เห็นท่าทางแปลกๆ ก็งงๆ แต่พอได้ฟังคำตอบก็พยักหน้า

“…ผมอาจจะเดินเพลินไป เลยหลงมาไกลถึงขนาดนี้ได้น่ะครับ”

“แต่ก็ ขอบคุณสำหรับแผนที่นะครับรุ่นพี่”

เมื่อบาระยื่นมือถือให้ เขาก็ขยับเข้าไปดู จดจำที่ทางคร่าวๆ แม้ในหัวจะรู้สึกสับสน

ว่าตนเองปล่อยให้ตัวเองหลงทางมาไกลขนาดนี้ได้ยังไงกัน…

“…แล้ว รุ่นพี่อยู่แถวนี้งั้นเหรอครับ?”

ในถนนเส้นเดี่ยวแคบๆ ที่รอบด้านไม่มีอะไรเลยนอกจากต้นไม้และโพรงหญ้า

…อีกฝ่ายมาทำอะไรแถวนี้กัน?

คนโดนวิ่งตัดหน้านั้นผงะถอยราวกะระแวงระวัง หน้าตาของอีกฝ่าย พอให้นึกขึ้นมาได้ ว่าเป็นเด็กในชั้นปีเดียวกัน

ถนนสายนี้ในมุมมองของอีกฝ่าย คงไม่ได้มีก้อนสีแดงตามมุมตามหลีบใดๆ แต่เป็นสีแดงที่ฉาบอาบไปทั้งภาพที่เห็น ราวกับกำลังสวมแว่นที่มีเลนส์สีแดงสด

ต่างกับฟูริน ที่ปกติมักจะเห็นไอดำจางๆในทุกมุมทุกแห่ง แต่ที้นี่กลับไม่มีเลย…จนน่าระแวง

“…เอ่อ.. ฉันคิดว่า”

“ฉันจะกลับไปโรงเรียน”

คนถูกทักชะงักกึกก่อนจะหันไปมอง

“…รุ่นพี่”

จำได้ว่าเป็นรุ่นพี่ แต่ไม่แน่ใจเรื่องชื่อนัก

“เอ่อ… ครับ”

เขาตอบอ้ำๆอึ้งๆ คล้ายไม่แน่ใจนัก ก่อนหน้านี้เหมือนเขารู้ว่าตัวเองกำลังจะไปไหน แต่ตอนนี้ดันไม่รู้ซะแล้ว

“รุ่นพี่รู้ไหมครับ ว่าจะกลับไปโรงเรียน ต้องไปทางไหน”

คนกำลังสับสน พอได้ยินเสียงเอ่ยทักก็ชะงักงัน ช่วงเวลาแปลกประหลาดกับคำเอ่ยขานเรียกชื่อ..

…เป็นสิ่งที่ไม่ควรขานรับ..

สุดท้ายก็กลั้นใจหันกลับไปมองตามต้นตอเสียนั้น…โชคดีที่เหมือนต้นเสียงนั้นจะมีตัวตนอยู่จริง

“..โทคุชิโร่“ โคยูกิ

”ฉัน…..ก็ไม่รู้เหมือนกัน“

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปลายทางถนนเส้นนี้คือที่ไหน แต่มันช่างว่างเปล่า นอกจากต้นไม้และพุ่มไม้ก็ไม่มีอะไรอยู่เลย

…ไม่มีแม้แต่สิ่งที่เขาควรเห็นว่ามี..

(+ได้ทั่วไปเลยค่ะ พาเด็กหลงกลับบ้าน หรือจะไปหลงด้วยกันก็ได้(?))

(..../ต่อยย อิชๆๆๆ)

(/ผงะนิดหน่อย แต่ก็ให้หยิก)

(มิมิ)