้ดูข้างในที่มีหนวดหมึกตากแห้งปรุงรสฝีมือคุณย่าอยู่สามสี่อัน

"..."

นิ่งคิดไปชั่วครู่

"อา.. เหมือนจริงด้วย" ทุบกำปั้นกับมือเห็นด้วยง่ายๆ

ก่อนจะหันไปมองว่าคนที่เอ่ยทักเขาเป็นใคร แต่ไม่ยักกะคุ้นหน้า

"นายเองก็มาหาบัตรแถวนี้เหรอ? เจอบ้างสักใบไหม?" เอ่ยถามแสดงความเป็นมิตร

“อา?”

พยายามมองหาว่าหมายถึงก้อนไหนแต่ไม่อยากทำร้ายจิตใจรุ่นน้องเลยพยักหน้าเออออไป

“มีปูจริงด้วย”

ยกนิ้วชี้ไปมั่วๆ สักก้อนที่อาจจะซ้ำก้อนเดิมกับที่รุ่นน้องกำลังมองก็ได้

“ถ้างั้นก้อนนั่นก็เหมือนหมึกยักษ์เลยสินะ?“

“อา แบบนั้นเอง”

สงสัยอยู่ว่าทำไมไม่เจออะไรเลย คงเป็นเพราะมีคนมาเก็บไปกมดแล้วกระมัง

“ยังไม่เจอเลยน่ะ คงต้องไปหาที่อื่น...“

คิดว่าท่าทางขึงขังนั่นก็ดูเป็นเอกลักษณ์ดี

”ไปหาที่ไหนมาบ้างแล้วล่ะ? แค่รอบๆ แถวนี้เหรอ?“ เผื่อจะตีวงเป้าหมายให้แคบลงได้

โคกิหันมองไปรอบๆ

“เจอภายในอาคารหมดเลยสินะ..”

คิดว่าที่จริงอาจมีบัตรของใครตกแถวนี้บ้าง แค่มีคนที่ไวกว่าเก็บไปหมดแล้ว ถ้าจะมีที่ไหนที่น่าไปดูก็คงเป็น

“ชมรมยูโดล่ะมั้ง” อย่างน้อยเขาก็รู้จักที่นั่นทุกซอกทุกมุม

“ให้ฉันเดินไปมิทสึบะก่อนก็ได้นะ” คิดว้าขยายวงเดินให้กว้างขึ้นสักหน่อยก็อาจจะดีกว่า

“อา” เดินตรมเพื่อนไปอย่างว่าง่าย

ขณะเดินผ่านบริเวณอาคารเรียนหลักเพื่อไปที่โรงอาหาร โคกิก็ฉุกคิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

“เหมือนจะยังไม่เห็นพวกปีหนึ่งเลยนะ”

อย่างที่รู้กันดีว่าเรื่องไม่ปกติแทบจะกลายเป็นเรื่องปกติของที่นี่ นั่นแปลว่าตอนนี้พวกปีหนึ่งคงกำลังลำบากกันอยู่แน่ๆ

“หวังว่าจะไม่เป็นอะไรกัน“

แสดงความเป็นห่วงแม้จะออกมาไม่ชัดนักบนใบหน้าที่แข็งตึงเหมือนหิน

“อา เหมือนจะออกมาตาทหากันทั้งชั้น... เมื่อกี้ฉันเห็นคนเก็บบัตรได้หลายคนเลย”

ผิดกับตัวเขาที่แม้แต่เงาบัตรก็หาไม่เจอซะงั้น

“บางคนก็เก็บมาเรียกค่าไถ่ รีบหาให้เจอก่อนที่พวกนั้นเจอดีกว่า...”

ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากเสียเงินแลกคืน

“โยริฟูจิคุงไปดูที่ไหนมาแล้วบ้าง? ห้องชมรม? โรงอาหาร?“

คำว่า 'ก้นของซาบุโร่' เรียกความสนใจจากเขา เพราะเขาเองก็คิดว่ามันเหมือน 'ก้นของอิชิ' เหมือนกัน

จำได้ทันทีว่าอีกฝ่ายเป็นเพื่อนร่วมห้อง แม้อาจจะไม่ค่อยได้คุยกันก็ตาม

"ทาคาอิชิซัง มาหาบัตรแถวนี้เหมือนกันเหรอ?" เอ่ยทักทายนำไปก่อน

"เจอของใครบ้างไหม?"