21. yüzyılda dahi en büyük soru, hala Sokrates’in sorduğu sorudur: "İnsan nasıl yaşamalı?”

Kurallar ve yönetmeliklerin herkese eşit uygulandığı meselesi bir masaldan ibarettir. Genellikle keyfi olarak, kişisel bir gücün aracı olarak konmuşturlar.

Gerçek bir düzenbaz, zamanı gelince efendisine de ihanet etmek zorundadır.

Görünüşte amacı insanları kandırmak olan propagandanın asli amacının, propagandacının vicdanını yatıştırmak olduğu da öne sürülebilir...

Bazen kış öyle sert, öyle keskin ve öyle derinden işler ki insan, “Bu soğuğa katlanmak o kadar zor ki, yazın hiç gelip gelmeyeceğinden bile şüphe ediyorum. Bu çile, sonunda getireceği güzellikten çok daha ağır," der. Ama duygularımız ne derse desin, en sert hava bile sonunda geçer...

Montesquieu der ki, despot düzenlerde lüks şarttır. İmtiyazlı zümre despotun kölesidir ve kendine verilen nimetlerin bir gün sonra efendisince elinden alınmayacağından emin olamadığı için günün gurur, tutku ve şehvet düşkünlüğünü tatmin etmekten başka saadeti olamaz.

Dünyada onur duyabileceği hiçbir şeyi başaramamış her zavallı aptal son çare olarak mensubu bulunduğu toplulukla gurur duymayı seçer. Kendini ait hissettiği topluluğun bütün hatalarını, her türlü saçmalığı kanının son damlasına kadar savunmaya hazırdır artık.

Arthur Schopenhauer

Ağzı açık gözü toklar, buyursunlar baş köşeye.
Kula kulluk edenlerse, ömür boyu taş döşeye.

Nefsine hakim olursan, kurulursun tahtına.
Çalakaşık saldırırsan, ne çıkarsa bahtına...

Ruhunda kölelik olanı özgür bıraksan da, kendisine pranga takacak birisini gidip bulur...