Στη χώρα που ο Γεωργιάδης πολιτογράφησε τον αρχιμαφιόζο Αγιαβέφε, που η μαφία γαζώνει στους δρόμους μια φορά την εβδομάδα, με μια κυβέρνηση που μπάζωσε τα Τέμπη, σκάνδαλα επί σκανδάλων όλες οι κυβερνήσεις με τελευταίο τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η ΕΥΠ υπάγεται στον πρωθυπουργό και τόσα άλλα...

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΞΕΥΤΙΛΑ!

Με όλη την εκτίμηση που τρέφω για την σάτιρα και εσένα.

Ο Μπαλάσκας είναι ένα καθίκι που κάνει πλάτες μέχρι και σε γυναικοκτόνους.
Δεν του αξίζει ούτε αυτό το είδος σάτιρας.

Το μόνο που καταφέρνει είναι να το κάνει οικείο μέσω της γραφικότητας του αλλά δεν καταδεικνύει το ποιόν του.

Φυσικά και δεν είναι ναζί.

Είναι σιωνιστές, είναι αποικιοκράτες, είναι τα συμφέροντα του δυτικού ιμπεριαλισμού στη Μ.Α.

Η ουσία όμως παραμένει η ίδια ακριβώς επειδή η ρίζα του προβλήματος είναι η ίδια.

Η κυριαρχία των μονοπωλίων του έθνους - κράτους, του κεφαλαίου, της φυλής, της εξουσίας.

Γιατί κάτι αφεντικά ή προϊστάμενοι που συστήνονται επίσης σαν κύριοι; Όσο ανάγκη και να έχεις τη δουλειά δεν την πιάνεις αλλά μπορείς να τους δώσεις και τις 50 διαφορετικές απαντήσεις

Αντί να χαράξουν ανεξάρτητη πολιτική για τα ενεργειακά συμφέροντα της χώρας γίνονται τσιράκια άλλων δυνάμεων με αντάλλαγμα φυσικά την κατοχή και της ίδιας τους της χώρας.

Το Ισραήλ, οι ΗΠΑ και η Αγγλία παίζουν τον ρόλο που έπαιζαν Γαλλία και Βρετανία κατά τον ΑΠΠ και έφεραν το χάος στη Μ. Ανατολή.

Η αστυνομία συνέλαβε χωρίς λόγο 2 νεαρούς;;;

Πάλι καλά που δεν τους δολοφόνησε να λέμε.

Εκεί έχουμε φτάσει με ένα κράτος που για να προστατεύσει κάποιους ολίγους βάζει τα σκυλιά του να επιτεθούν σε όλη την κοινωνία.

Πόσοι αστυνομικοί εμπλέκονται σε παράνομα κυκλώματα; Σε δολοφονίες; Ληστείες;

Από τον Σπάρτακο μέχρι την Παλαιστίνη εκτείνεται ο πολιτισμός μας. Αυτή είναι η ιστορία μας, το DNA μας, η ζωή και η κληρονομιά που θα αφήσουμε στις επόμενες γενιές.🇵🇸

25/5/25

Για όσο ζω και αντιστέκομαι θα πιστεύω στην κοινωνία. ΕΣΕΙΣ ισχυροί του πλανήτη, νομίζετε ότι οι κοινωνίες υπό το βάρος των προβλημάτων που τους έχετε φορτώσει θα συνεχίσουν να ανέχονται τα εγκλήματα σας αλλά τρέμετε στις ανά τον κόσμο εξεγέρσεις που έγιναν με την αυγή του 21ου αιὼνα.

Ασχέτως αν το έγραψε όντως ο Μπρέχτ ή αν το είπε ακριβώς έτσι, η ουσία παραμένει ίδια. Η αντίσταση στις θηριωδίες του έθνους κράτους, του καπιταλισμού, του φασισμού και κάθε μονοπωλίου εξουσίας είναι η μόνη ελπίδα για τη συνέχεια της ζωής.

ΕΣΕΙΣ που σιωπάτε μην ξεχνάτε ότι μετά τους Εβραίους, τους αναρχικούς, τους κομουνιστές ή μετά τους Παλαιστίνιους, τους Ρομά ή τις γυναίκες θα έρθουν και για ΕΣΑΣ αλλά δεν θα έχει μείνει κανένας πλέον να σας υποστηρίξει.

Δεν είναι απλά ένα συναίσθημα λύπης ή οργής
που με κάνουν να θέλω να βγω στους δρόμους και να φωνάξω ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ, να δράσω, είναι καθήκον προς την ανθρώπινη μου φύση, είναι το καθήκον μου σαν μέρος μιας κοινωνίας που σιγά σιγά αργοπεθαίνει να γίνω μέρος της αυτοΐασης της.

Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ως δεύτερο αναλυτικό μυαλό που εξουδετερώνει την αντιστασιακή δύναμη της κοινωνίας και οικοδομούν μια εικονική κοινωνία. Η κοινωνία εργαλείο του μονοπωλίου που την ελέγχει. Μια άλλη μορφή ΚΟΙΝΩΝΙΟΚΤΟΝΙΑΣ."

Τα λόγια του Οτσαλάν είναι το τελευταίο ανάγνωσμα μου, που περιγράφει την κατάσταση: "Μια κοινωνία που έχει πάψει να είναι ο εαυτός της.

Δεν είναι οι πάνω από 61.000 νεκροί μέχρι σήμερα που καταδεικνύουν το μέγεθος του ζητήματος αλλά τα 8,09 δισεκατομμύρια άνθρωποι που δεν ενώνουν τα χέρια τους να στήσουνε χορό, όπως έλεγε εκείνο το παιδικό τραγούδι.

Δεν λυπάμαι όμως για τη μαχόμενη Παλαιστίνη αλλά για όλη την υπόλοιπη ανθρωπότητα και πιο πολύ για την ελλαδική κοινωνία που είμαι μέρος της και με ανάθρεψε με την ιστορία των αντιστάσεων της στους κατακτητές, κι έτσι ταυτίστηκα με τους αντιστεκόμενους λαούς όλου του κόσμου.

Τώρα εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μου η γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού και εγώ περισσότερο κι απ' τον θυμό και την οργή, λυπάμαι.

Δεν είναι απλά ένα συναίσθημα λύπης ή οργής
που με κάνουν να θέλω να βγω στους δρόμος και να φωνάξω ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ, να δράσω, είναι καθήκον προς την ανθρώπινη μου φύση, είναι το καθήκον μου σαν μέρος μιας κοινωνίας που σιγά σιγά αργοπεθαίνει να γίνω μέρος της αυτοΐασης της.