(มา+ค่า)
ยูคิเดินเข้ามาในห้องพยาบาลพร้อมกับกางเกงกีฬาของตัวเองที่ถูกถลกขึ้นข้างนึงทำให้เห็นแผลถลอก
"ขอรบกวนหน่อยนะครับ"หันมองรอบห้องหาครูแต่ก็ไม่เจอ

"....."ยืนค้างไปเหมือนกำลังคิดว่าจะเอาไงดี

"รุ่นพี่จริงๆแล้วมีเบื้องลึกเบื้องหลังยังไงครับเนี่ย..."มองเจ้าของแบล็กการ์ดอย่างระแวดระวัง
"ไม่สิ....
ไม่ต้องบอกก็ได้ครับ"คิดว่าบางเรื่องไม่รู้คงดีกว่าเลยยกมือห้ามไว้

"...ก็ตรงนี้ไงครับ...."ชี้คนที่เหมือนลูกกวางที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง

"อุ๊บ---"เลิ่กลั่กแล้วรีบสะบัดหน้าให้มือีกฝ่ายหลุดออกไป
"โลกแตกอะไรกันล่ะครับ
ทำไมพูดออกมาได้ง่ายๆแบบนั้นกัน"ถึงเหมือนจะชินแล้วแต่ก็ยังทึ่งที่อีกฝ่ายพูดคำแนวนี้ออกมาง่ายได้อยู่ดี

"น้ำครับ
มีใครเอาน้ำไหมครับ"พอถึงที่หมายก็ร้องทักคนสีเดียวกันให้มาเอาน้ำแล้วหลบให้รุ่นพี่ช่วยเป็นคนยื่นน้ำที่ตัวเองถืออยู่แจก

(ฮือออออออ
ขอบคุณที่มาโรลด้วยกันนะคะะะะ
หวังว่าจะได้โรลด้วยกันอีกนะคะพระ🥺🥺🥺)

เห็นท่าทางดูอึกอักไม่พูดอะไรก็ยิงคำถามต่อ
"?
หรือว่าเป็นพวกขี้อายเหรอครับ?"ถึงจะถามไปแบบนั้นแต่ทำหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อสักนิด

ได้ยินแบบนั้นก็พูดตอบกลับไปแบบเย็นชา
"ก็ไม่อยากได้อยู่แล้ว"ในเมื่อโดนพูดใส่แบบนั้นก่อนก็แค่ตอบกลับแบบเท่าเทียมกัน

"แค่เอามาบังแดดน่ะครับ"พูดแล้วก็กระชับเสื้อคลุมมาปิดตัวให้มากขึ้น
"มันก็ช่วยอยู่นิดนึงนะครับ"

"...."ขมวดคิ้วมองคนที่พูดหยอกแบบ คนตรงหน้าพูดอะไรออกมาเนี่ย

"นั่นมันก็...."ฟังดูไม่มีเหตุผลเลย แต่จะพูดออกไปก็กระไรอยู่
"แบบนั้นไปเป็นฝ่ายเชียร์ไม่ดีกว่าเหรอครับ"

"ไม่ล่ะครับ"ทำหน้าแบบไม่อยากได้สุดๆ
"ไม่ได้เป็นนักกีฬาด้วย คงไม่เป็นไรหรอกครับ"แถมตอนนี้ยังอู้นั่งเฉยๆด้วย

"ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงไม่อยากเล่นจริงๆน่ะแหละครับ"พูดแบบเห็นใจ
"แต่พวกกีฬาในร่มก็มีนี่?"สงสัยว่าไม่เล่นอะไรเลยจริงเหรอ

"เอ๋~ ใจดีจังนะครับ"พูดด้วยน้ำเสียงยียวน
"ทั้งที่เป็นคนเหนื่อยง่ายก็ใจดีแวะให้กำลังใจทุกคนเลยเนอะ"

"? ถ้าอยากดื่มเมื่อไหร่ก็บอกนะครับ"ถึงจะงงๆ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

