มุซันจึงรีบเอามือของทันจิโร่มาจับไว้แน่น โดยที่เจ้าตัวไม่ได้ใส่ใจเลยว่าตัวเองจะได้บาดแผลกลับมาหรือเปล่า

"อย่าทำร้ายตัวเองทันจิโร่ ถ้าเจ้าทนไม่ไหวก็ให้มาทำร้ายข้าแทน ข้าไม่เป็นไร เดี๋ยวเจ้าก็ดีขึ้นแล้ว"

ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม ทันจิโร่ถึงได้สลบไปพร้อมกับได้รับความทรงจำจากในชาติก่อนกลับมาด้วย (154)

ผมว่าแค่คำว่าพี่จ๋า พี่ไคน่าจะกระอักเลือดแน่ๆ//🚑🚑รถพยาบาลมารอรับ

เนสจึงรู้สึกสบายใจแบบมาก ๆ เมื่อได้อยู่กับอิซางิ และไคเซอร์ก็คงจะรู้สึกเช่นเดียวกันกับเนสอย่างแน่นอน

พอกินอาหารกลางวันกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว อิซางิก็ถูกไคเซอร์กับเนสพาตัวไปที่สนามฝึกซ้อมด้วยกันทันที

ท่ามกลางสายตาที่แสดงออกได้ถึงความไม่พอใจของนักบอลคนอื่น ๆ ในสโมสร... (58)

"10 ชั่วโมงยังไม่พอเลยอิซางิ ฉันคิดถึงนายมากแบบมาก ๆ เลยเนี่ย" จิงิริพูดสวนกลับไป ก่อนที่จะขอให้อิซางิมาถ่ายรูปคู่กัน

"ฉันยังไม่ลงตอนนี้หรอก เดี๋ยวรอให้เรโอะพานายกลับไปก่อนแล้วค่อยลงอวดไอ้พวกนั้น"

"ขอบคุณนะจิงิริ" แล้วหลังจากนั้นจิงิริก็กดถ่ายรัวเสียยกใหญ่ กะว่าตัวเองได้ภาพไปอวดคนพวกนั้นหลายร้อยภาพอย่างแน่นอน (114)

เพราะตอนที่อยู่ใน blue lock ด้วยกัน อิซางิก็ดูสดใส ร่าเริง เป็นปกติดีทุกอย่าง จนเรโอะคิดไม่ถึงเลยว่าอาการของอิซางิมันจะหนักได้ถึงขนาดนี้

แล้วอิโยะก็เดินเอาผ้าขนหนูไปซับหน้าให้อิซางิ และในตอนนั้นเองที่เรโอะก็ได้ตัดสินใจแล้วว่า ตัวเองจะช่วยอยู่ดูแลอิซางิ (16)

แต่ตัวเล็กเป็นน้องคนสำคัญของพี่ ที่พี่ขาดไม่ได้เลยจริง ๆ

ถ้าตัวเล็กไม่อยาก---

"นิสัยไม่ดี! พูดไม่คิด! ชอบพูดทำลายความรู้สึกคนอื่น!

ซาเอะจังไม่น่ารักเลย ผมเกลียดซาเอะจังมาก ฮึก แต่ผมก็ตัดซาเอะจังออกไปจากชีวิตไม่ได้เหมือนกัน" (329)

แล้วถึงค่อยพูดตอบคลาร่าออกไปว่า "เราต้องมีความหวังเข้าไว้นะ ท้อได้แต่อย่าล้มเลิกที่จะตามหาท่านอิรุมะต่อ เพราะไม่งั้นพวกเราคงไม่ได้มีโอกาสที่จะเจอหน้าท่านอิรุมะอีกแน่"

ทั้ง ๆ ที่ก็พูดปลอบคลาร่าออกไปแบบนี้ แต่ตัวอลิสเองก็มีความรู้สึกที่ไม่ต่างไปจากคลาร่าเลยสักนิดเดียว (82)