"เอ๊ะ"ผิดคาดจากที่คิดจนเผลอร้องออกมา
"ผมนึกว่าเราจะเป็นพวกเดียวกันแท้ๆ"หมายถึงเรื่องไม่ลงแข่งกีฬา

"แค่ลงแข่งก็น่าชื่นชมพอแล้วล่ะครับ"คนหาทางเลี่ยงไม่ลงแบบเขาไม่มีสิทธิไปว่าใครหรอก
"แต่ลงแต่อันที่ใช้แรงขนาดนั้นแล้วยังมาแจกน้ำต่ออีก เหนื่อยแย่เลยนะครับ"เหลือบมองมืออีกฝ่ายครู่นึง
"รีบไปแจกน้ำแล้วไปพักกันเถอะครับ~~"

(ขอบคุณคุณครูที่มาช่วยปั่นแต้มโรลนะคะะะ😭👏👏👏👏)

"ถ้าโดนบอกให้ลงคงปฏิเสธยากสินะครับ"เริ่มเข้าใจสถานการณ์คร่าวๆแล้ว

"ไม่ไหวหรอกครับ
ต้องซ้อมหลังเลิกเรียนอะไรงั้นเหนื่อยจะตาย"พูดใจจริงออกมาแบบไม่อายปากเลย
"ผมไม่ใช่ประเภทชอบเอาชนะอะไรขนาดนั้นด้วย ลงไปก็คงแค่เติมคนให้ครบเปล่าๆ"คิดว่าสู้เอาคนมีแววไปคงดีกว่า

"แต่รุ่นพี่เองก็ไม่ได้ลงสินะครับ..."มองแบบมั่นใจในสิ่งที่ตัวเองคิดมาก

"ชิมิซึนี่สุดยอดไปเลยน้า~"หมายถึงที่พลังล้นเหลือได้ขนาดนี้
"แต่แวะไปพักล้างหน้าแปปนึงก็ได้มั้ง?"จิ้มหน้าตัวเองสลับกับชี้หน้าอีกฝ่ายที่ชุ่มเหงื่อ

"บ๊ายบาย ระวังเป็นลมแดดนะ"อดเตือนไปอีกรอบไม่ได้ ก็เวลาเป็นลมหรือบาดเจ็บในงานกีฬาบางครั้งมันก็ดูจะน่าอายด้วย....

"วิ่งผลัดเหรอ งั้นก็พอดีเลยนะครับ"เดินไปตามทางพลางมองหลังเป็นระยะว่ารุ่นพี่ยังเดินตามอยู่ไหม

"ไม่เป็นไรครับ
ผมว่าผมเริ่มจะชินแล้วล่ะ มั้งนะ?"คิดว่าหมายถึงเรื่องเดินนำทาง
"แต่ว่าที่รุ่นพี่มาทำสวัสดิการก็แอบเกินคาดนะครับ
แต่ผมไม่ได้หมายถึงในทางที่ไม่ดีหรอกนะครับ"เพราะอีกฝ่ายดูไม่ชอบการมีปฎิสัมพันธ์เท่าไหร่ เลยนึกว่าจะแค่เป็นกองเชียร์ธรรมดาซะอีก

"แต่ถึงแบบนั้น..."ก็ฟังดูน่ากลัวอยู่ดี
"....ช่างเถอะครับ"แต่ครูเองก็เล่นมานาน....เขาอาจจะกังวลมากไปเองแหละ
"ผมจะเป็นกำลังใจให้การแข่งนัดต่อไปนะครับ"

ในที่สุดบทสนทนาก็กลับมาเป็นครูกับนักเรียนแล้ว
"ครับ
ผมจะลองดูนะครับ"ไม่เคยได้ยินวิธีนี้เลยคิดว่าเดี๋ยวจะลองดู

"อย่าหักโหมนะครับ ถ้าอยากได้น้ำดื่มก็แวะมาแถวนี้ได้นะครับ"พอครูเตรียมจะไป ยูคิก็คิดว่าควรเลิกอู้แล้ว
"แล้วเจอกันนะครับ"