ซาเอะคิดขึ้นมาพร้อมกับพยายามที่จะกลั้นยิ้มอย่างสุดชีวิต เพราะถ้าอิซางิไม่สามารถทำประตูให้มากกว่า 2 ขึ้นไป การแข่งขันลับ ๆ ที่ซาเอะไปท้ามา อิโตชิคนพี่ก็จะได้รับชัยชนะไปนั่นเอง

หลังจากที่การแข่งขันในครึ่งหลังได้เริ่มต้นขึ้นมา ซาเอะก็หาจังหวะที่จะทำตามแผน A ของตัวเองเลยทันที (321)

ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาไกเซอร์

นางิเองก็เช่นเดียวกัน ที่พอได้รู้ว่าอิซางิเลิกเตะบอลไปแล้ว เจ้าตัวก็รู้สึกว่าชีวิตของตัวเอง มันดูไร้จุดหมายไปหมด

ขนาดเรโอะลากมาฝึกที่สโมสรด้วยกัน นางิก็ยังไม่หายซึมอยู่ดี

"ไปกินข้าวกันนางิ ถ้าคราวนี้ยังปฏิเสธอีก ฉันจะจับยัดแล้วนะ" (6)

พอจัดการเก็บกวาดของร้านนี้ให้เสร็จ โอเปร่าก็เดินไปช่วยเก็บกวาดที่ร้านอื่นต่อทันที

และในขณะเดียวกันนั้น ที่คฤหาสถ์ของบาบิลแฟมิลี่ก็กำลังเกิดความวุ่นวายขึ้นมายิ่งกว่าเก่า เมื่อโอเปร่าก็มาหายตัวไปอีกคน

"นี่มันก็ 20 วันแล้วนะคาเลโก้คุงที่พวกเราติดต่อโอเปร่าคุงไม่ได้น่ะ ฮือ" (70)

และทันทีที่อิรุมะไขประตูเปิดเข้าไปในห้องของตัวเอง แล้วเอื้อมมือไปกดเปิดไฟให้สว่างไปทั่วห้อง

อิรุมะก็รู้สึกตกใจขึ้นมา จนทำถุงใส่องุ่นกับแอปเปิ้ลตกลงไปที่พื้น

"อะ...โอเปร่า...ซัง"

เพราะเบื้องหน้าของอิรุมะก็คือโอเปร่าที่กำลังนั่งทำหน้าไม่พอใจอยู่บนเตียง (48)

"ก็พวกนายเล่นกันได้น่าเบื่อขนาดนี้ ฉันจะไม่เสียเวลาให้พวกนายไปมากกว่านี้แล้ว" จากนั้นซาเอะก็ผลักตัวไอคุให้ออกไปพ้นทาง

"ฉันจะให้ชิโด้ลงแข่งในครึ่งหลัง!" แต่เมื่อได้ยินไอคุตะโกนไล่หลังตามมาแบบนี้ ซาเอะจึงชะงักฝีเท้าของตัวเองที่กำลังก้าวเท้าเดินอยู่ทันที (312)

แล้วไหนจะตอนนี้ที่อิรุมะมีเพื่อนสนิทอย่างอลิสกับคลาร่าเข้ามาเพิ่มอีก

มันก็เลยทำให้อิรุมะในตอนนี้รู้สึกเหงาอยู่ไม่น้อยเลย เหงาจนน้ำตาของอิรุมะค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมา จนเลอะพื้นเต็มไปหมด

แต่อิรุมะก็ไม่มีความคิดที่จะหันหลังกลับไปเลยแม้แต่นิดเดียว (35)

เพราะพวกเขาทุกคนก็รู้ว่า อิซางิกับรินเคยรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ แต่ทุกคนก็คิดกันไม่ถึงเลยว่า

อิซางิกับรินจะสนิทกันจนไปถึงขั้นที่สามารถหอมแก้มกันได้ง่าย ๆ แบบนี้เลย

"ฉันอยากเป็นรินก็วันนี้นี่แหละ" เป็นจิงิริที่พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกได้ถึงความอิจฉาริษยาอิโตชิคนน้อง (300)