"คุณครูครับ ตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยถึงมือหมอเลยนะครับ"ทำหน้าผวาพอได้ยินอีกฝ่ายพูดเรื่องเจ็บตัวได้อย่างร่าเริง

"อะไรแบบนั้นผผมคงไม่ค่อยสูหรอกนะครับ"หัวเราะแห้งๆ
"คุณครูนี่สมกับที่เป็นนักกีฬา"คำพูดเมื่อกี้ก็ดูสมกับที่เป็นคนสายเล่นกีฬาจริงๆ

"ฟันจะผุเอาน่ะสิครับ"นึกถึงคำพูดของเหล่าครูและผู้ปกครอง
"จะทานให้อร่อยนะครับ~"พูดยิ้มๆ

หยิบของมาช่วยถือไว้ในมือแล้วมองหน้าอีกฝ่าย
"ไปข้างสนามไหมครับ น่าจะเริ่มอยากได้น้ำกันแล้วมั้ง"ถ้ารออีกฝ่ายเลือกคงจะนานเหมือนตอนเทศกาลแน่ เลยเสนอตัวเลือกให้ก่อน

"ให้ผมเดินนำไปก่อนไหมครับ"คิดถึงท่าทางอีกคนแล้ว ตัวรุ่นพี่คงจะสบายใจที่จะเดินตามหลังมากกว่า

ถ้าบอกว่าที่จำได้เพราะบรรยากาศคงจะฟังดูเสียมารยาทน่าดู
"ไม่หรอกครับ..."มองพลางคิดว่าอีกฝ่ายจะไหวจริงๆเหรอ

"เปล่าครับอยู่สวัสดิการ"แค่กำลังนั่งเอื่อยรอคนอื่นเรียกใช้อยู่

พอโดนบอกว่าพักผ่อนก็สะอึกด้วยความรู้สึกผิด
"นั่นมัน...ขอโทษด้วยครับ"ก้มหน้าอย่างละอายใจ

"ไหนๆแล้วก็ให้ผมช่วยเถอะครับเดี๋ยวจะเอาไปแจกตรงไหนต่อครับ"แบมือขอรับกองเครื่องดื่มมาอย่างไม่ย่อท้อ

หรี่ตามองเหมือนจะพูดว่าก็อู้นี่แต่ก็ขี้เกียจเถียงด้วย

"เรียกว่าไม่ค่อยถูกฉโลกมากกว่าล่ะมั้งครับ"แต่ถ้าให้ละเอียดกว่านั้นคงหมายถึงสังคมชมรมกีฬา แต่จะอธิบายก็คงยาวเกิน
"ทางนั้นเองก็ไม่ลงเหรอครับ?"มองคนที่เหมือนจะไม่ลงเหมือนกันแท้ๆ

"ถ้าไม่อู้ก็คงดูน่าเชื่อถือขึ้นเยอะเลยล่ะครับ"หันไปมองทางสนามตาม
"เอาน้ำไหมครับ"ขยับกระติกใส่เครื่องดื่มข้างตัวมาใกล้ๆ

พอได้ยินเสียงทักสันหลังก็เย็นวาบพร้อมขนลุกขนพองอย่างหวาดกลัว
รู้สึกเหมือนกำลังจะเจอเรื่องไม่ดีเข้าแล้วสิ---
"พ พอดีว่าพวกพี่ๆเขาบอกให้รออยู่แถวนี้ก่อนน่ะครับ คุณครูคาเซยาม่า"พูดความจริงครึ่งแก้ตัวอีกครึ่งนึง ก่อนจะพยายามสะกิดเพื่อนมาช่วยปรากฏว่าอีกฝ่ายก็ชิ่งหนีไปก่อนเฉย

"คุณครูล่ะครับมีอะไรให้ช่วยไหม"หาเรื่องทำความดีลบเลือนความผิด

"ไม่เป็นไร ยังไงก็ต้องช่วยๆกันอยู่แล้ว"ยิ่งโดนมองด้วยสายตาแบบนั้นยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปอีก

"เก่งมากๆ"ปรบมือให้แปะๆเป็นกำลังใจ
"ไม่พักต่ออีกหน่อยเหรอ เดี๋ยวจะได้ไปเอาผ้าเช็ดเหงื่อมาให้"ในเมื่อถึงเวลาทำหน้าที่ก็ต้องทำเต็มที่หน่อย
"เดี๋ยวคุณนักกีฬาเป็นอะไรไปพวกผมจะแย่เอาน้า~"อีกอย่างถ้าซ้อมเยอะไปกลัวจะกระทบสภาพร่างกายด้วย

"นั่นมันก็จริงนะครับ"เถียงไม่ออกแต่ยังไงก็น่าเป็นห่วงอยู่ดี
"แต่ก็หวังว่าจะไม่เจ็บมากนะครับ"

ถอนหายใจโล่งอกที่แค่ให้ดูรูป
"ว้าว..."สมแล้วที่เป็นมืออาชีพจริงๆ
"คนละเรื่องกับพวกนักกีฬาโรงเรียนเลยนะครับ"

"ขอบคุณครับ...."รู้สึกเหมือนได้รับกำลังใจก่อนจะรับช็อกโกแลตมา
"พกขนมด้วยสินะครับ"พอคิดแล้วก็นึกถึงพวกครูอนุบาลแปลกๆ---

ตั้งใจดูคลิปที่เปิดให้
"เอาเรื่องเหมือนกันนะครับ"หมายถึงความโหดของกีฬา
"แบบนี้คงมีเจ็บตัวกันเป็นปกติสินะครับ"

"เอ๊ะ......."(⁠ ⁠╹⁠▽⁠╹⁠ ⁠)มองหน้าคุณครูด้วยรอยยิ้มที่สงสัย
"เอ๊ะ......"หลุดพูดซ้ำอีกรอบพอคิดว่าครูหมายถึงจะให้เราเป็นคู่ซ้อมด้วยรึเปล่า
"เกรงใจจังเลยครับ ผมไม่อยากให้คุณครูเหนื่อยด้วย---"หาข้ออ้างปฏิเสธอย่างสุภาพ

"เหนื่อยหน่อยน้า~"โบกมือทักเพื่อนร่วมชั้นหยอยๆ

"เอ...."คนที่นั่งเฉยๆไม่ทำอะไรจะบอกว่านั่งพักกับนักกีฬาที่เหงื่อท่วมตัวได้ไงล่ะ
"รอให้พวกนักกีฬาแบบชิมิซึมานี่ไง~"ว่าแล้วก็หยิบกระติกหิ้วที่ข้างในมีน้ำอยู่มาไว้ใกล้ๆ
"มีน้ำเกลือแร่เหลืออยู่ เอาไหม?"ยื่นทั้งน้ำขวดธรรมดาและเกลือแร่ให้เลือก

"มืออาชีพเลยนะครับ สุดยอดไปเลย"แต่ก็แปลกใจเหมือนกันว่าก็ยังทำงานเป็นคุณครูคู่กันด้วยสินะ
"ไม่ค่อยน่ะครับ
เป็นสายแบบพอดีๆ น่ะครับ..."ในแง่นึงเพราะไม่ชอบระบบชมรมกีฬาด้วยเลยเคนเล่นกีฬาแค่ไม่กี่อย่าง

"เดี๋ยวนะครับ มีด้วยเหรอ!?"ตอนแรกก็ไม่สงสัยหรอกแต่พอได้ยินแบบนี้ก็เริ่มสงสัยจริงๆ

เงยหน้าหันไปมองตามเสียงก่อนจะยกมือขึ้นมาชี้คนคุ้นตา
"รุ่นพี่ฮาจิเมะ?"รับน้ำที่รุ่นพี่ยื่นมาให้ก็จะลุกขึ้น
"ให้ช่วยถือไหมครับ?"เห็นว่าอีกคนถืออะไรมาก็เลยคิดว่าคงวรจะช่วยซะหน่อย

"ไม่คิดเลยนะครับว่าจะอยู่สีเดียวกัน บังเอิญดีจัง"เพราะมันแบ่งตามห้องด้วยก็เลยสุ่มคนพอสมควร